กลับมาถึงที่พัก ข้าวต้มของหมีไช่ใกล้หมดชามแล้ว ส่วนข้าวต้มของฉันที่ยังไม่หมดยังคงควันกรุ่นอยู่ ฉันหยิบไข่เค็มสองฟองจากถุงที่พ่อบอร์ดฝากไว้ ส่งให้หมีไช่หนึ่งฟอง พร้อมพูดว่า "ลองชิมดู"
"ฉันใกล้กินเสร็จแล้ว" นับตั้งแต่รู้จักกันมาสองวัน นี่เป็นครั้งแรกที่หมีไช่พูดกับฉันด้วยน้ำเสียงปกติ
ฉันยิ้ม แล้วพูดว่า "กินอีกชามสิ ข้าวต้มขาวกินแล้วไม่อ้วนหรอก"
หมีไช่ไม่สนใจคำแนะนำของฉัน แต่กลับพูดว่า "พ่อเธอกลับไปแล้ว เธอก็ย้ายออกได้เหมือนกัน"
ฉันมองดูฝนและลมที่ซัดกระหน่ำข้างนอก แล้วปรึกษากับหมีไช่ว่า "วันนี้ไม่ย้ายแล้ว ขอพักอีกคืนได้ไหม?"
"ไม่ได้" หมีไช่พูดอย่างเด็ดขาด
ฉันวางตะเกียบลงบนโต๊ะปัง แล้วพูดด้วยความโกรธ "เธอเป็นผู้หญิงแบบไหนกันแน่ รู้จักคำว่า กินของเค้าแล้วต้องเกรงใจบ้างไหม เอาข้าวต้มที่กินไปเมื่อกี้คืนมาเลย ฉันจะย้ายออกทันที"
หมีไช่จ้องฉันด้วยดวงตาสวยๆ ถูกอาการที่ฉันเปลี่ยนไปเร็วราวกับพลิกฝ่ามือทำให้พูดไม่ออก
ฉันทำให้น้ำเสียงอ่อนลง แล้วพูดกับเธอว่า "พี่สาว วันนี้ฉันวุ่นวายมาทั้งวันแล้ว ตอนนี้ตัวแทบไม่มีเรี่ยวแรง ขอร้องล่ะ ปล่อยฉันไปเถอะได้ไหม"
"ไอ้คนใจทราม ใครเป็นพี่สาวเธอ!"
"คุณหนู... คุณหนูได้ไหม?" ฉันรีบพูด พร้อมกับรับปากอย่างมั่นใจ "พรุ่งนี้ พรุ่งนี้เลิกงานแล้วฉันจะย้ายออกแน่นอน!"
หมีไช่นิ่งไปครู่หนึ่ง ในที่สุดก็ยอมพูดว่า "จำคำพูดตัวเองไว้ด้วยล่ะ"
"แน่นอน พรุ่งนี้ย้ายแน่!"
หมีไช่มองฉันอย่างไม่พอใจ หยิบชามเดินไปที่หม้อหุงข้าวที่ใส่ข้าวต้มขาวไว้ แล้วตักให้ตัวเองอีกชามเล็กๆ
"เธอไม่บอกว่าไม่กินแล้วหรือไง?"
หมีไช่ถลึงตาใสฉันแล้วพูดว่า "ยังไงก็กินของเค้าแล้วต้องเกรงใจอยู่แล้ว กินเพิ่มอีกชามก็ไม่เห็นจะแปลก"
ฉันส่ายหน้าแล้วถอนหายใจ "เฮ้อ! คนเรานี่มันก็เสื่อมลงแบบนี้แหละ!"
แม้จะพูดหยอกล้อ แต่ก็ปอกเปลือกไข่เค็มส่งให้หมีไช่ เธอก็ไม่ได้ปฏิเสธ ทั้งสองคนจึงกินต่อท่ามกลางบรรยากาศที่แปลกๆ
...
กินข้าวเสร็จ ฉันส่งเงิน 3,000 หยวนที่พ่อบอร์ดฝากไว้ให้หมีไช่ "คืนให้เธอก่อน 3,000 ที่เหลืออาทิตย์หน้าได้เงินเดือนแล้วจะคืนให้"
"ให้ฉันหมดแล้วเธอจะมีเงินจ้างห้องอยู่ไหม?... ไว้ค่อยรวมกันจ่ายทีหลังก็ได้"