หลี่ฉางเฟิงขานรับเบา ๆ แล้วก้มตัว ย่องไปทางต้นเสียง
เขาระมัดระวังยิ่งกว่าก่อนหน้า แทบจะเดินไปได้ก้าวหนึ่งก็หยุดฟังทีหนึ่ง
ปลายเท้าหน้าแตะพื้น ส้นเท้าหลังไม่ลงน้ำหนัก เสียงฝีเท้าเบาจนแทบไม่ได้ยิน
เขาประคองปืนไว้ในมือ นิ้ววางอยู่นอกโกร่งไก
ยิ่งเดินลึกเข้าไป ป่าก็ยิ่งมืด
เสียงคำรามของหมีเงียบไปแล้ว ในป่าเงียบเสียจนน่าขนลุก แม้แต่นกก็ไม่ร้อง
หลี่ฉางเฟิงเงยหน้ามองทิศทางลม
ลมยังพัดเข้าไปด้านใน แต่โชคร้ายที่พากลิ่นตัวเขามุ่งไปหาสัตว์ร้ายตัวนั้นพอดี
ยังดีที่เสียงน้ำไหลในหุบเขาดังซ่า ๆ ช่วยกลบเสียงเคลื่อนไหวไปได้ไม่น้อย
เขาย่องต่อไปอีกราวร้อยก้าว ก่อนจะแหวกพุ่มกิ่งหลิวแดงกอสุดท้าย แล้วค่อย ๆ ย่อตัวลง
เบื้องหน้าเป็นลำธารเล็ก ๆ ที่เกิดจากสายน้ำไหลผ่านภูเขา
น้ำไม่ลึก แค่ท่วมข้อเท้า ไหลลงมาจากช่องเขาระหว่างเนินสองฝั่ง
ฝูงกวางหายไปจนไม่เห็นแม้แต่เงาแล้ว
ริมธารว่างเปล่า เหลือเพียงรอยกีบใหม่ ๆ หลายชุดที่เหยียบย่ำกันยุ่งเหยิง ทอดยาวเข้าไปในป่าทางตะวันออก
แต่ริมธารยังมีบางสิ่งหมอบอยู่
เจ้าของเสียงคำรามเมื่อครู่นั่นเอง
หมีดำตัวใหญ่
รูม่านตาของหลี่ฉางเฟิงหดวูบ ลมหายใจชะงักไปครึ่งจังหวะ
สัตว์ร้ายตัวนั้นก้มดื่มน้ำอยู่ริมธาร หันหัวมาทางเขา ขยับหัวขึ้นลงพร้อมส่งเสียงกลืนดังอึก ๆ ในลำคอ
แผ่นหลังของมันใหญ่โตขวางอยู่ริมธารราวกับกำแพงสีดำ
ดูจากโครงกระดูกและชั้นไขมันที่สะสมก่อนเข้าฤดูหนาว อย่างน้อยก็น่าจะหนักสี่ถึงห้าร้อยจิน
คอของหลี่ฉางเฟิงแห้งผาก เขากลืนน้ำลายติด ๆ กันหลายครั้ง ฝ่ามือก็เริ่มชื้นเหงื่อ
ถ้าล่าหมีตัวนี้ได้…
ก็รวยแน่
แค่อุ้งเท้าหน้าข้างเดียวก็ขายได้สี่สิบถึงห้าสิบหยวน ส่วนอุ้งเท้าหลังราคาต่ำกว่าหน่อย แต่ก็ขายได้สามสิบหยวน