ทั้งสองมาถึงหาดโคลนทางตะวันตกของหมู่บ้าน แถวนี้แทบไม่มีแสงไฟให้เห็น นาน ๆ ทีจะมีแสงไฟอยู่ไกล ๆ ซึ่งเป็นแสงจากเรือประมงที่ออกทำงานตอนกลางคืน
“ไม่ต้องเดินลงไปลึกมาก เดี๋ยวน้ำก็ขึ้นแล้ว ลองหาแถว ๆ นี้กันเถอะ”
บริเวณนี้เป็นพื้นที่ที่มีทั้งโคลนและทราย ดินค่อนข้างนิ่ม เผลอแป๊บเดียวรองเท้าก็จมโคลนได้แล้ว จ้าวฉินจึงไม่คิดจะเดินลึกลงไปอีก เพราะด้านล่างโคลนยิ่งลึกกว่า
“ลองหาดูว่ามีอะไรบ้าง” จ้าวฉินพูดพลางหยิบพลั่วเล็กในถังส่งให้อาเหอ
ทั้งสองแยกกันไปคนละด้าน ก้มหน้าก้มตาค้นหา
ไม่นานจ้าวฉินก็ยินดีขึ้นมา เพราะใต้เท้ามีรูอยู่เต็มไปหมด รอบปากรูมีเศษโคลนละเอียดที่ถูกดันออกมา ดูคล้ายต้นหญ้าเล็ก ๆ หรือไม่ก็อึเป็นก้อนเล็ก ๆ
“พี่ เจออะไรเหรอ?”
“รูหอยหลอดน่ะ ลองขุดดูหน่อย” จ้าวฉินได้แต่โทษเจ้าของร่างเดิมที่เป็นคนริมทะเลแท้ ๆ แต่กลับไม่ได้เรื่องเอาเสียเลย ตัวเขาเองจึงแยกไม่ออกว่ารูแบบไหนต่างกันอย่างไร เลยคิดว่าเป็นรูหอยหลอดอีกเหมือนเดิม
ขุดไปได้ครู่หนึ่ง ปลายพลั่วก็พลิกตัวหนอนนิ่ม ๆ ตัวหนึ่งขึ้นมา มันมีสีแดงอ่อนทั้งตัวและยาวเกือบ 10 เซนติเมตร
“โห ไส้เดือนริมทะเลตัวอ้วนชะมัด” จ้าวฉินอดอุทานไม่ได้ ของแบบนี้คุ้นตาสำหรับนักตกปลาอย่างเขามาก
“ว้าว หนอนทราย” อาเหอย่อตัวลง จับมันมาขยำเล่นในมือ ก่อนส่งให้จ้าวฉิน “พี่ นี่ไม่ใช่ไส้เดือนนะ เป็นหนอนทราย ดูสิ”
จ้าวฉินรับมาดูอย่างประหลาดใจ เมื่อครู่มันยังนิ่มเหมือนไส้เดือนอยู่เลย แต่ตอนนี้กลับหดสั้นลงมาก เล็กกว่านิ้วก้อยอยู่หน่อยหนึ่ง แถมยังแข็งอีกด้วย