กู้หว่านหว่านยืนนิ่งตัวแข็งอยู่กับที่
เธอค่อย ๆ หันกลับไป
ฟู่เยี่ยนหลี่ไม่รู้พลิกตัวตั้งแต่เมื่อไร หันหน้ามาทางเธอ แต่ดวงตายังคงปิดสนิท
“...คัดเสร็จหรือยัง”
กู้หว่านหว่านชะงัก
เขากำลังละเมอ
พูดถึง...เรื่องที่ตอนเด็ก ๆ เธอเคยถูกลงโทษให้คัดลายมือ
ดูท่าในจิตใต้สำนึก ฟู่เยี่ยนหลี่ยังคงเกลียดเธออยู่
กู้หว่านหว่านไม่กล้าคิดต่อ เธอกำลูกบิดประตูแน่นแล้วค่อย ๆ บิดเปิด ก่อนจะย่องออกไปอย่างแมวตกใจ
ทันทีที่กลอนประตูลง ชายหนุ่มบนเตียงก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
แววตาแจ่มใส ไม่มีความง่วงงุนแม้แต่น้อย
……
ตอนกินมื้อเช้า กู้หว่านหว่านเป็นคนสุดท้ายที่ลงมาชั้นล่าง
เธอสวมเสื้อไหมพรมถักเนื้อบางคอสูงสีขาวนวล แขนเสื้อยาวคลุมหลังมือ ส่วนคอเสื้อย่นกองอยู่หลวม ๆ รอบลำคอ ปกปิดมิดชิด
เดือนมิถุนายนแท้ ๆ แม้ในห้องอาหารจะเปิดเครื่องปรับอากาศเย็นฉ่ำ แต่ก็ไม่จำเป็นต้องแต่งตัวมิดชิดขนาดนี้
หลินฮุ่ย มารดาของตระกูลฟู่ นั่งอยู่ตรงที่นั่งประธาน ก้มหน้าดูโทรศัพท์ พอได้ยินเสียงฝีเท้าก็เงยหน้าขึ้น สายตาหยุดอยู่ที่คอเสื้อสูงของเธอชั่วครู่ ก่อนจะขมวดคิ้ว
“หว่านหว่าน แต่งตัวอะไรแบบนั้น”
กู้หว่านหว่านเผลอยกมือดึงคอเสื้อ
“เมื่อวานออกไปข้างนอก...แล้วแพ้ค่ะ มีผื่นขึ้นตามตัว ไม่อยากให้ใครเห็น”
กู้หว่านหว่านเอาแต่ใจมาตั้งแต่เด็ก ออกไปข้างนอกทีต้องฉีดสเปรย์กันแดดสามชั้น แค่จามทีเดียวก็เรียกหมอประจำบ้านมาแล้ว คราวนี้บอกว่าแพ้จึงไม่ใช่เรื่องแปลก
“เป็นหนักไหม ให้เรียกคุณหมอเฉินมาดูหรือเปล่า”
หลินฮุ่ยเคยมีลูกสาวคนหนึ่ง แต่หายตัวไปตั้งแต่ยังเด็ก
บังเอิญว่าพ่อแม่ของกู้หว่านหว่านเสียชีวิตจากอุบัติเหตุ ก่อนสิ้นใจจึงฝากฝังลูกสาวไว้ให้ตระกูลฟู่ช่วยดูแล
ตระกูลฟู่รับเธอมาอยู่ด้วยเพราะเห็นแก่คุณธรรม แต่ไม่ได้ดำเนินการรับเป็นบุตรบุญธรรม ตามกฎหมายแล้วกู้หว่านหว่านจึงไม่ใช่ลูกของตระกูลฟู่
เพียงแต่ความรักความเอ็นดูที่หลินฮุ่ยมอบให้เธอมาตลอดหลายปี เกือบทำให้เธอลืมไปแล้วว่าตัวเองแซ่อะไร
“ไม่ต้องค่ะ ไม่ต้อง” กู้หว่านหว่านรีบโบกมือ ก่อนจะฝืนยิ้ม “ทายาแล้ว อีกสองวันก็หายค่ะ”
หลินฮุ่ยถอนหายใจ “โตขนาดนี้แล้วยังดูแลตัวเองไม่เป็นอีกนะเรา”
กู้หว่านหว่านดึงเก้าอี้ออกมานั่ง หางตากลับอดเหลือบมองไปทางที่นั่งด้านขวาของประธานไม่ได้
ทำไมเขายังไม่ไปอีก ปกติเขาน่าจะออกไปตั้งนานแล้ว
ฟู่เยี่ยนหลี่นั่งอยู่ตรงนั้น เบื้องหน้ามีกาแฟดำหนึ่งแก้วกับเอกสารหลายแผ่นที่กางอยู่
เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวที่รีดเรียบ ใบหน้าเย็นชาไม่ต่างจากทุกที
