ระหว่างเดินไปตามทางกับพี่ชาย จ้าวฉินก็ยังคิดไม่ตกว่าทำไมตอนบ่ายโมงเป๊ะถึงมีคนออกมาเดินเล่นกันเยอะแยะขนาดนี้
“อ้าว อาฉิน ได้ยินว่าเมื่อคืนขุดหนอนทรายมาได้ตั้งสองถัง ขายได้เท่าไรล่ะ?”
“อย่าไปฟังพวกนั้นโม้เลย แค่สองสามชั่งยังพูดเป็นสองสามถังได้ เอามาให้พี่ชายฉันกินมื้อกลางวันต่างหาก” เขาเดินไปพลางพูดส่ง ๆ ไปพลาง
“สองสามชั่งก็ไม่น้อยแล้วนะ ขายได้ตั้งร้อยกว่าเหรียญ ทำไมไม่เอาไปขายล่ะ?”
“ฉันมีปากเหมือนกัน คนอื่นกินได้ ทำไมฉันจะกินไม่ได้?”
อีกฝ่ายถูกคำพูดของเขาอุดปากจนพูดไม่ออก หมดอารมณ์จะคุยต่อ กลับหันไปชี้แผ่นหลังเขาพร้อมบอกคนข้าง ๆ ว่า “ไอ้ขี้เกียจก็เป็นได้แค่ไอ้ขี้เกียจ ไม่รู้จักดูแลครอบครัวเลย เฮ้อ ต่อให้เป็นโคลนก็ปั้นไม่ขึ้น”
เสียงดังไม่น้อย พี่น้องทั้งสองได้ยินกันหมด จ้าวผิงทำหน้าไม่พอใจ ตั้งใจจะหยุดเถียงกับอีกฝ่ายสักสองสามคำ
“พี่ ไปกันเถอะ ผมหิวจะแย่แล้ว”
ได้ยินเขาพูดแบบนั้น จ้าวผิงจึงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินกลับบ้านต่อ
ยังไม่ทันเข้าบ้าน จ้าวฉินก็ได้ยินเสียงหลานชายบ่นงึมงำ “อาเล็กขี้เกียจจริง ๆ นี่เลยบ่ายโมงมาแล้ว ยังไม่ยอมตื่นอีก ผมหิวจะตายอยู่แล้ว”
สภาพร่างกายแบบนี้ของเขา หรือจะมีไว้ให้คนด่าโดยเฉพาะนะ?
“อาหย่วน พูดลับหลังคนอื่นแบบนี้ไม่ใช่นิสัยที่ดีนะ”
“อาเล็ก ผมพูดผิดตรงไหน อาเล็กขี้เกียจจริง ๆ นี่นา”
“ได้ ใจกล้าขึ้นแล้วสินะ ต่อไปถ้าทำการบ้านข้อไหนไม่เป็น ก็อย่ามาถามฉันแล้วกัน”
จ้าวผิงเรียนหนังสือมาแค่สามปี ส่วนเซี่ยหรงเรียนจบประถม ตอนนี้ทั้งคู่ก็ยุ่งมาก ไม่มีใครช่วยสอนการบ้านเด็กได้ เพราะอย่างนั้นเวลาจ้าวจวิ้นหย่วนเจอโจทย์ที่ทำไม่เป็น ก็ต้องไปขอให้ว่าที่นักศึกษามหาวิทยาลัยอย่างเขาช่วยสอน