หนิงเฉินออกจากโรงเตี๊ยมเมฆวน แล้วรุดกลับไปยังกองตรวจการอีกครั้ง
เพิ่งจะกลับมาถึงหน่วยที่หนึ่ง เฟิ่งฉีเจิ้งก็วิ่งตรงเข้ามา กล่าวว่า "หนิงเฉิน วังส่งคนมาตามหาเจ้า!"
หนิงเฉินอือหนึ่ง "คนล่ะอยู่ที่ไหน?"
"อยู่กับหัวหน้าพันอวี่เฉิง"
หนิงเฉินเดินไปยังห้องของพันอวี่เฉิง
พอถึงประตูก็พบกระถางหินใหญ่สองใบวางอยู่หน้าประตู
หนิงเฉินยกขึ้นเขย่าด้วยความสงสัย ของอย่างนี้ใบหนึ่งคงหนักราวสามสิบชั่งเข้าไปแล้ว?
ถ้าได้ฝึกยกสักระยะ ย่อมกลายเป็นหนุ่มกล้ามเปาแน่นอน
หนิงเฉินวางกระถางหินลง แล้วก้าวเข้าไปข้างใน
เข้าไปแล้วก็เห็นขันทีน้อยหนึ่งคน กับทหารองครักษ์แห่งวังอีกสองนาย
ขันทีน้อยเห็นหนิงเฉิน จึงก้าวออกไปหนึ่งก้าว กล่าวว่า "มีพระบรมราชโองการจากองค์กุมารีที่ห้า กระถางหินเบื้องนอกนั้น ให้หนิงเฉินยกขึ้นฝ่ายละร้อยครั้ง"
หนิงเฉินอึ้งงง กหัวปึกด้วยเครื่องหมายคำถาม
องค์กุมารีที่ห้าคนนี้อีกแล้วเรอะ?
สมัยก่อนนางเคยกลั่นแกล้งนางสองครั้ง หลังจากนั้นก็เงียบไป เขาเกือบจะลืมเรื่องนี้ไปแล้ว
สตรีผู้นี้ทำไมถึงตามราวีไม่เลิกรา แล้วเขาไปกระทบกระทั่งนางตรงไหนกันแน่?
ขันทีน้อยมองหนิงเฉิน "ท่านหนิงผู้ทรงเครื่องแบบเงิน เร่งเถิด บ่าวยังต้องรีบกลับไปถวายรายงาน"
หนิงเฉินได้สติ จึงถามว่า "ข้าขอพบองค์กุมารีที่ห้าได้หรือไม่?"
เขาต้องเจอสตรีผู้นี้เพื่อถามให้รู้แจ้ง นี่มันแปลว่าอะไรกันแน่?
ขันทีน้อยฮึดฮัก "องค์กุมารีที่ห้านั้น เจ้าจะขอพบเมื่อไรก็ได้เรอะ?"
"ท่านหนิง เร่งเถิด...หากขัดพระบรมราชโองการ โทษเฆี่ยนห้าสท้าน"
หนิงเฉินหันไปมองพันอวี่เฉิง
พันอวี่เฉิงส่งสายตาที่แปลว่าช่วยอะไรไม่ได้มาให้
หนิงเฉินเจ็บแค้นในใจ...บัดซบ รอกลับไปต้องถามฝ่าบาทให้ชัด องค์กุมารีที่ห้านี่สมองถูกต้นขาบุรุษบีบจนเสียหรือไงกัน?
หนิงเฉินจำใจเดินออกไปเบื้องนอก
ภายใต้สายตาเฝ้าดูของขันทีน้อย เขาเริ่มยกกระถางหิน
ตายจริง!
หนักชะมัด!
ยกได้สิบกว่าครั้ง หนิงเฉินก็รู้สึกแขนเกร็งขัดข้อง ขาทั้งสองสั่นเคละเคละ เหงื่อผึ่งพร่าหน้าผาก กล้ามเนื้อแทบจะฉีกขาด
ถ้ายกครบร้อยครั้งล่ะก็ เป็นหนุ่มกล้ามเปาทันทีแน่นอน