ตั้งแต่เธอเดินเข้าห้องอาหารจนถึงตอนนี้ เขาไม่แม้แต่จะยกเปลือกตาขึ้นมอง
หัวใจที่แขวนค้างของกู้หว่านหว่านจึงค่อย ๆ สงบลง
ดูเหมือนผงลืมกังวลจะออกฤทธิ์แล้ว
“วันนี้พี่ใหญ่กลับช้าจังครับ” ฟู่เยี่ยนฉือถามขึ้นลอย ๆ
ฟู่เยี่ยนหลี่ยกกาแฟขึ้นจิบ น้ำเสียงเรียบเฉย “เมื่อคืนหลับไม่ค่อยดี รู้สึกเหมือนมีคนเข้ามาในห้องฉัน”
มือกู้หว่านหว่านสั่น ช้อนกระทบขอบชามดังกรุ๊งกริ๊ง
“หว่านหว่าน เป็นอะไรหรือเปล่า” หลินฮุ่ยถาม
“มะ...ไม่เป็นไรค่ะ” กู้หว่านหว่านหยิบกระดาษทิชชูมาเช็ดมือ “มือพลาดน่ะค่ะ”
หลินฮุ่ยไม่ได้คิดอะไรต่อ
“จริงสิ หว่านหว่าน สร้อยคอแวนคลีฟแอนด์อาร์เปลส์ที่หนูเล็งไว้เมื่อเดือนก่อน พนักงานขายโทรมาบอกเมื่อวานว่าของมาถึงแล้ว ทั้งเมืองมีอยู่เส้นเดียว กินข้าวเสร็จแล้วแม่จะพาไปเอานะ”
เกี๊ยวกุ้งที่กู้หว่านหว่านเพิ่งยัดเข้าปากเกือบติดคอ
เธอพูดถึงสร้อยเส้นนั้นมานานจริง ๆ เป็นจี้ดอกโคลเวอร์สี่แฉกประดับเพชรทั้งชิ้น ราคาหลักแสนกลาง ๆ
ถ้าเป็นเมื่อก่อน ตอนนี้เธอคงคล้องแขนหลินฮุ่ยแล้วออดอ้อนว่า “คุณน้าหลินดีที่สุดเลยค่ะ”
แต่วันนี้เธอกลับกลืนเกี๊ยวกุ้งลงคอเงียบ ๆ แล้วยกนมถั่วเหลืองขึ้นดื่มหนึ่งอึก “ไม่ไปแล้วค่ะ ไม่เอาแล้ว”
มือที่กำลังตักโจ๊กของหลินฮุ่ยชะงัก “ไม่เอาแล้วเหรอ”
ฟู่เยี่ยนฉือเลิกคิ้ว “เปลี่ยนไปเป็นคนละคนเลยเหรอ เมื่อวานยังส่งรูปจากเว็บไซต์ทางการของสร้อยลงกลุ่มครอบครัวติดกันตั้งสามครั้ง”
เธออยากได้อยู่แล้ว! นั่นมันโคลเวอร์สี่แฉกประดับเพชรทั้งชิ้นเชียวนะ!
แต่ตอนนี้เพื่อรักษาชีวิตตัวเองไว้
เธอใช้เงินมือเติบต่อไปไม่ได้แล้ว
เธอต้องสะสมโชคชะตาไว้ให้ตัวเองบ้าง
กู้หว่านหว่านพยายามทำเสียงให้ดูว่าง่าย
“ไม่เอาจริง ๆ ค่ะ ช่วงนี้หนูไม่ค่อยสนใจเครื่องประดับแล้ว อีกอย่าง...ของหนูก็มีเยอะพอแล้ว ในตู้มีตั้งหลายชิ้นที่ป้ายยังไม่ได้ตัดเลย”
สีหน้าของหลินฮุ่ยชวนตะลึง ราวกับเห็นพระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตก
ตั้งแต่เด็ก กู้หว่านหว่านเป็นคนใช้เงินเก่งที่สุด ฟู่ผู้เฒ่าเคยพูดด้วยซ้ำว่าเธอ “เกิดมาเพื่อเสวยสุขโดยแท้”
คราวนี้จู่ ๆ กลับบอกว่าไม่เอา หลินฮุ่ยจึงยื่นมือมาแตะหน้าผากเธอเป็นอย่างแรก
“ก็ไม่ร้อนนี่นา”
วันนี้เด็กคนนี้แปลกไปจริง ๆ
กู้หว่านหว่านจับมือหลินฮุ่ยลง “คุณน้าหลิน หนูไม่ได้เป็นไข้ค่ะ”
แค่เข้าใจฐานะของตัวเองอย่างถ่องแท้แล้วเท่านั้น
ฟู่เยี่ยนหลี่ก้มหน้าเปิดเอกสาร ดูเหมือนไม่สนใจบทสนทนาบนโต๊ะอาหารเลยแม้แต่น้อย
