น้องสาวเข้าห้องผิด พี่ชายใหญ่สายมืดบังคับรัก

ตอนที่ 2 รู้สึกเหมือนมีคนเข้ามาในห้องฉัน

6 นาที· 1.5K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

กู้หว่านหว่านยืนนิ่งตัวแข็งอยู่กับที่

เธอค่อย ๆ หันกลับไป

ฟู่เยี่ยนหลี่ไม่รู้พลิกตัวตั้งแต่เมื่อไร หันหน้ามาทางเธอ แต่ดวงตายังคงปิดสนิท

“...คัดเสร็จหรือยัง”

กู้หว่านหว่านชะงัก

เขากำลังละเมอ

พูดถึง...เรื่องที่ตอนเด็ก ๆ เธอเคยถูกลงโทษให้คัดลายมือ

ดูท่าในจิตใต้สำนึก ฟู่เยี่ยนหลี่ยังคงเกลียดเธออยู่

กู้หว่านหว่านไม่กล้าคิดต่อ เธอกำลูกบิดประตูแน่นแล้วค่อย ๆ บิดเปิด ก่อนจะย่องออกไปอย่างแมวตกใจ

ทันทีที่กลอนประตูลง ชายหนุ่มบนเตียงก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น

แววตาแจ่มใส ไม่มีความง่วงงุนแม้แต่น้อย

……

ตอนกินมื้อเช้า กู้หว่านหว่านเป็นคนสุดท้ายที่ลงมาชั้นล่าง

เธอสวมเสื้อไหมพรมถักเนื้อบางคอสูงสีขาวนวล แขนเสื้อยาวคลุมหลังมือ ส่วนคอเสื้อย่นกองอยู่หลวม ๆ รอบลำคอ ปกปิดมิดชิด

เดือนมิถุนายนแท้ ๆ แม้ในห้องอาหารจะเปิดเครื่องปรับอากาศเย็นฉ่ำ แต่ก็ไม่จำเป็นต้องแต่งตัวมิดชิดขนาดนี้

หลินฮุ่ย มารดาของตระกูลฟู่ นั่งอยู่ตรงที่นั่งประธาน ก้มหน้าดูโทรศัพท์ พอได้ยินเสียงฝีเท้าก็เงยหน้าขึ้น สายตาหยุดอยู่ที่คอเสื้อสูงของเธอชั่วครู่ ก่อนจะขมวดคิ้ว

“หว่านหว่าน แต่งตัวอะไรแบบนั้น”

กู้หว่านหว่านเผลอยกมือดึงคอเสื้อ

“เมื่อวานออกไปข้างนอก...แล้วแพ้ค่ะ มีผื่นขึ้นตามตัว ไม่อยากให้ใครเห็น”

กู้หว่านหว่านเอาแต่ใจมาตั้งแต่เด็ก ออกไปข้างนอกทีต้องฉีดสเปรย์กันแดดสามชั้น แค่จามทีเดียวก็เรียกหมอประจำบ้านมาแล้ว คราวนี้บอกว่าแพ้จึงไม่ใช่เรื่องแปลก

“เป็นหนักไหม ให้เรียกคุณหมอเฉินมาดูหรือเปล่า”

หลินฮุ่ยเคยมีลูกสาวคนหนึ่ง แต่หายตัวไปตั้งแต่ยังเด็ก

บังเอิญว่าพ่อแม่ของกู้หว่านหว่านเสียชีวิตจากอุบัติเหตุ ก่อนสิ้นใจจึงฝากฝังลูกสาวไว้ให้ตระกูลฟู่ช่วยดูแล

ตระกูลฟู่รับเธอมาอยู่ด้วยเพราะเห็นแก่คุณธรรม แต่ไม่ได้ดำเนินการรับเป็นบุตรบุญธรรม ตามกฎหมายแล้วกู้หว่านหว่านจึงไม่ใช่ลูกของตระกูลฟู่

เพียงแต่ความรักความเอ็นดูที่หลินฮุ่ยมอบให้เธอมาตลอดหลายปี เกือบทำให้เธอลืมไปแล้วว่าตัวเองแซ่อะไร

“ไม่ต้องค่ะ ไม่ต้อง” กู้หว่านหว่านรีบโบกมือ ก่อนจะฝืนยิ้ม “ทายาแล้ว อีกสองวันก็หายค่ะ”

หลินฮุ่ยถอนหายใจ “โตขนาดนี้แล้วยังดูแลตัวเองไม่เป็นอีกนะเรา”

กู้หว่านหว่านดึงเก้าอี้ออกมานั่ง หางตากลับอดเหลือบมองไปทางที่นั่งด้านขวาของประธานไม่ได้

ทำไมเขายังไม่ไปอีก ปกติเขาน่าจะออกไปตั้งนานแล้ว

ฟู่เยี่ยนหลี่นั่งอยู่ตรงนั้น เบื้องหน้ามีกาแฟดำหนึ่งแก้วกับเอกสารหลายแผ่นที่กางอยู่

เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวที่รีดเรียบ ใบหน้าเย็นชาไม่ต่างจากทุกที

ตั้งแต่เธอเดินเข้าห้องอาหารจนถึงตอนนี้ เขาไม่แม้แต่จะยกเปลือกตาขึ้นมอง

หัวใจที่แขวนค้างของกู้หว่านหว่านจึงค่อย ๆ สงบลง

ดูเหมือนผงลืมกังวลจะออกฤทธิ์แล้ว

“วันนี้พี่ใหญ่กลับช้าจังครับ” ฟู่เยี่ยนฉือถามขึ้นลอย ๆ

ฟู่เยี่ยนหลี่ยกกาแฟขึ้นจิบ น้ำเสียงเรียบเฉย “เมื่อคืนหลับไม่ค่อยดี รู้สึกเหมือนมีคนเข้ามาในห้องฉัน”

มือกู้หว่านหว่านสั่น ช้อนกระทบขอบชามดังกรุ๊งกริ๊ง

“หว่านหว่าน เป็นอะไรหรือเปล่า” หลินฮุ่ยถาม

“มะ...ไม่เป็นไรค่ะ” กู้หว่านหว่านหยิบกระดาษทิชชูมาเช็ดมือ “มือพลาดน่ะค่ะ”

หลินฮุ่ยไม่ได้คิดอะไรต่อ

“จริงสิ หว่านหว่าน สร้อยคอแวนคลีฟแอนด์อาร์เปลส์ที่หนูเล็งไว้เมื่อเดือนก่อน พนักงานขายโทรมาบอกเมื่อวานว่าของมาถึงแล้ว ทั้งเมืองมีอยู่เส้นเดียว กินข้าวเสร็จแล้วแม่จะพาไปเอานะ”

เกี๊ยวกุ้งที่กู้หว่านหว่านเพิ่งยัดเข้าปากเกือบติดคอ

เธอพูดถึงสร้อยเส้นนั้นมานานจริง ๆ เป็นจี้ดอกโคลเวอร์สี่แฉกประดับเพชรทั้งชิ้น ราคาหลักแสนกลาง ๆ

ถ้าเป็นเมื่อก่อน ตอนนี้เธอคงคล้องแขนหลินฮุ่ยแล้วออดอ้อนว่า “คุณน้าหลินดีที่สุดเลยค่ะ”

แต่วันนี้เธอกลับกลืนเกี๊ยวกุ้งลงคอเงียบ ๆ แล้วยกนมถั่วเหลืองขึ้นดื่มหนึ่งอึก “ไม่ไปแล้วค่ะ ไม่เอาแล้ว”

มือที่กำลังตักโจ๊กของหลินฮุ่ยชะงัก “ไม่เอาแล้วเหรอ”

ฟู่เยี่ยนฉือเลิกคิ้ว “เปลี่ยนไปเป็นคนละคนเลยเหรอ เมื่อวานยังส่งรูปจากเว็บไซต์ทางการของสร้อยลงกลุ่มครอบครัวติดกันตั้งสามครั้ง”

เธออยากได้อยู่แล้ว! นั่นมันโคลเวอร์สี่แฉกประดับเพชรทั้งชิ้นเชียวนะ!

แต่ตอนนี้เพื่อรักษาชีวิตตัวเองไว้

เธอใช้เงินมือเติบต่อไปไม่ได้แล้ว

เธอต้องสะสมโชคชะตาไว้ให้ตัวเองบ้าง

กู้หว่านหว่านพยายามทำเสียงให้ดูว่าง่าย

“ไม่เอาจริง ๆ ค่ะ ช่วงนี้หนูไม่ค่อยสนใจเครื่องประดับแล้ว อีกอย่าง...ของหนูก็มีเยอะพอแล้ว ในตู้มีตั้งหลายชิ้นที่ป้ายยังไม่ได้ตัดเลย”

สีหน้าของหลินฮุ่ยชวนตะลึง ราวกับเห็นพระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตก

ตั้งแต่เด็ก กู้หว่านหว่านเป็นคนใช้เงินเก่งที่สุด ฟู่ผู้เฒ่าเคยพูดด้วยซ้ำว่าเธอ “เกิดมาเพื่อเสวยสุขโดยแท้”

คราวนี้จู่ ๆ กลับบอกว่าไม่เอา หลินฮุ่ยจึงยื่นมือมาแตะหน้าผากเธอเป็นอย่างแรก

“ก็ไม่ร้อนนี่นา”

วันนี้เด็กคนนี้แปลกไปจริง ๆ

กู้หว่านหว่านจับมือหลินฮุ่ยลง “คุณน้าหลิน หนูไม่ได้เป็นไข้ค่ะ”

แค่เข้าใจฐานะของตัวเองอย่างถ่องแท้แล้วเท่านั้น

ฟู่เยี่ยนหลี่ก้มหน้าเปิดเอกสาร ดูเหมือนไม่สนใจบทสนทนาบนโต๊ะอาหารเลยแม้แต่น้อย

กู้หว่านหว่านแอบถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนจะยื่นตะเกียบไปคีบซาลาเปาหมูแดงจากเข่งตรงหน้า

