จ้าวฉินเปิดหน้าต่างระบบ สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจคือ ของที่หาได้ตลอดทั้งเช้ากลับใช้ค่าดวงแบบเรียลไทม์ไปไม่ถึง 20 แต้ม ตอนนี้บนหน้าจอยังเหลือค่าดวงแบบเรียลไทม์อีก 53 แต้ม
แปลว่าจนถึงตอนนี้ วันนี้ก็ยังไม่เจอสิ่งของที่ระบบระบุไว้จริง ๆ
เขาเกาหัว สิ่งของที่ระบบระบุนั่นมันคืออะไรกันแน่ มองดูคนเต็มชายหาด ต่อให้เจออะไรอีก เขาก็คงแย่งกับคนพวกนั้นไม่ไหว
ตอนนี้ลมดูเหมือนจะเบาลงบ้างแล้ว จ้าวฉินยังได้ยินเสียงร้องด้วยความตื่นเต้นของคนอื่นเป็นระยะ ๆ ฟังดูเหมือนพวกเขาเก็บของดีได้
อาเหอมองคนเหล่านั้นแล้วแค่นหัวเราะ ดูถูกท่าทางเหมือนไม่เคยเห็นโลกกว้างของพวกเขาอย่างมาก
ตอนจ้าวผิงมา เขายังอุตส่าห์หิ้วบุหรี่มาหนึ่งซอง ทั้งสองรับไปคนละมวนแล้วจุดสูบ สูดควันเข้าปอดแล้วรู้สึกสดชื่นชะมัด อั้นมาหลายชั่วโมงแล้ว
ทั้งสามช่วยกันยกกระสอบป่านทั้งสามใบขึ้นรถ จากนั้นจึงมุ่งหน้ากลับบ้าน
พอถึงบ้าน จ้าวฉินกับอาเหอก็หมดแรงจนไม่อยากขยับ จ้าวผิงบอกให้ทั้งคู่พัก ส่วนตัวเองยกกระสอบทั้งหมดไปไว้หลังบ้าน คราวนี้เขาถึงค่อยโล่งใจ ของพวกนี้เป็นของพวกเขาแล้ว
“เหมี่ยวเหมี่ยวคงหิวแย่แล้วสินะ” เห็นพี่สะใภ้วุ่นอยู่กับงาน จ้าวฉินจึงเอ่ยถาม
“เด็กน้อยหลับไปแล้ว อาหย่วนเห็นพวกเรายังไม่กลับ ก็เลยตุ๋นไข่ให้กิน”
จ้าวฉินมองอาหย่วนที่ยอง ๆ ดูพ่อของตัวเองเทอาหารทะเลออกมาอยู่หลังบ้าน แล้วหัวเราะ “โอ้โห เก่งขึ้นนี่ ตุ๋นไข่เป็นแล้วด้วย”
ทั้งสองพักกันครู่หนึ่ง ก่อนจะยกเก้าอี้เตี้ยไปช่วยป้าคัดแยกของที่หลังบ้าน