กู้หว่านหว่านแอบถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนจะยื่นตะเกียบไปคีบซาลาเปาหมูแดงจากเข่งตรงหน้า
ในที่สุดความอยากอาหารก็กลับมาบ้าง เมื่อคืนใช้พลังไปมาก เธอหิวจนกินวัวได้ทั้งตัว
“แต่ว่า...” เธอกัดซาลาเปาหมูแดงไปครึ่งลูก พูดเสียงอู้อี้ “หนูอยากไปทำงานที่บริษัทพี่รองค่ะ”
เธอจะนั่งรอให้ถูกไล่ออกจากตระกูลฟู่เฉย ๆ ไม่ได้ ต้องเป็นฝ่ายลงมือก่อน
ฟู่เยี่ยนฉือดูเหมือนคนไม่เอาไหน แต่ที่จริงใจอ่อนที่สุด ถ้าเธอทำตัวว่าง่าย เชื่อฟัง และขยันอยู่ต่อหน้าเขาไปเรื่อย ๆ นานเข้า ความผูกพันก็สร้างขึ้นได้
พอมีพื้นฐานความสัมพันธ์กันแล้ว วันหน้าถ้าคุณหนูตัวจริงกลับมา อย่างน้อยเขาก็คงช่วยพูดให้เธอสักสองสามประโยค
อีกอย่าง...บริษัทเขาทำธุรกิจผู้จัดการศิลปิน ต้องมีหนุ่มหล่อขายาวกับพี่สาวคนสวยอยู่เยอะแน่ แค่คิดถึงก็อารมณ์ดีขึ้นตั้งครึ่งแล้ว
ฟู่เยี่ยนฉือเป็นคนแรกที่ได้สติ เขาชี้ตัวเอง “บริษัทพี่เหรอ”
“ค่ะ” กู้หว่านหว่านพยักหน้า แก้มตุ่ยเพราะอาหารเต็มปาก “บริษัทพี่ไม่ใช่บริษัทจัดการศิลปินเหรอ หนูยังไงก็เรียนจบมหาวิทยาลัยมาอย่างถูกต้อง จะไปทำงานธุรการ เป็นผู้ช่วยหรืออะไรก็ได้ ดีกว่านั่งว่างอยู่บ้านทุกวัน”
ดวงตาเรียวยาวราวกลีบดอกท้อของฟู่เยี่ยนฉือเต็มไปด้วยความกังขา “เธอจะมาทำงานที่บริษัทพี่? เธอเนี่ยนะ กู้หว่านหว่าน?”
“ทำไมคะ ไม่ได้เหรอ”
“ตอนฝึกงานครั้งก่อน เธอทำได้แค่สามวันก็หนีแล้ว”
“นั่นมันครั้งก่อนค่ะ! หนูโตแล้ว” กู้หว่านหว่านพูดเสียงจริงจัง “หนูไปเป็นผู้ช่วยพี่ก็ได้ ไม่เอาเงินเดือนด้วย”
ขอแค่ยังมีชีวิตอยู่ เงินเดือนจะสำคัญอะไร!
“ไม่ต้องไปที่บริษัทเขา”
เสียงเย็นยะเยือกดังแทรกขึ้นมา ราวกับปลิดชีวิตคนได้
ฟู่เยี่ยนหลี่ปิดแฟ้มเอกสาร “มารายงานตัวที่บริษัทฉัน”
ซาลาเปาหมูแดงในมือกู้หว่านหว่านร่วงลงบนโต๊ะไปเสียแล้ว
ไปบริษัทของเขาเนี่ยนะ?
ไปอยู่ใต้สายตาของยมทูตนั่นน่ะเหรอ?
“หนู...หนูยังอยากไปทางพี่รองมากกว่าค่ะ” กู้หว่านหว่านฝืนหัวเราะแห้ง ๆ
ฟู่เยี่ยนหลี่ไม่พูดอะไรอีก เพียงแค่มองเธอ
มองอยู่อย่างนั้น
แผ่นหลังของกู้หว่านหว่านค่อย ๆ เย็นเฉียบขึ้นทีละน้อย
ความรู้สึกนั้นเหมือนถูกงูพิษร้ายแรงจ้องเขม็ง
จากนั้นเขาก็ลุกขึ้น ยกมือจัดปลายแขนเสื้อให้เรียบร้อย ตอนเดินผ่านข้างกายกู้หว่านหว่าน เขาก็ก้มลงเล็กน้อย
กลิ่นสนซีดาร์เย็นสดชื่นบนตัวเขาพุ่งเข้าจมูกกู้หว่านหว่านอย่างไม่ทันตั้งตัว
ชายหนุ่มกระซิบเสียงต่ำด้วยน้ำเสียงที่มีเพียงพวกเขาสองคนได้ยิน
“นมเมื่อคืนรสชาติดี”
รูม่านตาของกู้หว่านหว่านหดวูบ เลือดลมทั่วร่างราวกับไหลย้อนกลับในชั่วพริบตา