ในที่สุดความอยากอาหารก็กลับมาบ้าง เมื่อคืนใช้พลังไปมาก เธอหิวจนกินวัวได้ทั้งตัว

“แต่ว่า...” เธอกัดซาลาเปาหมูแดงไปครึ่งลูก พูดเสียงอู้อี้ “หนูอยากไปทำงานที่บริษัทพี่รองค่ะ”

เธอจะนั่งรอให้ถูกไล่ออกจากตระกูลฟู่เฉย ๆ ไม่ได้ ต้องเป็นฝ่ายลงมือก่อน

ฟู่เยี่ยนฉือดูเหมือนคนไม่เอาไหน แต่ที่จริงใจอ่อนที่สุด ถ้าเธอทำตัวว่าง่าย เชื่อฟัง และขยันอยู่ต่อหน้าเขาไปเรื่อย ๆ นานเข้า ความผูกพันก็สร้างขึ้นได้

พอมีพื้นฐานความสัมพันธ์กันแล้ว วันหน้าถ้าคุณหนูตัวจริงกลับมา อย่างน้อยเขาก็คงช่วยพูดให้เธอสักสองสามประโยค

อีกอย่าง...บริษัทเขาทำธุรกิจผู้จัดการศิลปิน ต้องมีหนุ่มหล่อขายาวกับพี่สาวคนสวยอยู่เยอะแน่ แค่คิดถึงก็อารมณ์ดีขึ้นตั้งครึ่งแล้ว

ฟู่เยี่ยนฉือเป็นคนแรกที่ได้สติ เขาชี้ตัวเอง “บริษัทพี่เหรอ”

“ค่ะ” กู้หว่านหว่านพยักหน้า แก้มตุ่ยเพราะอาหารเต็มปาก “บริษัทพี่ไม่ใช่บริษัทจัดการศิลปินเหรอ หนูยังไงก็เรียนจบมหาวิทยาลัยมาอย่างถูกต้อง จะไปทำงานธุรการ เป็นผู้ช่วยหรืออะไรก็ได้ ดีกว่านั่งว่างอยู่บ้านทุกวัน”

ดวงตาเรียวยาวราวกลีบดอกท้อของฟู่เยี่ยนฉือเต็มไปด้วยความกังขา “เธอจะมาทำงานที่บริษัทพี่? เธอเนี่ยนะ กู้หว่านหว่าน?”

“ทำไมคะ ไม่ได้เหรอ”

“ตอนฝึกงานครั้งก่อน เธอทำได้แค่สามวันก็หนีแล้ว”

“นั่นมันครั้งก่อนค่ะ! หนูโตแล้ว” กู้หว่านหว่านพูดเสียงจริงจัง “หนูไปเป็นผู้ช่วยพี่ก็ได้ ไม่เอาเงินเดือนด้วย”

ขอแค่ยังมีชีวิตอยู่ เงินเดือนจะสำคัญอะไร!

“ไม่ต้องไปที่บริษัทเขา”

เสียงเย็นยะเยือกดังแทรกขึ้นมา ราวกับปลิดชีวิตคนได้

ฟู่เยี่ยนหลี่ปิดแฟ้มเอกสาร “มารายงานตัวที่บริษัทฉัน”

ซาลาเปาหมูแดงในมือกู้หว่านหว่านร่วงลงบนโต๊ะไปเสียแล้ว

ไปบริษัทของเขาเนี่ยนะ?

ไปอยู่ใต้สายตาของยมทูตนั่นน่ะเหรอ?

“หนู...หนูยังอยากไปทางพี่รองมากกว่าค่ะ” กู้หว่านหว่านฝืนหัวเราะแห้ง ๆ

ฟู่เยี่ยนหลี่ไม่พูดอะไรอีก เพียงแค่มองเธอ

มองอยู่อย่างนั้น

แผ่นหลังของกู้หว่านหว่านค่อย ๆ เย็นเฉียบขึ้นทีละน้อย

ความรู้สึกนั้นเหมือนถูกงูพิษร้ายแรงจ้องเขม็ง

จากนั้นเขาก็ลุกขึ้น ยกมือจัดปลายแขนเสื้อให้เรียบร้อย ตอนเดินผ่านข้างกายกู้หว่านหว่าน เขาก็ก้มลงเล็กน้อย

กลิ่นสนซีดาร์เย็นสดชื่นบนตัวเขาพุ่งเข้าจมูกกู้หว่านหว่านอย่างไม่ทันตั้งตัว

ชายหนุ่มกระซิบเสียงต่ำด้วยน้ำเสียงที่มีเพียงพวกเขาสองคนได้ยิน

“นมเมื่อคืนรสชาติดี”

รูม่านตาของกู้หว่านหว่านหดวูบ เลือดลมทั่วร่างราวกับไหลย้อนกลับในชั่วพริบตา

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป