หลังขอบคุณสำหรับของขวัญแล้ว อี้เล่อก็กระแอมเบา ๆ “จากนี้ไป ฮั่วฮั่วจะเป็นสมาชิกอย่างเป็นทางการของนานจือ 07 พวกเราจะไลฟ์ตรงเวลา 15:00 น. ทุกบ่าย ใครชอบฮั่วฮั่วก็กดติดตามบัญชีหลักของพวกเราได้เลยนะ~”
“ต่อไปก็ถึงช่วงเรียกคนดูที่เราทำกันเป็นประจำทุกวันแล้ว ขอพูดกับน้อง ๆ ที่เพิ่งเข้ามาหน่อยนะ ท่าเต้นช่วงเรียกคนดูจะกำหนดไว้ตายตัว หลังจากนี้จะปรับตามผลตอบรับ ตอนนี้คนที่ยืนกลางคืออวี๋อวี๋ เพลง ‘ภูตเขา’ ขอส่งให้ทุกคนเลย—”
ท่าเต้นเพลง ‘ภูตเขา’ ค่อนข้างง่าย
นอกจากท่าของคนที่ยืนกลางจะซับซ้อนหน่อย สมาชิกคนอื่นแค่ถือพัดแล้วโพสท่าสองสามท่าก็พอ
ถึงจะง่าย แต่ทำนองก็ไพเราะ แถมยังเข้ากับภาพลักษณ์แนวจีนโบราณของนานจือ 07 จึงถูกกำหนดให้เป็นเพลงเต้นหลักสำหรับเรียกคนดู
ซ่งช่านไม่มีพื้นฐานการเต้น เธอแค่เคยเข้าชมรมเต้นตอนเรียนมหาวิทยาลัย เลยยังพอขยับแขนขาได้ดีกว่าเมื่อก่อนที่เก้งก้างไปหมด
แต่ก็ไม่ได้ดีอะไรมาก แค่พอดูได้
เมื่อรู้จุดอ่อนและข้อด้อยของตัวเอง ซ่งช่านจึงหายตัวไปหลังออกมาเรียกคนดูได้ไม่นาน
ที่เธอทำแบบนั้นได้ก็เพราะเพลง ‘ภูตเขา’ ยาวสองนาที ภาพทั้งหมดเหมือนเวทีงิ้วในสมัยก่อน กล้องเริ่มจากถ่ายไกลแล้วค่อย ๆ ซูมเข้า ส่วนใหญ่จะจับภาพคนที่ยืนกลาง สมาชิกคนอื่นเลือกโผล่มาตอนกล้องเลื่อนมาถึงตัวเองได้ตามสะดวก
ใครอยากออกกล้องบ่อยก็ออกได้หลายครั้ง ส่วนคนที่มีธุระหรือต้องคอยดูแลพี่ ๆ สายเปย์อยู่ข้างล่าง จะไม่ขึ้นเวทีสักพักก็ไม่เป็นไร
แต่วันนี้ไม่ได้
เฉินอันซึ่งทำหน้าที่ดูแลการไลฟ์เห็นคอมเมนต์หลายข้อความถามว่าเมื่อไรจะถึงคิวฮั่วฮั่ว จึงเริ่มกลุ้มใจ
ไม่รู้จะเปิดปากพูดยังไง
สัญญาที่บริษัทให้ฮั่วฮั่วเป็นระดับที่ผ่อนปรนที่สุด
ถ้าไม่ใช่เพราะการเตรียมตั้งวงใหม่ใช้เวลานาน จนเด็กใหม่ไม่อยากรอ ยังไงเธอก็ไม่มีทางได้อยู่กับนานจือ 07
ในบรรดาวงใหม่ที่เริ่มทำงานในช่วงเดือนที่ผ่านมา 07 ดูเหมือนจะพอใช้ได้ แต่ก็แค่เด่นขึ้นมาในหมู่คนที่เตี้ยกว่าเท่านั้น
ยอดผู้ชมไม่แย่ แต่คนดูอยู่ต่อไม่มาก
บรรยากาศดี แต่แฟนคลับอายุยังน้อย
ใคร ๆ ก็รู้ว่าอายุสามสิบถือว่าตั้งตัวได้แล้ว
แฟนคลับกลุ่มนักเรียนจะมีกำลังซื้อสักเท่าไรกัน เฉินอันถอนหายใจ
【โปปีเย: ยังไม่ถึงคิวฮั่วฮั่วอีกเหรอ】(ข้อความลอยบนจอ)
โปปีเยรอมาสิบกว่านาที เพิ่งเห็นฮั่วฮั่วออกกล้องครั้งเดียว จึงพิมพ์เครื่องหมายคำถามมา
