ดวงอาทิตย์ใกล้ลับขอบฟ้าแล้ว ทัศนวิสัยยังพอใช้ได้ จากระยะไกล จ้าวฉินก็เห็นคนหลายคนนั่งยอง ๆ อยู่หน้าบ้าน
“จ้าวฉิน นายไปทำอะไรมาอีก พวกเรารอกันตั้งสองสามชั่วโมงแล้วนะ” คนพูดเป็นผู้หญิงอีกคน ตอนนั้นลั่วเทียนแนะนำว่าเหมือนจะชื่ออวี๋ฝาน
“คุณหนูครับ ผมก็แค่ชาวบ้านธรรมดา ต้องหาเงินเลี้ยงชีพนะ”
จ้าวฉินพูดพลางเปิดประตูให้พวกเขาเข้าบ้าน
“พี่ ผมไปถามพี่ผิงมาแล้ว เขาบอกว่าพี่ไปขายมะม่วงในอำเภอ ทำไมกลับมาช้าขนาดนี้ล่ะ” อาเหอนั่งรอเป็นเพื่อนพวกเขามาตลอด
“คนเยอะ ต้องต่อคิว”
ลั่วเสี่ยวอียื่นกล่องใบหนึ่งให้เขา “ฉันเลือกมาเอง ไม่รู้ว่านายจะชอบหรือเปล่า”
จ้าวฉินรับมาเปิดดู พอเห็นของข้างในก็ยิ้มอย่างประหลาดใจ “ไม่เลว ๆ โมโตโรลา วีสาม”
เขาคุ้นกับรุ่นนี้มาก มือถือเครื่องแรกของเขาก็เป็นรุ่นนี้ เวลาโทรเข้าทีไรก็มีเสียง ‘ฮัลโหล โมโต’ ตอนเขาซื้อมันในปี 2006 ราคาเกินสองพันหยวน แต่ตอนนี้อย่างน้อยก็น่าจะสามถึงสี่พันหยวน
“ขอบคุณนะ ฉันชอบมาก”
“งั้นใส่ซิมแล้วลองดูสิ” ลั่วเสี่ยวอีเร่งเขาอีกครั้ง
แกะกล่องออกมาแล้วพบว่าเป็นสีฟ้าน้ำแข็ง แต่ลองใช้ไม่ได้ เพราะเขายังไม่ได้ทำซิมการ์ดใหม่
“พี่ ลั่วเทียนก็ซื้อให้ผมเครื่องหนึ่งเหมือนกัน”
ได้ใจจริง ๆ เขาซื้อมือถือให้เครื่องเดียว นายก็รีบเรียกพี่แล้ว จ้าวฉินแอบบ่นในใจ แต่ก็รับมาดูอยู่ดี
เป็นรุ่นดีห้าศูนย์แปดของซัมซุง ตอนเพิ่งวางขายแพงหูฉี่ แต่ตอนนี้คงราคาไม่ถึงสามพันหยวน ถูกกว่าวีสามของเขานิดหน่อย
จ้าวฉินคืนมือถือให้อาเหอ ลั่วเสี่ยวอีก็รับถุงใบใหญ่จากมือลั่วเทียนมาวางบนโต๊ะ “ตอนนั้นฉันเอาเสื้อนายมาคลุม แล้วเผลอทำหายที่โรงพยาบาล นี่ซื้อมาใช้คืน ร้านในเมืองไม่มีของดีเท่าไร อย่าถือนะ”