อาเหอตั้งใจจะบอกว่าเหนื่อยเกินไปแล้ว ดื่มเหล้าสักหน่อยจะได้หายเหนื่อย จ้าวฉินเข้าใจได้เป็นธรรมดา
“ฉันไม่ลงไปแล้วนะ ถ้านายอยากลงก็ไปดูได้ พลิกหาได้สักสี่ห้าตัวก็พอ ถ้าหาไม่เจอก็รีบขึ้นมา พวกเราจะได้เอาของไปขายกัน”
“ได้ ฉันไปคนเดียวก็พอ นายพักเถอะ” อาเหอพูดพลางลุกขึ้น เดินลงไปยังบริเวณหาดโคลน
จ้าวฉินยกถังหนอนทรายสองใบมาไว้ใกล้ตัว คราวนี้เขานอนลงไปเลย ในปากคาบหญ้าสดต้นหนึ่ง รสฝาดปนขมช่วยให้ตื่นตัวดีทีเดียว
ผ่านไปราวครึ่งชั่วโมง ตอนที่เปลือกตาบนกับล่างของเขาแทบจะตีกันอยู่แล้ว อาเหอถึงได้กลับขึ้นมา ในมือหิ้วถุงพลาสติกใบหนึ่งที่ไม่รู้ไปเก็บมาจากไหน ข้างในมีปูหินอยู่หลายตัวจริง ๆ
ของแบบนี้ราคาไม่ดี เปลือกแข็ง แถมเนื้อก็น้อย คนท้องถิ่นไม่ค่อยชอบกัน ขายก็ไม่ได้ราคา แต่ถ้าเอาไปทอดน้ำมันให้กรอบหน่อย กินแกล้มเหล้าก็หอมใช้ได้
“ไปกันเถอะ คนละถัง เอาของไปขาย”
พอได้ยินว่าจะไปขายของ อาเหอก็มีแรงขึ้นมาทันที “พี่ เราขายให้บ้านเหล่าหลินเหมือนเดิมได้ไหม”
“ได้สิ ขอแค่ให้ราคายุติธรรม จะขายให้ใครก็เหมือนกัน ว่าแต่ นายชอบหลินผิงจริง ๆ เหรอ”
“แฮะ ๆ” อาเหอยิ้มเขิน ๆ ซึ่งหาได้ยากนัก
“ผู้หญิงคนนั้นไม่เลวเลย นายตาถึงนะ ตั้งใจหาเงินเข้าไว้ ยังไงก็มีโอกาสแน่”
“อืม”
ทั้งสองเดินคุยกันไปเรื่อย ๆ พอมาถึงท่าเรือก็เจอเหล่จูกำลังเปิดประตูร้านพอดี พอเห็นทั้งคู่ก็ฉีกยิ้มกว้าง
“โอ้โฮ วันนี้พระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกหรือไง ฉันนึกว่าพวกนายซื้อไฟคาดหัวเมื่อคืน แล้วอ้างว่าจะมาหาของทะเลทั้งที่จริงแอบไปขโมยไก่ซะอีก ที่แท้มาหาของทะเลจริง ๆ นี่นา”