ในลานจอดรถใต้ดิน ทุกคนยืนอยู่ข้างพานาเมร่าแล้วแบ่งกันขึ้นรถใหม่
เกาหล่างมองแอปเรียกรถ «ฉันกับหลัวเจียเฉิงนั่งคันเดียวกัน ซ่งกับเหวินห้าวจะมาด้วยกันไหม?»
ซ่งจื่ออ๋างพยักหน้า «ได้ พวกเราสี่คนกลับหอพักชายเหมือนกัน»
เจียงเหวินห้าวเปิดอีกแพลตฟอร์มดูราคาแล้ว «ตอนนี้เรียกรถได้เร็วดี ประมาณห้านาทีก็มาแล้ว»
หลี่หลินหันไปมองสวี่อันหรานกับหลินอวี่ถง «พวกเธอกลับหอพักหญิงใช่ไหม เดี๋ยวฉันไปส่งให้ได้ ทางผ่านพอดี»
หลินอวี่ถงหันไปมองสวี่อันหรานโดยไม่รู้ตัว
สวี่อันหรานพยักหน้า «ได้ งั้นรบกวนด้วยนะ»
«ไม่เป็นไร»
ตู้เจ๋อข่ายเปิดประตูหลังไว้แล้ว พอได้ยินทุกคนจัดการกันเสร็จก็ปิดประตูลง «งั้นฉันนั่งรถพี่หลี่ด้วย เดี๋ยวค่อยกลับตึกหกพร้อมกัน»
เกาหล่างมองเขาพลางหัวเราะ «ตอนนี้พอมีโอกาสก็อยากนั่งรถตลอดเลยนะ»
ตู้เจ๋อข่ายตอบอย่างไม่สะทกสะท้าน «มีรถราคาสองล้านจอดอยู่ใต้หอ จะนั่งให้บ่อยหน่อยก็ปกติ»
ทุกคนหัวเราะกันเล็กน้อย
รถแล่นเข้าออกลานจอดรถใต้ดินไม่ขาดสาย พวกเขาจึงไม่ได้ยืนคุยกันต่อ
ซ่งจื่ออ๋าง เกาหล่าง และคนอื่น ๆ เดินไปยังจุดขึ้นรถเรียกผ่านแอป
หลี่หลินกดกุญแจรถ
ไฟหน้ารถสว่างขึ้น
หลินอวี่ถงยืนอยู่ใกล้ที่สุด นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้มองภายในพานาเมร่าใกล้ขนาดนี้
หลังเปิดประตู เธอก็ชะงักมือช้าลงอย่างเห็นได้ชัด
เบาะหนังแท้สีดำ ไฟสร้างบรรยากาศ และเครื่องปรับอากาศแยกสำหรับที่นั่งด้านหลังปรากฏอยู่ตรงหน้า
เธอก้มมองไปรอบ ๆ ก่อนจะนั่งลง
สวี่อันหรานตามเข้าไปนั่งอีกฝั่ง
ตู้เจ๋อข่ายนั่งตรงกลาง
หลังขึ้นรถ หลี่หลินคาดเข็มขัดนิรภัยแล้วหันกลับมาเตือนก่อน
«คาดเข็มขัดกันด้วย»
ทั้งสามคนคาดเข็มขัดตามลำดับ
รถค่อย ๆ เคลื่อนออกจากช่องจอด