กลับถึงบ้าน เขาจอดมอเตอร์ไซค์ไว้เรียบร้อย พี่สะใภ้ก็กลับมาทำกับข้าวแล้ว
“ทำไมต้องให้นายซื้อเนื้อด้วยล่ะ อยากกินอะไรก็บอกฉันสิ” เซี่ยหรงบ่นเมื่อเห็นเนื้อกับซี่โครงหมู
“ผมไปจุดธูปที่ตัวเมืองมา เห็นแผงขายเนื้อวันนี้หมูมันหนาดี เลยซื้อกลับมาสองสามกิโล พี่ผมยังไม่กลับมาเหรอ?”
“น่าจะใกล้แล้วล่ะ”
จ้าวฉินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เวลาเกือบสิบเอ็ดโมงแล้ว เขาหยิบมีดจากครัวมาผ่าครึ่งแตงโม แบ่งเป็นชิ้นใหญ่กับชิ้นเล็ก
“พี่สะใภ้ เก็บครึ่งใหญ่ไว้กินกันนะครับ ส่วนครึ่งเล็กเดี๋ยวบ่ายผมมาเอา ขอแช่ตู้เย็นบ้านพี่ไว้ก่อน”
“เที่ยงนี้ไม่กินข้าวที่บ้านเหรอ?”
“ไม่ล่ะครับ คุณย่าอาเหอบอกหลายรอบแล้วว่าให้ผมไปกินข้าวที่บ้าน”
พอรู้ว่าเขาจะไปกินข้าวบ้านอาเหอ เซี่ยหรงก็ไม่ได้รั้งไว้อีก
เขาหิ้วเนื้อที่เหลือกลับบ้าน แล้วโทรหาอาเหอให้แวะมาหาหน่อย ถ้าเขาเอาไปส่งเอง ยายแก่คงต้องรั้งให้อยู่กินข้าวแน่
ล้างซี่โครงหมูให้สะอาด เนื้อสดไม่ได้แช่เย็น จึงไม่ต้องลวก แค่ใส่ลงหม้อ เติมขิงแล้วผัดให้หอม จากนั้นเติมน้ำลงไปต้มก็พอ
“พี่ทำอะไรอยู่ หอมจัง” อาเหอเพิ่งก้าวเข้าบ้านก็ได้กลิ่นเนื้อหอมฉุย
“เนื้อกับกระดูกที่วางไว้บนโต๊ะ เอากลับไปให้ยายตุ๋นกระดูกกินน้ำซุปเยอะ ๆ คนแก่ต้องเสริมแคลเซียม”
อาเหอรับคำเบา ๆ อย่างงุนงง ก่อนถามว่า “พี่ว่าไอ้หลินเอ้อร์ทำไมยังไม่มีความเคลื่อนไหวเลย?”
“เช้านายไปแอบจับตาดูบ้านเขามาเหรอ?”
“ผมก็แค่เดินเล่นไปเรื่อย แต่หลินเอ้อร์ออกไปทำงานที่ท่าเรือตั้งแต่เช้า หรือเมื่อคืนเขาไม่เห็นจดหมายนั่น?”