【นั่นสิ ทำไมยังไม่ถึงคิวฮั่วฮั่วสักที】
【ฉันเห็นสมาชิกคนอื่นออกกล้องกันคนละ 3-4 ครั้งแล้ว จัดคิวกันยังไงเหรอ】
พอมีข้อความลอยบนจอจากพี่สาวสายเปย์ คอมเมนต์ที่คึกคักอยู่แล้วก็ยิ่งไหลมาไม่หยุด
ทั้งหมดเป็นแฟนคลับใหม่ที่เพิ่งเข้ามาเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนแล้วถูกดึงให้อยู่ต่อ
พิธีกรอี้เล่อจึงทำได้แค่พูดซ้ำในสิ่งที่บอกไปก่อนเริ่มช่วงเรียกคนดู “คิวเต้นช่วงเรียกคนดูจัดไว้ล่วงหน้าแล้วนะ ตายตัวเลย ตอนนี้ฮั่วฮั่วกำลังเติมหน้าอยู่ข้างล่าง เดี๋ยวก็ขึ้นมาแล้ว รบกวนน้อง ๆ รออีกนิดนะ”
อี้เล่อส่งสายตาให้เฉินอันรีบไปเรียกคน
เรื่องเติมหน้าเป็นข้ออ้างที่อี้เล่อพูดส่ง ๆ ใครจะคิดว่าเฉินอันจะเจอซ่งช่านอยู่ในห้องแต่งหน้าจริง ๆ
หรือพูดให้ถูกคือ เขารู้อยู่แล้วว่าซ่งช่านอยู่ในห้องแต่งหน้า ถึงได้เดินมาหา
เฉินอันโทรหาหยิงหยิง ช่างแต่งหน้าประจำตัวของซ่งช่าน พอรู้เรื่องแล้วก็เดินไปที่ห้องแต่งหน้า
“โอเค งั้นฉันวางก่อนนะ...” ซ่งช่านเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงเคลื่อนไหว
พอเห็นว่าเป็นเฉินอัน เธอก็เบ้ปาก พูดเสียงเบาสองสามคำแล้ววางสาย
“ฮั่วฮั่ว...” เฉินอันเริ่มพูด
เขามีพุงใหญ่ แค่เดินมาสองสามก้าวก็หอบจนแทบพูดไม่เป็นคำ “มีแฟนคลับหลายคนถามหาเธอ พี่สาวโปปีเยที่เพิ่งเข้ามาก็ถามด้วย... เติมหน้าเสร็จหรือยัง? ถ้าได้แล้วไปก่อนตอนนี้เลยได้ไหม?”
กลิ่นเหงื่อฉุนลอยเข้ามาปะทะหน้า
ซ่งช่านเกือบยกมือขึ้นมาปิดจมูก แต่ก็นึกถึงภาพลักษณ์ของตัวเอง เลยฝืนทนไว้
เธอกลั้นหายใจ แล้วขยับออกห่างอย่างแนบเนียน
“เสร็จแล้ว ขอโทษนะ”
“ไม่เป็นไร ๆ” เฉินอันยิ้มพลางโบกมือ เดินตามไปด้วย แล้วหันกลับไปยกนิ้วโป้งให้หยิงหยิงพร้อมชม “เก่งนี่ ใส่ใจดี เจอปัญหาก็แก้ทันที!”
“แต่งออกมาดีเลย คราวหน้าก่อนเริ่มไลฟ์ลองไลฟ์ทดสอบดูผลก่อนนะ เติมหน้าแล้วดูดีขึ้นจริง ๆ เมกอัปก็ดูเป็นธรรมชาติและสมบูรณ์แบบขึ้น ทำต่อไปนะ สู้ ๆ!”
หยิงหยิงอดนับถือพี่ชายลูกพี่ลูกน้องที่เอาแต่พูดสั่งสอนยัดเยียดไม่ได้
สู้ ๆ อะไรกัน
ขนาดว่าเติมหน้าหรือเปล่ายังดูไม่ออกเลย
หน้าไม่ได้เลอะสักหน่อย จะเติมอะไรล่ะ?
ส่วนที่บอกว่าเมกอัปดูเป็นธรรมชาติและสมบูรณ์แบบขึ้นน่ะเหรอ
ใครได้เห็นหน้าแบบนั้น ก็มีแต่จะยิ่งมองยิ่งรู้สึกว่าสมบูรณ์แบบทั้งนั้นแหละ!
