หลังรับเงินแล้ว จ้าวฉินหยิบถุงพลาสติกสองใบจากข้างตัว แบ่งหนอนทรายที่เหลืออยู่ก้นถังออกเป็นสองส่วน แล้วโยนพลั่วตักทรายสองอันลงไปในถัง
“ไปกันเถอะ กินมื้อเช้าก่อน กินเสร็จค่อยกลับบ้านไปนอน”
อาเหอยังเสียดายอยู่หน่อย ๆ เพราะไม่เห็นหลินผิงเลย
เวลานี้ฝนกลับเริ่มโปรยลงมาเสียแล้ว แถบริมทะเลก็เป็นแบบนี้แหละ เมื่อครู่แดดจ้าอยู่ดี ๆ แป๊บเดียวเมฆดำก็อาจปกคลุมเต็มฟ้า
“รีบวิ่งไปกินบะหมี่กัน!”
ทั้งสองรีบวิ่งไปยังร้านบะหมี่เนื้อร้านหนึ่งที่อยู่ใกล้ ๆ จ้าวฉินเพิ่งนั่งลงก็ร้องบอกเจ้าของร้านว่า “บะหมี่เนื้อสองชาม ขอเนื้อเยอะ ๆ เส้นเยอะ ๆ!”
เจ้าของร้านหัวเราะหึ ๆ ไม่ได้ตอบอะไร แล้วเริ่มลงมือทำบะหมี่
“พี่ นั่นใช่พี่ผิงหรือเปล่า?”
จ้าวฉินมองไปตามทิศที่อาเหอชี้ ก็เห็นพี่ชายของตัวเองจริง ๆ กำลังรีบร้อนเดินกลับบ้าน
“พี่ใหญ่ ทางนี้!”
จ้าวผิงไปถึงท่าเรือแต่เช้า แต่ทำงานได้ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงฝนก็ตก จึงต้องหยุดงาน ระหว่างวิ่งกลับบ้าน เขาแว่วเสียงคนเรียกจึงหยุดมองหาอยู่พักใหญ่ พอได้ยินเสียงอีกครั้งถึงเห็นจ้าวฉินยืนอยู่หน้าร้านบะหมี่
พอเห็นพี่ชายวิ่งเข้ามา จ้าวฉินก็หันไปบอกเจ้าของร้านว่า “เพิ่มอีกชามครับ”
“คิดจะไปหาอาหารทะเลตามชายฝั่งกันเหรอ?” จ้าวผิงเห็นถังกับพลั่วตักทรายข้างเท้าอาเหอแล้วก็ถามด้วยความพอใจ
“ไปมาตอนกลางคืน เพิ่งกลับมาเอง รีบนั่งสิ บะหมี่ใกล้เสร็จแล้ว”
“พี่กินที่บ้านมาแล้ว เมียพี่ต้มโจ๊กเผือกให้ พวกนายกินกันเถอะ พี่ไม่หิว”