ที่จริงแล้วการหาอาหารทะเลตามชายฝั่งเป็นงานน่าเบื่อ อย่างตอนนี้ที่กำลังงัดหอยเป๋าฮื้อ ก็ต้องทำท่าเดิมซ้ำไปซ้ำมาไม่หยุด
จ้าวฉินกับอาเหอต่างก็เป็นคนไม่ค่อยอยู่นิ่ง แต่พอนึกว่าหอยที่โยนลงถังไปแต่ละตัวอาจมีราคาหลายหยวนหรือเป็นสิบหยวน ก็ไม่มีอะไรให้บ่นแล้ว
ทั้งสามคนยุ่งจนไม่มีเวลาสูบบุหรี่ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องดื่มน้ำ
อีกอย่าง ตอม่อของเขื่อนกันคลื่นแช่อยู่ในน้ำทะเลมานาน บางจุดมีตะไคร่ขึ้น ทำให้ลื่นมาก ต้องระวังเป็นพิเศษ
“อาฉิน หอยที่ขุดได้วันนี้พรุ่งนี้ยังเอาไปขายในเมืองใช่ไหม ราคาที่นั่นสูงกว่า วันนี้ฉันถามราคาปูจากเหล่าหลินมาแล้ว กิโลหนึ่งถูกกว่าในเมืองตั้ง 5 หยวน” จ้าวผิงทนอยากสูบบุหรี่ไม่ไหว ควักบุหรี่ออกมาจุด แล้วเริ่มงัดหอยอีกครั้ง พลางพูดไปด้วย
“ไว้ค่อยดูแล้วกัน ใช้รถของถูหมิ่นอยู่เรื่อย ๆ ฉันก็กลัวเหล่าถูจะเอาไปพูดต่อมั่ว ๆ”
“จะพูดก็พูดไปสิ พวกเราหาอาหารทะเลกันอย่างเปิดเผย ไม่ได้ขโมยหรือปล้นมาสักหน่อย” อาเหอจุดบุหรี่ขึ้นมาสูบด้วย พลางทำงานไปด้วย
“ถ้าพูดกันแค่ครั้งสองครั้งก็ไม่เป็นไร แต่ถ้าลือกันบ่อย ๆ ต่อไปคงมีคนจับตาดูพวกเราไม่น้อย ถึงตอนนั้นไม่ว่าพวกเราจะไปหาอาหารทะเลที่ไหน คงมีคนตามหลังมาเป็นกองร้อย
อย่าว่าแต่จะเจอของดีหรือเปล่าเลย ต่อให้เจอเข้าจริง ๆ ก็ไม่เหลือถึงมือพวกเราแล้ว”
“จริงด้วย นายคิดรอบคอบดี ช่วงนี้นายขยันขึ้น แถมดวงก็ดีจริง ๆ จะทำตัวเด่นเกินไปไม่ได้” จ้าวผิงพยักหน้ารัว ๆ
“เอางี้ไหม ดูก่อนว่าเราจะเลิกงานตอนไหน ถ้าของไม่เยอะ นายก็ขี่มอเตอร์ไซค์ที่บ้านไป ถ้าเยอะก็ใช้รถเข็น ลากไปที่ตัวเมือง แล้วหารถสามล้อที่นั่นเอา แบบนี้ก็ไม่มีใครรู้แล้ว ยังไงหอยเป๋าฮื้อก็ไม่ตายง่าย ๆ พอถึงตอนนั้นมัดปากกระสอบให้แน่น ใครจะไปรู้ว่าข้างในใส่อะไรไว้”