ช่วงหลายวันต่อมา ตารางฝึกทหารของนักศึกษาสาขาบริหารธุรกิจห้องหนึ่งก็เข้าที่เข้าทางอย่างสมบูรณ์
ตื่นหกโมงเช้า รวมแถวตอนหกโมงสี่สิบนาที ฝึกช่วงเช้าจนเลยสิบเอ็ดโมงนิดหน่อย กลับหอพักไปพักตอนเที่ยง แล้วฝึกต่อช่วงบ่าย พอกินมื้อเย็นเสร็จก็กลับห้อง 607 ไปเปิดแอร์
อาการปวดเมื่อยไปทั้งตัวในช่วงแรกบรรเทาลงมากแล้ว
ท่าฝึกแถวก็เป็นระเบียบขึ้นเรื่อย ๆ
บางครั้งหานเจิงยังเรียกนักศึกษาสองสามคนออกมาปรับท่าทางเป็นการเฉพาะ แต่จำนวนครั้งลดลงอย่างเห็นได้ชัด
วงเงินจากระบบของหลี่หลินยังคงรีเฟรชทุกวันตามปกติ
สองแสนห้าหมื่นหกพัน ห้าแสนหนึ่งหมื่นสองพัน หนึ่งล้านยี่สิบสี่พัน...
ตัวเลขเพิ่มขึ้นเร็วขึ้นเรื่อย ๆ
แต่เงินจริงที่จ่ายออกไปกลับมีไม่มาก
ค่าใช้จ่ายก้อนใหญ่ที่สุดระหว่างฝึกทหารก็ยังเป็นอุปกรณ์ดิจิทัลชุดนั้นที่ราคากว่าสี่หมื่น
บ่ายวันอาทิตย์ ทางมหาวิทยาลัยให้หยุดกะทันหันครึ่งวัน
ซ่งจื่ออ๋างเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วนั่งผูกเชือกรองเท้าบนเก้าอี้
“ฉันว่าจะไปว่านเซี่ยงเฉิงสักหน่อย มีใครไปด้วยไหม?”
ตู้เจ๋อข่ายนอนเล่นเกมอยู่บนเตียง ไม่แม้แต่จะเงยหน้า
“วันนี้ฉันไม่อยากเดินเพิ่มแม้แต่ก้าวเดียว นายจะไปทำอะไร?”
“ซื้อรองเท้าสักคู่”
เจียงเหวินห้าวกำลังซักผ้าอยู่
“บ่ายนี้ฉันจะไปห้องสมุด ไม่ไปด้วยนะ”
หลี่หลินวางโทรศัพท์ลง
“ฉันไปด้วยพอดี ออกไปเดินเล่นสักหน่อย”
ซ่งจื่ออ๋างพยักหน้า
“ได้ อีกครึ่งชั่วโมงออกเดินทาง”
ทั้งสองเก็บของเล็กน้อยแล้วเรียกรถไปใจกลางเมืองทันที
วันหยุดสุดสัปดาห์คนที่ห้างว่านเซี่ยงเฉิงเยอะมาก
แบรนด์หรู นาฬิกาข้อมือระดับสูง และแบรนด์เสื้อผ้าแนวสตรีตแทบทั้งหมดรวมกันอยู่ที่ชั้นหนึ่งกับชั้นสอง
ซ่งจื่ออ๋างตรงไปยังแบรนด์รองเท้ากีฬาที่ซื้อเป็นประจำ
เขารู้ชัดว่าตัวเองต้องการอะไร
ลองสองคู่แล้วก็เลือกรองเท้าลำลองคู่หนึ่ง ราคาสองพันกว่า
จ่ายเงิน รับสินค้า ทุกอย่างใช้เวลาไม่ถึงยี่สิบนาที
พอเดินออกจากร้าน หลี่หลินก็เห็นร้านนาฬิกาข้อมือที่อยู่ไม่ไกล
แสงไฟในตู้โชว์สว่างจ้า
ข้างในมีนาฬิกาตัวอย่างวางอยู่หลายเรือน
เขาเผลอลูบข้อมือตัวเอง