หนิงเฉินฝากเรื่องไว้กับพันอวี่เฉิงไม่กี่คำ แล้วก็บังม้าเตียวซัวพุ่งตรงไปยังวังหลวง
ที่พระตำหนักปลูกจิต ขันทีน้อยคนหนึ่งลอบก้าวเข้ามาแล้วคุกเข่าลง กล่าวเสียงเบาว่า "กราบทูลฝ่าบาท หนิงเสวี่ยอี้ขอเฝ้าฯ"
ฮ่องเต้เสวียนเงยพระเนตรจากฎีกา ริมฝีปากแทบมุมพระโอษฐ์ผุดรอยยิ้มขึ้นมา
ไม่รู้เพราะเหตุใด ทุกครั้งที่ได้ยินนามของหนิงเฉิน พระองค์กลับรู้สึกอุ่นใจนักปานนั้น
เป็นเพียงความรู้สึกในใจ
คนส่วนใหญ่ก็เป็นเช่นนี้ บางครั้งเหลือบเห็นใครสักคนปุ๊บก็รู้สึกเอ็นดูสนิทใจโดยไม่รู้สึกตัว
หรือทวายกันก็มี บางครั้งเห็นใครแม้จะไม่เคยรู้จักมักคุ้น กลับรู้สึกรังเกียจเป็นหยก ๆ ชาวบ้านเรียกว่าอคติในใจ
"ให้เขาเข้ามา!"
"เพคะ!"
ขันทีน้อยลุกขึ้นถอยออกไป
ไม่ช้า หนิงเฉินก็ก้าวเข้ามา
"กระหม่อม คารวะฝ่าบาท!"
"เลิกธรรมเถิด ลุกขึ้นเถิด!"
หนิงเฉินลุกขึ้นยืน แล้วก้มตัวลงเล็กน้อยกล่าวว่า "ฝ่าบาทที่รัก กระหม่อมมีเรื่องขออภิวัตร"
ฮ่องเต้เสวียนยิ้ม "ว่ามา"
"กระหม่อมขอกล้าถามฝ่าบาท เคยได้ยินเรื่องผงเซียนหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ"
"ผงเซียน?" ฮ่องเต้เสวียนหรี่คิดแล้วตรัสว่า "ข้าเหมือนจะเคยเห็นในฎีกาบางฉบับ วิ่งบอกว่าถ้าสูบผงนี้แล้วจะทำให้จิตใจเบิกบาน กายชุ่มชื่นกำลังกายฟูฟ่อง"
หนิงเฉินสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย
"ฝ่าบาท...ไม่ได้ทรงสูบสิ่งนี้ใช่หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ"
ฮ่องเต้เสวียนส่ายพระหัตถ์ "ไม่ ยามนั้นข้าทรงพระโอสถเม็ดเซียนอยู่ จึงมิได้เอาใจใส่สิ่งนั้นเลย"
พอเอ่ยถึงพระโอสถเม็ดเซียน ริมฝีปากฮ่องเต้เสวียนก็กระตุกเล็กน้อย...พระองค์ยังไม่ลืมของสกปรกพวกนั้น ว่าในพระโอสถเม็ดเซียนที่มันเสนอมานั้นมีมูลมนุษย์หมักปรุงสิ่งใดบ้าง คิดทีไรก็รู้สึกขยะแขยงยิ่งนัก
แต่หนิงเฉินกลับรู้สึกใจหายวับ ว่ารายงานนี้ แปลว่าผงเซียนปรากฏขึ้นมาไม่ใช่เพียงยามใกล้แล้ว
"ฝ่าบาท กระหม่อมขอกล้าถาม ฎีกาฉบับนั้นใครเป็นผู้นำมาถวายพ่ะย่ะค่ะ"
ฮ่องเต้เสวียนตรัสว่า "เวลาผ่านมานานนัก ข้าก็หมดความทรงจำแล้ว เจ้าถามทำไม"
หนิงเฉินสีหน้าเคร่งเครียด กล่าวว่า "โชคดีของฝ่าบาทที่มิได้ทรงสูบผงเซียนนี้ เพราะสิ่งนี้ช่างมีพิษร้ายกว่าพระโอสถเม็ดเซียนที่ฝ่าบาทเคยทรงนั้นยิ่งกว่ากันนัก"
สีพระพักตร์ฮ่องเต้เสวียนหม่นลงทันที