“พี่ลั่ว ขอบคุณนะ” ที่หน้าประตู จ้าวฉินเอ่ยขอบคุณลั่วเทียนอย่างจริงใจ
“ฉันด้วย!” ลั่วเสี่ยวอียกมือขึ้นพูด
“ใช่ ฉันด้วย พวกเรามาถึงสนามบินกันแล้วนะ” อวี๋ฝานยกมือเล็ก ๆ ขึ้นพลางกระโดดหย็องแหย็ง
“ได้เลย ขอบคุณทุกคนมากที่อุตส่าห์มาช่วยเรื่องของฉัน”
“พูดแบบนี้ก็เกรงใจกันเกินไปแล้ว ไม่เป็นไรก็ดี พวกเรากลับก่อนนะ วันนี้ต้องกลับเมืองหลวง ไว้มีโอกาสต้องมาเที่ยวที่เมืองหลวงให้ได้” ลั่วเทียนตบแขนเขาเบา ๆ พลางพูด
“จ้าวฉิน นายอดนอนอีกแล้วใช่ไหม ตาแดงก่ำไปหมด หาเงินสำคัญก็จริง แต่สุขภาพก็สำคัญเหมือนกัน” ใบหน้าของลั่วเสี่ยวอีเต็มไปด้วยความเป็นห่วง
“ขอบคุณนะ งั้นฉันไม่ไปส่งแล้ว ขอให้ทุกคนเดินทางปลอดภัย”
มีพยานหลายคน แถมยังมาจากเมืองหลวง พี่จงรู้ว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับจ้าวฉินแน่นอน จึงสั่งให้จิ้นเสี่ยวกงขอโทษเขา
จ้าวฉินงีบพักไปครู่หนึ่ง ตอนนี้รู้สึกดีขึ้นมาก ความโมโหก่อนหน้านี้ก็หายไปแล้ว ก่อนอีกฝ่ายจะขอโทษ เขายังรีบห้ามไว้ อย่างไรเสียอีกฝ่ายก็เป็นเจ้าหน้าที่รัฐ จะสร้างศัตรูเพิ่มไปทำไม
บางครั้งการเอาชนะด้วยความสะใจชั่ววูบ อาจทำให้เส้นทางของตัวเองแคบลงเรื่อย ๆ อีกอย่างอีกฝ่ายก็ขอโทษแล้ว โชคของเขาก็ไม่ได้เพิ่มขึ้นสักหน่อย เขาจึงชิงพูดก่อนว่า “เมื่อกี้เป็นความผิดของฉันเอง หัวหน้าทั้งสองอย่าถือสาเลย เข้าใจหน่อยนะว่าฉันยุ่งทั้งคืนจนไม่ได้นอน”
พูดจบก็เดินไปหาพี่ชาย
“เดี๋ยวฉันไปส่งพวกนายกลับนะ”
จ้าวฉินกำลังคิดว่ามอเตอร์ไซค์คันเดียวคงนั่งสามคนไม่ไหว จิ้นเสี่ยวกงก็หันกลับไป ไม่นานก็ถือกุญแจรถเดินออกมา
“แบบนั้นจะดีเหรอ” จ้าวฉินแสร้งเกรงใจ