สองทุ่ม
ทั้งสี่คนในห้อง ห้อง 607 นั่งอยู่ในหอพัก
แม้เจียงเหวินห้าวจะไม่ได้ไปเที่ยววันชาติกับพวกเขา แต่ก็ช่วยดูโรงแรมให้หลายแห่ง
บนคอมพิวเตอร์ของหลี่หลินเปิดหน้าเว็บที่พักรอบทะเลสาบชิงหลานอยู่
ตู้เจ๋อข่ายนั่งอยู่ข้าง ๆ
ส่วนซ่งจื่ออ๋างกำลังค้นหาอีกแพลตฟอร์มหนึ่งจากมือถือ
“ห้องเตียงคู่ธรรมดาของโรงแรมรีสอร์ตนานาชาติทะเลสาบชิงหลานหมดแล้ว”
ซ่งจื่ออ๋างบอกว่า “ของฉันก็ขึ้นว่าห้องวันที่ 2 ขายหมดแล้วเหมือนกัน”
ตู้เจ๋อข่ายขมวดคิ้ว
“ตอนเที่ยงยังเห็นว่ามีอยู่เลยไม่ใช่เหรอ?”
“ช่วงวันชาติ ห้องพักหมดเร็วอยู่แล้ว”
หลี่หลินเลื่อนหน้าจอลง
โรงแรมอีกหลายแห่งที่คุณภาพธรรมดากว่ายังพอมีห้องว่าง
แต่ทำเลอยู่ห่างจากเขตใจกลางทะเลสาบพอสมควร
ขับรถไปกลับแต่ละวันก็ใช้เวลาราว 20-30 นาที
สภาพแวดล้อมก็ธรรมดา
ตู้เจ๋อข่ายว่า “ถ้าไม่มีทางเลือกจริง ๆ ก็พักไกลหน่อยแล้วกัน”
หลี่หลินยังไม่ตอบทันที
เวลาไปเที่ยว เขาค่อนข้างใส่ใจกับที่พัก
ไหน ๆ ก็ออกไปเที่ยวตั้งสองสามวัน ถ้ากลับมาพักตอนกลางคืนแล้วยังไม่สบาย ประสบการณ์เที่ยวก็แย่ลงมาก
ยิ่งไปกว่านั้น วงเงินจากระบบก็ทำให้เขาไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องราคาเลย
ปัญหาอยู่ที่งบรวมของทุกคนต่างหาก
หลี่หลินเลื่อนหน้าจอต่อ
ทันใดนั้นก็เห็นโรงแรมแห่งหนึ่งที่ก่อนหน้านี้ไม่ได้ตั้งใจดูเป็นพิเศษ
โรงแรมรีสอร์ตริมทะเลสาบอวิ๋นชี
เป็นหนึ่งในโรงแรมที่ได้คะแนนสูงที่สุดของทะเลสาบชิงหลาน
ทำเลอยู่ริมทะเลสาบพอดี
มีทั้งชายหาดส่วนตัว บ่อน้ำพุร้อน สระว่ายน้ำ และร้านอาหารครบครัน
ช่วงวันชาติ ห้องพักธรรมดาราคาเกือบ 2,000 หยวนต่อคืนแล้ว
ตอนนี้แทบจะขายหมด
เหลือห้องพักให้เลือกไม่กี่แบบ
หลี่หลินกดเข้าไปดู
ด้านบนสุดของหน้าจอแสดงรายการ
【ห้องเตียงใหญ่ชมวิวทะเลสาบระดับพรีเมียม: ขายหมด】
【ห้องเตียงคู่ชมวิวทะเลสาบระดับหรู: ขายหมด】
【ห้องชุดผู้บริหาร: ขายหมด】
เลื่อนลงไปอีก
ไม่น่าเชื่อว่ายังมีห้องพักสองแบบที่จองได้