ย้อนชีวิตปี 82 กับวันสบาย ๆ พาสุนัขขึ้นเขาล่าสัตว์

ตอนที่ 27 วิ่งไล่หมี

7 นาที· 1.7K คำ

หลี่ฉางเฟิงขานรับเบา ๆ แล้วก้มตัว ย่องไปทางต้นเสียง

เขาระมัดระวังยิ่งกว่าก่อนหน้า แทบจะเดินไปได้ก้าวหนึ่งก็หยุดฟังทีหนึ่ง

ปลายเท้าหน้าแตะพื้น ส้นเท้าหลังไม่ลงน้ำหนัก เสียงฝีเท้าเบาจนแทบไม่ได้ยิน

เขาประคองปืนไว้ในมือ นิ้ววางอยู่นอกโกร่งไก

ยิ่งเดินลึกเข้าไป ป่าก็ยิ่งมืด

เสียงคำรามของหมีเงียบไปแล้ว ในป่าเงียบเสียจนน่าขนลุก แม้แต่นกก็ไม่ร้อง

หลี่ฉางเฟิงเงยหน้ามองทิศทางลม

ลมยังพัดเข้าไปด้านใน แต่โชคร้ายที่พากลิ่นตัวเขามุ่งไปหาสัตว์ร้ายตัวนั้นพอดี

ยังดีที่เสียงน้ำไหลในหุบเขาดังซ่า ๆ ช่วยกลบเสียงเคลื่อนไหวไปได้ไม่น้อย

เขาย่องต่อไปอีกราวร้อยก้าว ก่อนจะแหวกพุ่มกิ่งหลิวแดงกอสุดท้าย แล้วค่อย ๆ ย่อตัวลง

เบื้องหน้าเป็นลำธารเล็ก ๆ ที่เกิดจากสายน้ำไหลผ่านภูเขา

น้ำไม่ลึก แค่ท่วมข้อเท้า ไหลลงมาจากช่องเขาระหว่างเนินสองฝั่ง

ฝูงกวางหายไปจนไม่เห็นแม้แต่เงาแล้ว

ริมธารว่างเปล่า เหลือเพียงรอยกีบใหม่ ๆ หลายชุดที่เหยียบย่ำกันยุ่งเหยิง ทอดยาวเข้าไปในป่าทางตะวันออก

แต่ริมธารยังมีบางสิ่งหมอบอยู่

เจ้าของเสียงคำรามเมื่อครู่นั่นเอง

หมีดำตัวใหญ่

รูม่านตาของหลี่ฉางเฟิงหดวูบ ลมหายใจชะงักไปครึ่งจังหวะ

สัตว์ร้ายตัวนั้นก้มดื่มน้ำอยู่ริมธาร หันหัวมาทางเขา ขยับหัวขึ้นลงพร้อมส่งเสียงกลืนดังอึก ๆ ในลำคอ

แผ่นหลังของมันใหญ่โตขวางอยู่ริมธารราวกับกำแพงสีดำ

ดูจากโครงกระดูกและชั้นไขมันที่สะสมก่อนเข้าฤดูหนาว อย่างน้อยก็น่าจะหนักสี่ถึงห้าร้อยจิน

คอของหลี่ฉางเฟิงแห้งผาก เขากลืนน้ำลายติด ๆ กันหลายครั้ง ฝ่ามือก็เริ่มชื้นเหงื่อ

ถ้าล่าหมีตัวนี้ได้…

ก็รวยแน่

แค่อุ้งเท้าหน้าข้างเดียวก็ขายได้สี่สิบถึงห้าสิบหยวน ส่วนอุ้งเท้าหลังราคาต่ำกว่าหน่อย แต่ก็ขายได้สามสิบหยวน

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป