อาเหอเพิ่งย้ายไปตกตรงตำแหน่งเดิมของจ้าวฉิน คาดว่าเหยื่อคงเพิ่งแตะก้นทะเลได้ไม่นาน ปรากฏว่าจังหวะต่อมากลับมีปลากินเบ็ด จ้าวฉินได้แต่หงุดหงิดอยู่ในใจ
ในที่สุดเขาก็เข้าใจแล้วว่าไอ้ระบบห่วย ๆ ของตัวเองเป็นดาบสองคม ถ้าไม่ใช้เครื่องมือที่ซื้อจากระบบ เขาคงเก็บได้แม้แต่ขี้หอยสักชิ้นก็ไม่มี
ตอนอาเหอกำลังดึงปลาตัวที่สี่ขึ้นมา เขายื่นคันเบ็ดให้จ้าวฉิน «พี่ ลองตกดูสิ»
จ้าวฉินก็ไม่เกรงใจ รับคันเบ็ดมาแล้วสาวสายอย่างเมามัน แต่ตอนที่ปลาใกล้จะพ้นน้ำ มันกลับออกแรงกระชากจนสายขาด
«อาเหอ ปลาหลุดไปแล้ว» เขาพูดอย่างรู้สึกผิดนิด ๆ
«หลุดก็ช่างมัน ตกใหม่ก็ได้»
มื้อเที่ยงทุกคนกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปบนเรือ พอเห็นจ้าวฉินเปิดฝาถ้วยด้วยสีหน้าขมขื่น แม้แต่เฉียนคุนก็ยังอดหัวเราะไม่ได้
«อาฉิน เมื่อคืนไปทำอะไรมา?»
«ต้องไปจับของสกปรกมาแน่ ๆ» ผู้ชายทั้งห้าคนบนเรือล้วนสูบบุหรี่ พอสูบด้วยกันสองรอบก็สนิทกันขึ้น แถมยังหยอกล้อกันได้อย่างไม่ต้องเกรงใจ
«บ่ายนี้ฉันว่าคงได้นอนแล้วละ» คำพูดของเขาทำให้ทุกคนหัวเราะกันครืนอีกครั้ง
หลังมื้ออาหาร ทุกคนก็แทบจะพร้อมใจกันตบกระเป๋า หยิบบุหรี่ออกมาจุดสูบ ตอนนี้กระแสน้ำไม่แรง ปลาก็คงไม่ค่อยกินเบ็ด ทุกคนจึงพักกันไปก่อน
เกือบบ่ายโมงทุกคนถึงค่อยทยอยตกปลากันต่อ วันนี้อาเหอโชคดีมาก ยังไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็สาวปลากะรังเขียวหนักเจ็ดแปดชั่งขึ้นมาได้อีกตัว
จ้าวฉินเลยเลิกตกไปเลย ยังไงพอหย่อนเบ็ดลงไปแล้วดึงขึ้นมา กุ้งก็เหลือแค่หัว สู้ประหยัดเหยื่อไว้ดีกว่า