ออกหาของทะเล: ลาเรียนกลับบ้าน รวยล้นฟ้าด้วยการหาสมบัติใต้ทะเล

ตอนที่ 20 จับอาหารทะเล: ลาเรียนกลับบ้าน จับทะเลจนรวย

6 นาที· 1.5K คำ

ท่าเรือคึกคักตลอดวัน อีกทั้งยังเป็นสถานที่ที่ข่าวซุบซิบแพร่กระจายเร็วที่สุด

“อาฉิน ได้ยินว่านายซัดลูกชายบ้านกู่ไป เพราะอะไรเหรอ?” เหล่จูเจ้าของร้านขายของชำเห็นเขาเดินผ่าน จึงถามด้วยความสงสัย

“ไม่มีอะไร แค่เห็นหมอนั่นแล้วหมั่นไส้”

อาจเพราะวันนั้นเขาซัดอีกฝ่ายเสร็จก็เดินจากไป ส่วนลั่วเทียนกับพวกก็ไม่อยากเอาเรื่องไปป่าวประกาศ คนเลยยังไม่รู้ว่าเขาช่วยชีวิตคนไว้

“ต่อยได้ดี! ฉันบอกเลยนะ ฉันไม่ชอบไอ้แซ่กู่นั่นมานานแล้ว แค่ไม่กล้าแบบนาย พอได้ยินว่านายซัดมัน เมื่อวานฉันก็อารมณ์ดีทั้งวัน”

จ้าวฉินชะงักฝีเท้า มองเหล่จูที่ยังยิ้มร่าไม่หุบ

“เหล่จู นายมีเรื่องแค้นกับบ้านกู่เหรอ?”

“เฮอะ ก็ไม่เชิงหรอก บ้านฉันมีที่ดินผืนหนึ่งติดกับบ้านเขา บ้านนั้นมันเจ้าเล่ห์ ชอบปล่อยน้ำจากที่บ้านฉันไปเข้าที่ตัวเองตอนกลางคืน ฉันไปคุยกับพวกเขาสองครั้งแล้ว แต่ก็ปากแข็งไม่ยอมรับ”

จ้าวฉินร้องอ้อเบา ๆ “งั้นที่ฉันต่อยไอ้แซ่กู่ ก็เท่ากับช่วยนายแก้แค้นสินะ”

เหล่จูหัวเราะซื่อ ๆ แล้วพยักหน้า ไม่ทันรู้ตัวเลยว่าจ้าวฉินกำลังค่อย ๆ หว่านล้อม

“ฉันช่วยนายแก้แค้น นายเลี้ยงบะหมี่ฉันสักชามคงไม่เกินไปใช่ไหม? นั่นไง บะหมี่เนื้อร้านเผิงเหล่าลิ่ว ไป ๆ กินด้วยกัน”

รอยยิ้มบนหน้าเหล่จูแข็งค้างทันที เขาแทบอยากตบปากตัวเอง ยกมือชี้จ้าวฉินแล้วก็กลับมายิ้มอีกครั้ง

ทั้งคู่ล็อกร้านขายของชำ ก่อนจะพากันเดินกอดคอไปที่ร้านบะหมี่

“เถ้าแก่ เอาบะหมี่เนื้อสองชาม เพิ่มเนื้อเพิ่มเส้นด้วย”

“พูดประโยคนี้ทุกครั้ง เผิงเหล่าลิ่วจะเพิ่มให้จริงเหรอ?” เหล่จูคิดว่าจ้าวฉินแค่พูดเอาสะใจ

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป