จ้าวฉินกับอีกสองคนขึ้นรถอีกครั้ง ส่วนคุณหลูขับรถของคุณเย่ พอดีจะได้เอาปูเนยพวกนั้นกลับไปเลี้ยงไว้ในบ่อที่ร้าน
พอขึ้นรถ จ้าวฉินก็โยนรองเท้าคู่หนึ่งให้เหล่าถู
“คู่นี้นายเก็บไว้เถอะ ฉันไม่ใช้แล้ว”
“เอาไปเถอะ ไม่ต้องห่วง ค่าเดินทางไปกลับฉันจ่ายให้นายครบทุกหยวนแน่”
ได้ยินเขาพูดแบบนั้น เหล่าถูถึงได้ฉีกยิ้ม ก่อนจะยัดรองเท้าไว้หลังพนักพิง “เที่ยวนี้คุ้มจริง ๆ นอกจากได้เงินแล้วยังได้รองเท้าอีกคู่ อาฉิน นายเก่งจริง ๆ นะ เจ้าของกิจการรายใหญ่ขนาดนั้นยังคุยกับพวกเขาถูกคอได้”
“ไม่มีอะไรหรอก เจ้าของกิจการก็เป็นคนเหมือนกัน ต้องกินต้องขับถ่ายเหมือนกันนั่นแหละ เออ เหล่าถู ต่อไปถ้าฉันใช้รถนาย ไม่ว่าฉันจะขายอะไรหรือได้เงินเท่าไร นายห้ามเอาไปพูดต่อเด็ดขาด”
“ได้สิ แค่เห็นแก่รองเท้าคู่นี้ ต่อให้เอาเงินเป็นพันตำลึงมากองตรงหน้า ก็อย่าหวังว่าจะง้างปากฉันได้”
จ้าวฉินลูบท้อง รู้สึกเหมือนจะหิวขึ้นมาอีกแล้ว ให้ตายสิ ไม่เห็นอ้วนขึ้นเลย แต่ระบบย่อยอาหารดันดีชะมัด
พอมาถึงตลาดอาหารทะเล รถก็เข้าไปข้างในไม่ได้ แต่คุณหลูน่าจะโทรมาแจ้งไว้ก่อนแล้ว มีคนเข็นรถเข็นมารออยู่ตรงนี้
หลังขนของลง อาเหอยังงัวเงีย ไม่อยากลงจากรถ จ้าวฉินเลยให้เขาพักอยู่ในรถกับเหล่าถู
พอปูมาถึงร้าน คุณหลูก็หยิบปูเนยเทลงบ่อใบหนึ่งก่อน
ส่วนปูที่เหลือถูกเข็นไปไว้ด้านหลัง เพราะหน้าร้านยังมีลูกค้าซื้อของอยู่ จะให้พวกนั้นรู้ไม่ได้ว่าเขารับซื้อมาในราคาเท่าไร
ชั่งแล้ว ปูไข่แดงหนักรวม 63 ชั่ง ส่วนปูที่เหลือมีมากกว่า รวม 79 ชั่ง
คุณหลูทำอาชีพนี้อยู่แล้ว ไม่ต้องจับดูก็แยกความอ้วนผอมได้จากสีของปูทะเล ปกติปูที่มีสีเขียวเข้มกว่าจะผอมกว่า
เขาหยิบปูมาบีบดูอีกสองสามตัวอย่างลวก ๆ ก่อนถามอย่างพอใจว่า “คัดที่บ้านมาแล้วเหรอ?”