พอเห็นค่าความดีความชอบจากระบบเพิ่มขึ้นมาอีก 100 แต้ม จ้าวฉินก็ยังไม่เข้าใจนัก แต่ก็นับว่าเป็นเรื่องดี แถมเพิ่มทีเดียวตั้ง 100 แต้ม แสดงว่าปูสีเหลืองตัวนี้คงมีราคาไม่น้อย
จนกระทั่งค่าโชคของวันนี้หมดลง จ้าวผิงก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา ตอนนี้เกือบตีสามแล้ว
ปูสีเหลืองพวกนี้ เขาจับมาได้ราว ๆ 30 ตัวแล้ว
“เหนื่อยไหม?”
หญิงสาวดื้อใช่เล่น ยืนกรานจะหิ้วถังเอง บอกว่าจะได้ช่วยงาน จ้าวฉินแย่งมาก็แย่งไม่สำเร็จ ตอนนี้บนใบหน้าของเธอมีเหงื่อซึม เส้นผมดำสองสามเส้นแนบติดแก้มอย่างซุกซน
“ยังไหว”
“ไปกันเถอะ ตรงนี้ไม่มีอะไรแล้ว กลับกัน เดี๋ยวฉันหิ้วเอง”
คราวนี้เธอไม่ได้พูดอะไร ทั้งสองเดินเคียงกันลงไป พอถึงทางแยกก็เดินต่อไปทางตะวันตก อีกพักใหญ่กว่าจะตามพวกเขาทัน
คราวนี้ทุกคนเงียบลงไปเยอะ
ตอนนี้เป็นช่วงที่คนง่วงที่สุด ถ้าไม่ใช่เพราะอยากช่วยจ้าวฉิน ด้วยนิสัยคุณหนูคุณชายของกลุ่มนี้ คงเลิกทำไปนานแล้ว
“อาฉิน เพื่อน ๆ ของนายดูเหมือนจะเหนื่อยแล้ว ให้พวกเขากลับไปก่อนดีไหม แล้วพวกเราค่อยทำต่ออีกหน่อย?” จ้าวผิงเห็นเขามาถึงจึงเตือน
“ยังไหวมั้ง แรงงานฟรีดี ๆ แบบนี้ จะปล่อยกลับไปก็เสียดายแย่”
ลั่วเสี่ยวอีอดหัวเราะพรืดออกมาไม่ได้
จ้าวผิงหัวเราะแห้ง ๆ อย่างกระอักกระอ่วน ก่อนจะพูดอย่างหงุดหงิดว่า “พูดอะไรของนาย คนเขามาช่วย ยังจะทำเหมือนเป็นหน้าที่อีก”
จ้าวฉินส่งน้ำให้ลั่วเสี่ยวอีอีกขวด จากนั้นหยิบอีกขวดขึ้นมากระดกสองสามอึก แล้วหันไปพูดกับทุกคนว่า “เบื่อกันใช่ไหม? งั้นเล่นเกมกันไหม?”
“เอาสิ ๆ นายอยากเล่นอะไรล่ะ?” อวี๋ฝานเป็นคนแรกที่ขานรับ