ระหว่างเดินกลับ เฉินอันพูดไม่หยุด
“ถึงบริษัทเราจะเพิ่งเปิด แต่สวัสดิการดี สภาพแวดล้อมก็ดี พวกเราเข้ามาทำงานก่อน ก็ชวนญาติมาทำงานต่อ ๆ กัน...” เขาหัวเราะแหะ ๆ แล้วพยายามทำให้ฮั่วฮั่วเห็นข้อดีของ 07 ด้วยการเปรียบเทียบ
“แต่พวกเราไม่ได้กินเงินเดือนเปล่านะ แน่นอนว่าคนแบบนั้นก็มีแหละ แต่ไม่ใช่แค่กินเงินเดือนเปล่า ยังทำวงที่ตัวเองดูแลจนเละเทะ พี่ ๆ สายเปย์ก็เลยไม่มา ถ้าพี่ใหญ่ที่เป็นสตรีมเมอร์ไม่ได้เป็นผู้พิทักษ์ถึงตาย แถมยังเปย์เก่ง ป่านนี้พิธีกรกับทีมดูแลพวกนั้นคงทำวงพังไปแล้ว...”
ที่เฉินอันพูดแบบนี้ไม่ได้ตั้งใจขู่ แค่อยากให้น้องใหม่สบายใจ
นานจือ 07 อาจไม่ใช่ตัวเลือกที่ดีที่สุด แต่ก็ไม่ได้แย่
พิธีกร ทีมดูแล และสตรีมเมอร์ในวงของพวกเขาเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน
มีแต่จะทำให้วงดีขึ้นเรื่อย ๆ
“เหรอ...” ซ่งช่านเดินเหยียบพื้น พลางก้มหน้านับช่องกระเบื้อง
พิธีกรกับทีมดูแลเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน แล้ววงจะดีขึ้นเรื่อย ๆ งั้นเหรอ?
มันเกี่ยวอะไรกับเธอด้วยล่ะ?
ซ่งช่านแอบคิดในใจ
เธอมาไลฟ์รวมวงก็เพื่อหาเงิน
ไม่ได้มาช่วยให้วงค่อย ๆ ดีขึ้นสักหน่อย
ตอนแรกที่เลือกมาที่แพลตฟอร์มใหม่ บริษัทใหม่ ก็เพราะอยากหนีจากกระแสดราม่าเดิม ๆ แล้วเริ่มต้นใหม่อย่างสบายใจ
พอเคยชินกับชีวิตอิสระหรูหราแล้ว ต้องกลับไปใช้ชีวิตอย่างกระเบียดกระเสียร ก็ไม่ต่างจากติดคุก
สำหรับซ่งช่าน การค่อย ๆ ดีขึ้นเป็นคำสาป
เพราะอย่างนั้นเธอถึงอยากยืนกลาง อยากเข้าวงใหม่ขนาดนั้น
ทุกอย่างก็เพื่อดึงแฟนคลับเข้ามา โดยเฉพาะพวกสายเปย์ระดับมหาเศรษฐี
ซ่งช่านไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองจะไม่ได้คะแนนโหวต
อย่างมากก็แค่คะแนนเยอะหรือน้อยเท่านั้น
เพราะต้องรอหนึ่งเดือนกว่าจะได้ทำวงใหม่ เธอถึงได้ฝืนใจมาอยู่นานจือ 07 วงที่ทำคอนเทนต์แต่งหน้าตามคนดัง เพื่อผลประโยชน์ให้ได้มากที่สุด
เธอกำหนดให้เจียงหว่านเป็นต้นแบบแต่งหน้าตาม จุดประสงค์ชัดเจนอยู่แล้วว่าอยากเกาะกระแส
วันนี้เธอแต่งหน้าแต่งตัวแบบขอไปทีตอนเริ่มไลฟ์ ก็เพราะอยากดึงกระแสด้านลบ
ตอนแรกซ่งช่านยังคิดอย่างไม่รู้สึกผิดว่า ด้วยหน้าตาของตัวเอง ยิ่งโดนด่าหนักเท่าไร ก็ยิ่งมีโอกาสดึงดูดพวกสายเปย์ระดับมหาเศรษฐีได้มากขึ้นเท่านั้น
ยิ่งเจียงหว่านมีแฟนคลับเศรษฐีทั้งหญิงและชายตั้งเยอะ บางทีอาจมีสักหนึ่งหรือสองคนที่เปลี่ยนใจมาเปย์เธอก็ได้
ดาราดังอยู่สูงส่งเกินเอื้อม
แต่เธออยู่นี่ไง
แต่ใครจะคิดว่า
แฟนคลับของ 07 สามัคคีกันเกินไป แถมระบบดันการมองเห็นของอินอินก็ไม่ค่อยช่วยอะไร
ไม่มีใครตั้งคำถาม ไม่มีใครปั่นกระแส มีแต่คำชมที่ไร้ความหมาย
ซ่งช่านเห็นคอมเมนต์ที่เป็นมิตรเต็มหน้าจอตอนเพิ่งเริ่มไลฟ์
หัวใจเธอเย็นวาบ