คุณย่าของอาเหอเป็นคนอาภัพ ชีวิตคนเรามีเรื่องเศร้าใหญ่หลวงอยู่สี่อย่าง แต่เธอผ่านมาถึงสามอย่างแล้ว ตอนเด็กเสียแม่ วัยกลางคนเสียสามี และบั้นปลายชีวิตเสียลูกชาย
ยังดีที่มีหลานชายอยู่เคียงข้าง ไม่อย่างนั้นสภาพจิตใจของหญิงชราคงได้รับผลกระทบไม่น้อย
“ย่า ผมมาแล้ว” จ้าวฉินสนิทสนมกับอาเหอจนเรียกกันเหมือนพี่น้อง จึงเรียกหญิงชราเหมือนอาเหอด้วย
“เสี่ยวเอ้อร์บ้านจ้าวมาแล้วเหรอ เข้ามานั่งก่อนสิ อาเหอ อาฉินมาแล้ว รีบชงชาเร็ว” เธอเหลือบมองของที่เขาถือมาแล้วพูดว่า “ไม่ใช่เทศกาลอะไรสักหน่อย เอาของมาทำไมกัน”
“เหล้านี่เก็บไว้ดื่มคืนนี้ ส่วนเครื่องดื่มในลัง ถ้าย่ากระหายน้ำก็ดื่มสักกระป๋องให้ชื่นใจนะ”
“คงเสียเงินไม่น้อยเลยสิ พวกเธอหาเงินกันไม่ง่าย ใช้จ่ายประหยัดหน่อย”
“รู้แล้วครับ มีอะไรให้ผมช่วยไหม”
“ทำเสร็จหมดแล้ว รีบนั่งดื่มชาก่อน เดี๋ยวก็ได้กินแล้ว” พูดจบหญิงชราก็เดินเด้งดึ๋งไปทางห้องครัว
“พี่ นั่งเถอะ ผมช่วยย่าทำเกือบเสร็จแล้ว อีกเดี๋ยวก็กินได้”
“ดีนี่ รู้จักช่วยย่าแล้ว โตขึ้นเยอะเลยนะ”
ทั้งสองคุยเล่นหัวเราะกันอยู่ครู่หนึ่ง พอเห็นหญิงชรายกอาหารมา ก็ลุกขึ้นช่วยพร้อมกัน
อยู่ชนบทแถมติดทะเล ไม่ต้องไปตลาดก็เตรียมอาหารได้เต็มโต๊ะ หญิงชราทำกับข้าวสี่อย่างกับแกงหนึ่งอย่าง มีหนอนทรายผัดต้นหอม กุ้งตั๊กแตนผัดเกลือพริกไทยหนึ่งจาน คงซื้อจากท่าเรือตอนบ่าย
อีกจานเป็นผักผัด ไก่หนึ่งตัวแบ่งเป็นสองส่วน ครึ่งหนึ่งเอาไปตุ๋นซีอิ๊ว อีกครึ่งต้มเป็นน้ำแกง
วันนี้กินไก่กันทั้งวัน มื้อกลางวันก็เพิ่งกินไปแท้ ๆ ตกเย็นยังมีอีก หญิงชรายังเอาใจใส่เป็นพิเศษ คีบกับข้าวใส่จานให้เขาไม่หยุด