ตู้เจ๋อข่ายตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว
【เดี๋ยวไป】
หลี่หลินขับรถไปยังลานจอดรถนักศึกษาใกล้อาคารหก
ราวสามทุ่ม ใต้หอพักเป็นช่วงที่ผู้คนพลุกพล่านพอดี
บางคนเพิ่งกลับจากสนามกีฬา
บางคนถืออาหารเดลิเวอรีอยู่
นักศึกษาชายหลายคนนั่งคุยกันอยู่ใต้ตึกในรองเท้าแตะ
หลังรถพานาเมร่าสีเทาเข้มค่อย ๆ ขับเข้ามาจากหัวมุม สายตาคนรอบข้างก็หันตามไปแทบจะพร้อมกัน
ไฟหน้ารถกวาดผ่านพื้น
ตัวรถเตี้ยและเพรียวยาว
เมื่อจอดอยู่ข้างรถบ้านทั่วไปไม่กี่คันในลานจอด ความแตกต่างที่เห็นได้ด้วยตานั้นชัดเจนมาก
นักศึกษาชายคนหนึ่งที่เพิ่งไปรับพัสดุหยุดเดิน
เขามองรถค่อย ๆ ถอยเข้าช่องจอด ก่อนจะสะกิดเพื่อนข้างกายอย่างอดไม่ได้
“ดูคันนั้นสิ”
เพื่อนหันไปมอง
“ปอร์เช่เหรอ?”
“พานาเมร่า”
“รถใครน่ะ?”
“ไม่เคยเห็น คนในรถดูยังหนุ่มอยู่เลย”
หลี่หลินจอดรถเรียบร้อย
พอดับเครื่อง
ก็มีคนวิ่งออกมาจากทางเข้าอาคารหกแล้ว
ตู้เจ๋อข่ายยังใส่รองเท้าแตะอยู่
แต่เดินเร็วมาก
เจียงเหวินห้าวเดินตามหลังมาด้วยความเร็วปกติ
พอลงมาถึงข้างล่าง ทั้งคู่ก็เห็นรถพานาเมร่าสีเทาเข้มในช่องจอดทันที
ตู้เจ๋อข่ายเคยเห็นรถคันนี้ที่ศูนย์มาแล้ว
แต่พอได้เห็นมันจอดอยู่ใต้หอพักจริง ๆ ความรู้สึกกลับต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง
เขาเดินไปที่หน้ารถ
จ้องมองส่วนหน้าของรถอยู่นาน
“เอากลับมาจริง ๆ ด้วยแฮะ”
หลี่หลินผลักประตูลงจากรถ
“ไม่งั้นจะให้ทำไงล่ะ?”
ตู้เจ๋อข่ายเดินอ้อมไปด้านข้าง
“ไฟในศูนย์สว่างเกินไป จอดข้างนอกแล้วดูเท่กว่าอีก”
เจียงเหวินห้าวเดินเข้ามาใกล้ด้วย
เขาไม่ได้รู้เรื่องรถมากนัก
แต่ก็รู้จักชื่อพานาเมร่าอยู่บ้าง
แถมยังรู้ราคาแล้วด้วย
เกือบ 2 ล้านหยวน
พอเห็นรถคันนี้กลายเป็นของเพื่อนร่วมห้องจริง ๆ