เฟิ่งเฉิงมองลาช้างไม้ เหงื่อเย็นไหลพรากจากเนินหน้า
หนิงเฉินคนนี้มิใช่มนุษย์เสียแล้ว ของสิ่งนี้จะใช้กับชายชาตรีได้โดยแท้หรือ
หนิงเฉินหันไปมองเกิงจิงและพวก “ท่านทูตเกิง คำถามที่ข้าจะไต่สวนเกี่ยวข้องกับความลับสูงสุด ขอให้ท่านทั้งหลายละเว้นไปพักหนึ่ง”
สีหน้าของเกิงจิงและพวกชาขึ้นทันที
บัดนี้พวกเขาสงสัยหนักแน่นว่า หนิงเฉินไล่พวกเขาออกไปนั้น มิได้ตั้งใจจะเอาเฟิ่งเฉิงลองใช้ลาช้างไม้หรือ
หนิงเฉินประสานมือ “ขอร้องนัก ข้าพูดจริงจัง”
เรื่องที่เขาจะถามเกี่ยวข้องกับอ๋องฟู ฮ่องเต้เสวียนรับสั่งให้เขาเก็บเป็นความลับ ครั้นเช่นนี้จึงมิควรให้เกิงจิงและพวกได้ยิน
เกิงจิงไตร่ตรองชั่วครู่จึงพยักหน้าเล็กน้อย แต่ยังเตือนว่า “คนนี้เป็นพยานสำคัญ อย่าทำตายมันซะนะ”
หนิงเฉินตอบรับ “ข้าจะพยายาม”
เกิงจิงแค้นใจ จ้องเขาเขม็งหนึ่งครา แล้วเดินจากไปยังเบื้องนอก...เด็กหนิงเฉินคนนี้ บัดนี้ละมานดันยิ่งเกินงาม กล้าให้เขาเจ้าของกองตรวจการละเว้นเสียด้วย
พันอวี่เฉิงและพวกก็ตามออกไปด้วย
ครั้นคนทั้งหลายออกไปแล้ว หนิงเฉินจ้องเฟิ่งเฉิง “คำถามแรก เจ้าเคยกล่าวไว้ว่าเบื้องบนของเจ้ามีคนหนุนหลัง คนผู้นั้นคือใคร”
เฟิ่งเฉิงหน้าตาตกใจสยอง พูดด้วยน้ำเสียงสั่น “ผ...ข้าพูดอวดไปเอง เบื้องบนข้าไม่มีใครทั้งนั้น”
หนิงเฉินหรี่ตาลง ทำเสียงเอ๋อหนึ่งครา แล้วจับหัวเฟิ่งเฉิงยกขึ้น ลากเข็นเขาไปยังหน้าลาช้างไม้
กดท้ายทอยเขาลง ปากของเฟิ่งเฉิงจึงประชิดท่อนไม้ที่ยื่นอยู่บนหลังลาช้างไม้โดยตรง
“ข้าจะถามอีกครั้งเป็นครั้งสุดท้าย คนเบื้องบนของเจ้าคือใคร หากไม่พูด ข้าจะให้เจ้าลองประสบการณ์ลึกถึงคอ แล้วจึงให้เจ้าขึ้นไปนั่ง ลองซะว่าอะไรคือทางเดียวถึงท้อง”
เฟิ่งเฉิงตกใจจนเกือบคลั่ง
ของนี้ถ้าแทงเข้าปาก เขายังมีชีวิตรอดหรือ
“ข้าจะพูด ข้าจะพูด...”
หนิงเฉินหัวเราะเยาะ คลายมือออก “พูดมาเถิด นั่นคือใคร”
เฟิ่งเฉิงสั่นทั้งตัว พูดอย่างสั่นงันงก “คือ คืออ๋องฟู”
ดวงตาหนิงเฉินหดแคบลงเล็กน้อย
“เจ้ากับอ๋องฟูมีความสัมพันธ์เช่นใด”