เปิดเทอมปีหนึ่ง วงเงินใช้จ่ายของผมเพิ่มเป็นสองเท่าทุกวัน

ตอนที่ 11 คนรู้ก็รู้กัน

9 นาที· 2K คำ

ช่วงหลายวันต่อมา ตารางฝึกทหารของนักศึกษาสาขาบริหารธุรกิจห้องหนึ่งก็เข้าที่เข้าทางอย่างสมบูรณ์

ตื่นหกโมงเช้า รวมแถวตอนหกโมงสี่สิบนาที ฝึกช่วงเช้าจนเลยสิบเอ็ดโมงนิดหน่อย กลับหอพักไปพักตอนเที่ยง แล้วฝึกต่อช่วงบ่าย พอกินมื้อเย็นเสร็จก็กลับห้อง 607 ไปเปิดแอร์

อาการปวดเมื่อยไปทั้งตัวในช่วงแรกบรรเทาลงมากแล้ว

ท่าฝึกแถวก็เป็นระเบียบขึ้นเรื่อย ๆ

บางครั้งหานเจิงยังเรียกนักศึกษาสองสามคนออกมาปรับท่าทางเป็นการเฉพาะ แต่จำนวนครั้งลดลงอย่างเห็นได้ชัด

วงเงินจากระบบของหลี่หลินยังคงรีเฟรชทุกวันตามปกติ

สองแสนห้าหมื่นหกพัน ห้าแสนหนึ่งหมื่นสองพัน หนึ่งล้านยี่สิบสี่พัน...

ตัวเลขเพิ่มขึ้นเร็วขึ้นเรื่อย ๆ

แต่เงินจริงที่จ่ายออกไปกลับมีไม่มาก

ค่าใช้จ่ายก้อนใหญ่ที่สุดระหว่างฝึกทหารก็ยังเป็นอุปกรณ์ดิจิทัลชุดนั้นที่ราคากว่าสี่หมื่น

บ่ายวันอาทิตย์ ทางมหาวิทยาลัยให้หยุดกะทันหันครึ่งวัน

ซ่งจื่ออ๋างเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วนั่งผูกเชือกรองเท้าบนเก้าอี้

“ฉันว่าจะไปว่านเซี่ยงเฉิงสักหน่อย มีใครไปด้วยไหม?”

ตู้เจ๋อข่ายนอนเล่นเกมอยู่บนเตียง ไม่แม้แต่จะเงยหน้า

“วันนี้ฉันไม่อยากเดินเพิ่มแม้แต่ก้าวเดียว นายจะไปทำอะไร?”

“ซื้อรองเท้าสักคู่”

เจียงเหวินห้าวกำลังซักผ้าอยู่

“บ่ายนี้ฉันจะไปห้องสมุด ไม่ไปด้วยนะ”

หลี่หลินวางโทรศัพท์ลง

“ฉันไปด้วยพอดี ออกไปเดินเล่นสักหน่อย”

ซ่งจื่ออ๋างพยักหน้า

“ได้ อีกครึ่งชั่วโมงออกเดินทาง”

ทั้งสองเก็บของเล็กน้อยแล้วเรียกรถไปใจกลางเมืองทันที

วันหยุดสุดสัปดาห์คนที่ห้างว่านเซี่ยงเฉิงเยอะมาก

แบรนด์หรู นาฬิกาข้อมือระดับสูง และแบรนด์เสื้อผ้าแนวสตรีตแทบทั้งหมดรวมกันอยู่ที่ชั้นหนึ่งกับชั้นสอง

ซ่งจื่ออ๋างตรงไปยังแบรนด์รองเท้ากีฬาที่ซื้อเป็นประจำ

เขารู้ชัดว่าตัวเองต้องการอะไร

ลองสองคู่แล้วก็เลือกรองเท้าลำลองคู่หนึ่ง ราคาสองพันกว่า

จ่ายเงิน รับสินค้า ทุกอย่างใช้เวลาไม่ถึงยี่สิบนาที

พอเดินออกจากร้าน หลี่หลินก็เห็นร้านนาฬิกาข้อมือที่อยู่ไม่ไกล

แสงไฟในตู้โชว์สว่างจ้า

ข้างในมีนาฬิกาตัวอย่างวางอยู่หลายเรือน

เขาเผลอลูบข้อมือตัวเอง

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป