ฟู่เหลียนตายแล้ว แต่ยังไม่ตายสนิท เธอฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง
ฟู่เหลียนนั่งนิ่งอยู่บนพื้นเป็นเวลานาน กว่าจะค่อย ๆ ยอมรับความจริงข้อนี้ได้ เธอร้อง “อา” อย่างเพิ่งนึกขึ้นได้ น้ำตาพลันเอ่อคลอในดวงตา ใบหน้างดงามบอบบางราวดอกบัวขาวเปื้อนหยาดน้ำตา ใครเห็นก็อดสงสารไม่ได้
มือเล็ก ๆ สั่นระริกขณะเช็ดหยดน้ำตา ในใจเธอตะโกนลั่น คราวนี้ไม่ต้องกลายเป็นซอมบี้อัปลักษณ์สุดขีด ตัวก็ขาดรุ่งริ่งแล้ว!
ทั้งที่เธอเป็นผู้มีพลังพิเศษฝีมือเก่งกาจแท้ ๆ จะกลายเป็นซอมบี้อัปลักษณ์สุดขีดโดยไม่ตั้งใจก็ช่างเถอะ แต่ยังไม่ทันได้สัมผัสความประหลาดของร่างซอมบี้ ก็ถูกคนฟันตายด้วยดาบเสียแล้ว
ฟู่เหลียนไม่ใช่ซากศพไร้สติธรรมดา แต่เป็นซอมบี้ฉลาดที่ยังคงความเป็นมนุษย์เอาไว้ เธอตั้งใจแน่วแน่ว่าจะไม่กินคน ไม่ทำให้ใครตกใจ โลกนี้จะมีซอมบี้ดีมีสำนึกอย่างเธอได้ที่ไหนอีก ใครจะรู้ว่าเพียงชั่วพริบตา ภาพตรงหน้าก็มืดสนิท เธอล้มฟุบลงกับพื้น แล้วก็ไม่รับรู้อะไรอีก แต่ตอนนี้ได้กลับมาเกิดเป็นมนุษย์อีกครั้ง ทำให้เธอตื่นเต้นจนแทบเก็บอาการไม่อยู่
สมแล้วที่เธอเป็นของหายาก ต่อให้จะถูกตัดหัวง่าย ๆ ได้อย่างไรกัน!
ขณะกำลังซาบซึ้งในความเมตตาของสวรรค์ จู่ ๆ รอบด้านก็เงียบกริบ ฟู่เหลียนเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยตามสัญชาตญาณ สีหน้าพลันเปลี่ยนไปอย่างมาก
ตรงปากถ้ำ มีชายร่างสูงใหญ่ก้าวยาว ๆ เข้ามาจากด้านหลังแสง เขาคาบบุหรี่ไว้ในปาก มือหนึ่งจับซอมบี้ตัวเล็กที่ดิ้นดุกดิก อีกมือหิ้วเป็ดป่าตัวอ้วนพีไว้ ข้างหลังมีฝูงซอมบี้ตามมาเป็นพรวน เขามองมาทางนี้อย่างเกียจคร้าน สีหน้าดูอารมณ์ดี
แต่เงาร่างสูงสง่าหล่อเหลาของเขากลับซ้อนทับกับคนที่ซ่อนอยู่ในความมืดมิดในใจฟู่เหลียน
ในช่วงปลายของวันสิ้นโลก ผู้รอบรู้ขนานนามยุคนั้นว่า “ยุคของปีศาจ” และเขาก็คือปีศาจตนนั้น ครั้งแรกที่ฟู่เหลียนพบเขา เขาครองตำแหน่งสูงส่ง เอนกายอย่างเกียจคร้าน ใช้มือค้ำคางท่ามกลางฝูงซอมบี้ที่ห้อมล้อม
ดวงตาสีเขียวลึกลับของเขาเย็นเยียบและน่าพรั่นพรึง บรรยากาศรอบด้านหม่นมืด เมฆดำปกคลุม ฝูงนกแตกตื่น แสงเลือดฉาบไอหมอกหนาทึบ
เพียงยกมือหรือขยับเท้า ซอมบี้ตัวเล็กอ่อนแอน่าสงสารอย่างฟู่เหลียนก็หัวหลุดจากบ่า ขยับตัวไม่ได้ กระทั่งส่งเสียงร้องขอความช่วยเหลือแหบแห้งก็ยังไม่ทัน
เพียงเพราะเธอมองเขาในฝูงซอมบี้มากไปหนึ่งครั้ง ไอ้คนเลวเอ๊ย!
ฟู่เหลียนกำหมัดแน่น กัดฟันจ้องศัตรูที่สังหารเธออยู่ตรงหน้า
จ้องอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็เริ่มประหลาดใจ ชายตรงหน้าใช้ใบหน้าหล่อเหลางดงามเช่นเดิม แต่บรรยากาศรอบตัวกลับแตกต่างไปสิ้นเชิง แม้จะอยู่ท่ามกลางฝูงซอมบี้ ทว่าเขากลับดูสบายใจและเป็นอิสระ ดวงตาคู่นั้นว่างเปล่า แต่ก็แฝงความอบอุ่น
อย่าหาว่าฟู่เหลียนไม่เคยเห็นโลกกว้าง แค่ในวันสิ้นโลกที่เธอใช้ชีวิตอยู่ ลู่จ้านก็มีตัวตนราวเทพมาร
ได้ยินว่าเขาเก็บตัว เย่อหยิ่งเย็นชา ใช้ชีวิตร่วมกับซอมบี้ แม้จะหล่อเหลาไร้ผู้เทียบ แต่ทั่วร่างกลับแผ่กลิ่นเหม็นเน่าของซอมบี้ กินเนื้อเน่า อาศัยอยู่ในถ้ำศพ นั่นคือชีวิตของเขา
“ปัง” เสียงทึบดังขึ้น ฝุ่นควันฟุ้งกระจายเป็นระลอก ทุกคนยกมือปิดปากไอ ฟู่เหลียนเองก็ยกมือบังหน้าแล้วหันหลังหนี ใครจะรู้ว่าฝุ่นพวกนี้จะระคายคอขนาดนี้ จนเธอไอเสียจนปวดหัว ความทรงจำที่ไม่ใช่ของเธอพลันทะลักเข้าสู่สมอง ฟู่เหลียนอดยกมือกุมศีรษะไม่ได้
ชายหนุ่มหล่อเหลาที่มีแสงส่องอยู่ด้านหลังสังเกตเห็นทางนี้ จึงเหลือบตามองแวบหนึ่ง เสียงทุ้มต่ำเย็นชาและอึมครึมดังขึ้นกลางอากาศ “มีใครรู้ที่อยู่ของด็อกเตอร์เอสบ้างไหม?”
รอบด้านเงียบสนิท ชายหนุ่มแสยะยิ้ม ดวงตาดำลึกล้ำกวาดมองทั่วถ้ำ ทุกคนพากันก้มหน้าราวกับเด็กประถมที่ถูกครูประจำชั้นเรียกถาม จนแทบอยากมุดดินหนี
เขาไออย่างไม่สบอารมณ์ ทุกคนก็พลอยสั่นสะท้านตามไปด้วย
พวกขี้ขลาดนี่ช่างทำให้เขาขำจริง ๆ เขายกขาขึ้น ใช้ปลายรองเท้าหนังเขี่ยก้นซอมบี้ที่ทำท่าราวลูกชายแสนเชื่อฟัง ซอมบี้ร้อง “โฮก” พลางโบกมือโบกเท้าสะเปะสะปะ ก่อนล้มทับลงบนหญิงสาวตรงหน้า หญิงสาวตัวสั่นงันงกทันที กรีดร้องสุดเสียง เสียงแหลมบาดหูดังสะท้อนจนทั่วปากถ้ำ
เสียงร้องทำให้ฟู่เหลียนได้สติ เธอเงยหน้าขึ้นพอดีกับสบตาลู่จ้าน เขาเลิกคิ้วแล้วกวักนิ้วเรียกเธอ
ฟู่เหลียนกะพริบตาอย่างสงบนิ่ง แม้จะอยู่ในสถานการณ์คับขัน กำลังจะอ้าปากพูด จู่ ๆ ชายคนหนึ่งก็พุ่งออกมา ยืนขวางหน้าลู่จ้าน สีหน้าเร่งร้อน กระวนกระวาย เกาหัวเกาหางอยู่นานกว่าจะล้วงกระดาษยับยู่ยี่แผ่นหนึ่งออกจากอกเสื้อ แล้วพูดเสียงเบาอย่างตะกุกตะกัก
ต้องขอบคุณเขา ฟู่เหลียนถึงได้ใจเย็นพอจะวิเคราะห์สถานการณ์ตรงหน้าได้อย่างถี่ถ้วน เห็นได้ชัดว่าเธอเกิดใหม่ และเกิดใหม่ในช่วงที่ลู่จ้าน จอมวายร้ายผู้ทำลายโลก ยังเป็นผู้มีอำนาจใหญ่แห่งวันสิ้นโลกอยู่ ส่วนร่างนี้ ฟู่เหลียนต้องขอชมสักหน่อยว่าเกี่ยวดองกับลู่จ้านอยู่ เป็นน้องสาวของคู่หมั้นเขา แถมยังชื่อแซ่เดียวกับเธอ เรียกว่าฟู่เหลียนเหมือนกัน
เมื่อได้รับความทรงจำของร่างเดิมมา ฟู่เหลียนถึงได้รู้ว่าเธอเคยเจอเจ้าของร่างนี้มาก่อน น่าเสียดายที่เจ้าของร่างเดิมก็มีชะตากรรมแสนรันทดเช่นกัน เธอตายอย่างอนาถด้วยคมดาบของลู่จ้านในวันสิ้นโลกเหมือนกับฟู่เหลียน
คำโบราณว่าไว้ ยามเขาเจ็บจงซ้ำเติมให้ตาย! ฟู่เหลียนที่ได้มีชีวิตใหม่ย่อมไม่ยอมเดินซ้ำรอยเดิม เมื่อเห็นลู่จ้านฟันเธอตายด้วยดาบ สังหารญาติพี่น้องจนหมดสิ้น เพื่อชีวิตสุขสบายในช่วงครึ่งหลังของชีวิต เธอตัดสินใจเด็ดหัวปีศาจร้ายให้สิ้นซากตั้งแต่ยังไม่ทันเติบใหญ่
ทางด้านลู่จ้านกำลังถือกระดาษแผ่นนั้นอ่านอย่างละเอียด พิจารณาอยู่ครู่ใหญ่แล้วถามว่า “มีแค่นี้?”
ชายหนุ่มเกาหัว กลั้นหายใจไปชั่วครู่ ก่อนพยักหน้า “มีแค่นี้ครับ”
เอาเถอะ แววผิดหวังปรากฏขึ้นในดวงตาลู่จ้าน เขาโบกมือไล่ชายหนุ่มให้ไปให้พ้น จากนั้นคายก้นบุหรี่ออกจากปาก มือเรียวยาวข้อนิ้วเด่นชัดคว้าซอมบี้ตัวเล็กที่นอนทับอยู่บนตัวหญิงสาว น้ำลายไหลนองพื้นขึ้นมา เขาไม่พูดอะไรสักคำ ก่อนยืดตัวตรงแล้วเดินออกไปอย่างช้า ๆ
“พี่เขยลู่!” ฟู่เหลียนเห็นดังนั้นก็รีบร้องเรียก ดวงตาฉ่ำน้ำ สีหน้าทั้งตื่นตระหนกทั้งประหลาดใจ เธอเบียดฝูงชนข้างกายแล้วพุ่งออกไป
ตอนนี้ในหัวฟู่เหลียนมีแต่คำว่า แกจะไปไม่ได้นะโว้ย!
ถ้าปล่อยให้เขาไป ครั้งหน้าจะได้เจอกันอีกเมื่อไรก็ไม่รู้ เรื่องเร่งด่วนตอนนี้คือเกาะติดลู่จ้านไว้ หาโอกาสแล้วลงมือสังหารให้ตายในการโจมตีครั้งเดียว
ลู่จ้านได้ยินเสียงจึงชะงักฝีเท้าเล็กน้อย คล้ายกำลังคิดว่าคำเรียกนี้สมเหตุสมผลหรือไม่ ครู่ใหญ่กว่าจะหันกลับมา โยนซอมบี้ในมือทิ้ง แล้วมองฟู่เหลียนด้วยสีหน้าเรียบเฉย
“พี่เขย! จำฉันไม่ได้เหรอ?” ฟู่เหลียนทำท่าดีใจสุดขีดอย่างเป็นธรรมชาติ พลางคว้าแขนเสื้อของลู่จ้านไว้ “ไม่นึกเลยว่าพอวันสิ้นโลกมาถึงแล้วยังจะได้เจอพี่ น่าเหลือเชื่อจริง ๆ!”
ลู่จ้านเลิกคิ้ว จ้องริมฝีปากเล็ก ๆ ของหญิงสาวที่ขยับไปมา ก่อนเอ่ยอย่างเชื่องช้า “เธอเป็นใคร?”
ฟู่เหลียนก้มหน้าทำท่าจะร้องไห้ แล้วถลึงตามองลู่จ้านอย่างกระเง้ากระงอด มือเล็กดันไหล่เขาเบา ๆ แต่ร่างลู่จ้านกลับไม่ขยับแม้แต่น้อย เขายืนนิ่งเย็นชา จ้องเธออยู่ตรงนั้น ฟู่เหลียนดูราวกับตัวตลกหลงยุค
ขอแค่ฉันไม่อาย คนที่อายก็เป็นคนอื่น
ยึดหลักการนี้ไว้ ฟู่เหลียนจึงเล่าต่อทั้งน้ำตาคลอ “น่าเสียดายที่พี่สาวจากไปแล้ว พ่อกับแม่ก็จากไปแล้วเหมือนกัน ตอนนี้เหลียนเหลียนตัวคนเดียว ต้องดิ้นรนเอาชีวิตรอดในวันสิ้นโลก เจอคนรู้จักสักคนก็ไม่ง่ายเลย พี่เขย แล้วพี่ล่ะ? อยู่ในวันสิ้นโลกสบายดีไหม?”
ฟู่เหลียนเช็ดน้ำตา แอบชำเลืองมองเขาจากหางตา พลางคิดในใจ เขาดูเหมือนจะอยู่ไม่ดีตรงไหน? ผู้มีอำนาจแข็งแกร่งที่สุดในวันสิ้นโลก จากนั้นเธอก็ยกมือเล็ก ๆ ขึ้นอย่างเวทนาตัวเอง เห็นรอยแตกบนหลังมือแล้วถอนหายใจ “เหลียนเหลียนอยู่ในวันสิ้นโลกคนเดียว ลำบากมากเลยค่ะ”
บางทีการต้องหวาดระแวงอยู่ตลอดหลายปี อาจทำให้หญิงสาวที่ไม่เคยรู้จักโลกกว้างคนนี้พังทลายลงทันทีเมื่อได้พบคนคุ้นเคย ลู่จ้านคิดอยู่นานก็ยังนึกไม่ออกว่าเธอเป็นใคร พอได้ยินคำแทนตัวของเธอ จู่ ๆ เขาก็นึกขึ้นได้ ก่อนยื่นนิ้วออกมาช้า ๆ “เหลียนเหลียน?”
ฟู่เหลียนดีใจจนแทบลอย รีบกุมปลายนิ้วเขาไว้ ดวงตากลมฉ่ำน้ำเป็นประกาย “พี่เขยยังจำฉันได้ด้วย!”
คุณหนูใหญ่ตระกูลฟู่ ฟู่โยว คู่หมั้นของเขาก่อนวันสิ้นโลก ลู่จ้านพอจะจำหญิงสาวผู้มีรอยยิ้มอ่อนโยนคนนั้นได้อยู่บ้าง ส่วนคนน้องคนนี้ เขาน่าจะเคยเจอสักสองสามครั้ง...มั้ง?
ลู่จ้านคิดอย่างหงุดหงิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเหลือบมองฟู่เหลียนอย่างเย็นชา “อย่าเรียกฉันว่าพี่เขย อัปมงคล”
อ้อ คู่หมั้นของคนตายก็คงไม่เป็นมงคลจริง ๆ ฟู่เหลียนกะพริบตาอย่างน่าสงสาร กำลังจะพูดอะไรต่อ ชายหนุ่มก็ชักนิ้วกลับอย่างเย็นชา แล้วหันหลังเดินไปข้างหน้า
ไม่ไกลนักมีรถออฟโรดจอดอยู่
เมื่อเห็นว่าเขาไม่สนใจเธออีก ฟู่เหลียนก็ยกมือเช็ดตาแล้วร้องไห้กระซิก “พี่เขย—” พอนึกถึงสีหน้ารังเกียจของเขา เธอก็รีบกลั้นเสียงไว้ สะอึกสะอื้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนร้องไห้กระซิกต่อ ทำท่าน่าสงสารจนใครเห็นก็ต้องปวดใจและอยากปลอบ
เธอเดินร้องไห้ตามไป พอเห็นว่าลู่จ้านไม่สนใจเธอจริง ๆ ก็เริ่มร้อนใจ กลั้นลมหายใจจนหน้าแดง แล้วเค้นคำที่ทำเอาฟ้าถล่มดินทลายออกมาได้คำหนึ่งว่า “พี่!”
พูดจบเธอก็ตกตะลึง รีบยกมือปิดปาก
ตอนนั้นลู่จ้านชะงักฝีเท้าเล็กน้อย ก่อนรีบก้มตัวขึ้นรถไปครึ่งร่าง พลันรู้สึกว่ามีอะไรขวางอยู่จึงหันกลับมา
เห็นฟู่เหลียนกำแขนเสื้อเขาแน่น เงยหน้ามองเขาด้วยท่าทางอ่อนแอ คิ้วขมวดเป็นปมจนดูน่าสงสาร
ลู่จ้านสะบัดมือเธอออก ฟู่เหลียนเกือบล้มลงกับพื้น เธอกลัวว่าลู่จ้านจะขึ้นรถหนีไปจริง ๆ จึงไม่สนว่าร่างจะเซถลาไปมา อาศัยจังหวะนั้นเปิดประตูหลังแล้วก้มตัวเบียดเข้าไป
ตามหลักแล้ว เมื่อเผชิญหน้ากับศัตรูที่ฆ่าตัวเอง เธอควรจะหวาดกลัว ตัวสั่นและหดหู่ แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะท่าทีไม่ชัดเจนของเขา หรือไฟแค้นที่ลุกโชนในใจเธอพลุ่งพล่านจนเกินไป ตอนนี้ฟู่เหลียนไม่เพียงกล้าหาญ แต่ยังนั่งอยู่ในรถของเขาอย่างสงบ โดยไม่กลัวตายเลยสักนิด
ผ่านไปครู่หนึ่ง คนข้างตัวก็ยังไม่ขยับ ฟู่เหลียนถึงรู้สึกเย็นวาบไปทั้งหลัง เธอค่อย ๆ เงยหน้ามอง เห็นลู่จ้านยืนอยู่ข้างรถโดยมีแสงส่องจากด้านหลัง เงาร่างสูงใหญ่สง่างามของเขาแผ่แรงกดดันอย่างหนักหน่วง
เขาโน้มตัวลงเล็กน้อย มือที่คีบบุหรี่วางอยู่ตรงขอบหน้าต่าง พ่นควันใส่ฟู่เหลียน หางตากวาดผ่านแก้มแดงก่ำของเธอ เขาไม่ได้รีบร้อนจะขับรถ เพียงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า “รู้ไหมว่าฉันเป็นใคร?”
ฟู่เหลียนกอดเบาะไว้ แก้มเล็ก ๆ ร้อนผ่าวแนบกับพนักพิงหนังเย็นเฉียบ จ้องดวงตาลู่จ้านอย่างบริสุทธิ์ไร้เดียงสา “รู้สิ!”
“หืม?” ชายหนุ่มส่งเสียงขึ้นจมูก หางเสียงต่ำลง
ฟู่เหลียนทำสีหน้าเหมือนเข้าใจทุกอย่าง ยืดอกขึ้นแล้วตะโกนอย่างเต็มเสียงว่า “พี่!”
ศักดิ์ศรีงั้นเหรอ?
ขอโทษนะ ไม่มีหรอก!
คำเรียกนั้นทำให้ลู่จ้านหลุดหัวเราะจริง ๆ เขายืดตัวตรง ยิ้มเสียงต่ำอย่างอารมณ์ดี “อย่ามั่วนับญาตินะ ยัยหนู”
ฟู่เหลียนไม่พูดอะไร เพียงหันมองไปรอบ ๆ บริเวณนี้มีแต่ทะเลทรายเหลืองอร่าม มีถนนคอนกรีตอยู่แค่เส้นเดียว รถจอดขวางอยู่กลางทาง มองไปข้างหน้าหรือข้างหลังก็ไม่เห็นจุดสิ้นสุด
หางตาเธอเห็นคนในถ้ำทยอยโผล่หัวออกมามอง มีคนถือเป็ดป่าอยู่ตัวหนึ่งด้วย ทุกคนพากันมองมาทางนี้อย่างอยากรู้อยากเห็น
เป็ดป่าเป็นสัตว์ป่าชนิดหนึ่งที่กินได้ในวันสิ้นโลก ฟู่เหลียนจ้องเป็ดตัวอ้วนอยู่นาน แอบกลืนน้ำลายลงคอ แล้วหันไปเห็นลู่จ้านกำลังจ้องเธออยู่ จึงก้มหน้าลงอย่างกระอักกระอ่วน ก่อนถามเสียงนุ่ม “พี่ เราจะไปไหนกัน?”
ลู่จ้านโยนก้นบุหรี่ในมือลง ไม่พูดอะไร เขาก้มตัวขึ้นรถ หมุนกุญแจแล้วสตาร์ตเครื่องยนต์ รถออฟโรดส่งเสียงครางสองครั้ง พ่นควันสีเหลืองออกมาเป็นกลุ่ม ก่อนส่งเสียงคำรามแล้วพุ่งทะยานออกไป
เมื่อเห็นชายหนุ่มตั้งใจขับรถ ฟู่เหลียนก็โล่งใจ เธอทิ้งตัวลงบนเบาะหลัง ใช้มือเล็กตบแก้มร้อนผ่าวของตัวเองเบา ๆ แล้วถอนหายใจยาว ในใจอดสบถออกมาไม่ได้ ในที่สุดก็ขึ้นรถได้สักที ไอ้เวรเอ๊ย!