ท่าเรือคึกคักตลอดวัน อีกทั้งยังเป็นสถานที่ที่ข่าวซุบซิบแพร่กระจายเร็วที่สุด
“อาฉิน ได้ยินว่านายซัดลูกชายบ้านกู่ไป เพราะอะไรเหรอ?” เหล่จูเจ้าของร้านขายของชำเห็นเขาเดินผ่าน จึงถามด้วยความสงสัย
“ไม่มีอะไร แค่เห็นหมอนั่นแล้วหมั่นไส้”
อาจเพราะวันนั้นเขาซัดอีกฝ่ายเสร็จก็เดินจากไป ส่วนลั่วเทียนกับพวกก็ไม่อยากเอาเรื่องไปป่าวประกาศ คนเลยยังไม่รู้ว่าเขาช่วยชีวิตคนไว้
“ต่อยได้ดี! ฉันบอกเลยนะ ฉันไม่ชอบไอ้แซ่กู่นั่นมานานแล้ว แค่ไม่กล้าแบบนาย พอได้ยินว่านายซัดมัน เมื่อวานฉันก็อารมณ์ดีทั้งวัน”
จ้าวฉินชะงักฝีเท้า มองเหล่จูที่ยังยิ้มร่าไม่หุบ
“เหล่จู นายมีเรื่องแค้นกับบ้านกู่เหรอ?”
“เฮอะ ก็ไม่เชิงหรอก บ้านฉันมีที่ดินผืนหนึ่งติดกับบ้านเขา บ้านนั้นมันเจ้าเล่ห์ ชอบปล่อยน้ำจากที่บ้านฉันไปเข้าที่ตัวเองตอนกลางคืน ฉันไปคุยกับพวกเขาสองครั้งแล้ว แต่ก็ปากแข็งไม่ยอมรับ”
จ้าวฉินร้องอ้อเบา ๆ “งั้นที่ฉันต่อยไอ้แซ่กู่ ก็เท่ากับช่วยนายแก้แค้นสินะ”
เหล่จูหัวเราะซื่อ ๆ แล้วพยักหน้า ไม่ทันรู้ตัวเลยว่าจ้าวฉินกำลังค่อย ๆ หว่านล้อม
“ฉันช่วยนายแก้แค้น นายเลี้ยงบะหมี่ฉันสักชามคงไม่เกินไปใช่ไหม? นั่นไง บะหมี่เนื้อร้านเผิงเหล่าลิ่ว ไป ๆ กินด้วยกัน”
รอยยิ้มบนหน้าเหล่จูแข็งค้างทันที เขาแทบอยากตบปากตัวเอง ยกมือชี้จ้าวฉินแล้วก็กลับมายิ้มอีกครั้ง
ทั้งคู่ล็อกร้านขายของชำ ก่อนจะพากันเดินกอดคอไปที่ร้านบะหมี่
“เถ้าแก่ เอาบะหมี่เนื้อสองชาม เพิ่มเนื้อเพิ่มเส้นด้วย”
“พูดประโยคนี้ทุกครั้ง เผิงเหล่าลิ่วจะเพิ่มให้จริงเหรอ?” เหล่จูคิดว่าจ้าวฉินแค่พูดเอาสะใจ