เลยเที่ยงคืนมาแล้ว จ้าวฉินพบว่าจนถึงเวลา 23:59 น. ค่าความโชคดีของวันนั้นก็ยังคงอยู่ที่ 18 แต้ม
นั่นบอกได้เพียงอย่างเดียวว่า ของที่เก็บได้วันนี้ไม่ได้เป็นเพราะโชคของเขาเลย แต่เป็นเพราะแถวนี้มีปูอยู่เยอะ ทุกคนถึงเก็บกันได้
พอเลยเที่ยงคืน เขาก็เปิดระบบขึ้นมาอีกครั้ง แล้วพบว่าค่าความโชคดีของวันใหม่อยู่ที่ 22 แต้ม ดีกว่าเมื่อวานเสียอีก
ส่วนโชคนี้จะตกอยู่กับปูชนิดไหน ตอนนี้เขาไม่มีเวลาคิดแล้ว รีบเก็บเงินก่อนสิ ใช่แล้ว ตอนนี้เขากำลังเก็บเงินอยู่ชัด ๆ
ไม่นานถังก็เต็มแล้ว “พี่ ใส่แบบนี้ไม่ได้ ปูที่อยู่ก้นถังจะถูกทับตาย ถ้ามีกระสอบปุ๋ยติดมาด้วยก็คงดี อีกอย่างเชือกก็ใกล้หมดแล้ว”
จ้าวฉินคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหันไปมองลั่วเสี่ยวอีที่อยู่ข้าง ๆ “ขอยืมโทรศัพท์หน่อยได้ไหม?”
“เอาไปสิ”
จ้าวฉินถอดถุงมือ เช็ดมือกับเสื้อผ้าแล้วรับโทรศัพท์มา ก่อนจะพบว่ามันเป็นโมโตโรลา วีสามเหมือนกัน แถมยังเป็นสีชมพูสดใสด้วย แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาชื่นชมโทรศัพท์
เขากดโทรหาพี่ชาย หวังว่าอีกฝ่ายจะยังไม่หลับสนิท
เสียงดังอยู่หลายครั้งกว่าจะมีคนรับ เสียงงัวเงียอย่างหนักดังมาจากปลายสาย “ฮัลโหล ใครน่ะ โทรมาดึกดื่นป่านนี้?”
“พี่ ตอนนี้พวกเราอยู่ทางตะวันตกของหมู่บ้าน กำลังเก็บปูกันอยู่ มีปูทะเลเยอะมาก ถังใส่ไม่พอแล้ว พี่เอากระสอบปุ๋ยมาสักสองใบ แล้วก็เอาเชือกมาด้วยนะ”
เห็นลั่วเสี่ยวอีแลบลิ้นเล็ก ๆ ออกมาเลียริมฝีปากอยู่เป็นระยะ เขาจึงเสริมว่า “แวะไปปลุกเหล่จูด้วย เอาน้ำแร่สักลังติดมาด้วย ไม่สิ เพื่อนจากเมืองหลวงของฉันอีกสองสามคนก็มาด้วย เอาน้ำแร่เพิ่มมาดีกว่า”