หลังแบ่งของเรียบร้อย จ้าวฉินก็เริ่มง่วงงุนขึ้นมา แม้เมื่อคืนจะไม่ได้นอนดึก แต่ช่วงครึ่งหลังของคืนเขามัวแต่กังวลเรื่องค่าความโชคดีของวันนี้ จนนอนไม่ค่อยหลับ เช้ามืดตี 5 กว่า ๆ ก็ลุกขึ้นมาแล้ว
เขาเหลือบมองนาฬิกาตั้งโต๊ะบนตู้เก็บของในบ้านพี่ชาย ตอนนี้เกือบ 4 โมงแล้ว คาดว่าอีกเดี๋ยวเฉินตงก็คงมารับของ เขาเลยไม่สะดวกจะไปนอนจริง ๆ
เขาควักบุหรี่ออกมาจุดสูบเพื่อให้หายง่วง เซี่ยหรงยืนชะเง้อมองอยู่ตรงประตูเป็นระยะ ปากก็บ่นพึมพำว่าทำไมยังไม่มาอีก
“อาฉิน พวกเขารู้จักหมู่บ้านเราไหม ให้พี่ชายเธอไปดักรอที่ตลาดดีหรือเปล่า” เซี่ยหรงออกไปยืนหน้าประตูเป็นครั้งที่ 3 แล้วถามอย่างร้อนใจ
จ้าวผิงได้ยินก็รีบพูดว่าใช่ ๆ ลุกขึ้นเตรียมเข็นมอเตอร์ไซค์ออกไป
จ้าวฉินคว้าแขนพี่ชายไว้ทันที ก่อนกดให้นั่งลง “พี่สะใภ้ พวกเขารู้จักหมู่บ้านแน่นอน ต่อให้ไม่รู้ว่าบ้านเราอยู่ตรงไหน ก็ยังถามคนได้อยู่ดี”
“ขี่มอเตอร์ไซค์มาหรือ” เซี่ยหรงเห็นมอเตอร์ไซค์คันหนึ่งแล่นมาจากไกล ๆ ก็ยิ้มดีใจ แต่แฝงความสงสัยอยู่ด้วย
ไม่นานมอเตอร์ไซค์ก็มาจอดหน้าบ้านจริง ๆ ทว่าคนที่มาถึงไม่ใช่เฉินตง แต่เป็นจิ้นเสี่ยวกง
“อ้าว คุณตำรวจจิ้น มาได้ยังไง เข้ามาก่อนสิ” จ้าวฉินเห็นคนมาใหม่ก็ลุกขึ้นยิ้มทักทาย
จิ้นเสี่ยวกงยิ้มแล้วตอบว่า “นายบอกเองไม่ใช่เหรอว่าถ้าว่างก็แวะมาเที่ยว วันนี้ฉันหยุดชดเชย ตอนเย็นจะไปกินข้าวที่บ้านอา พอดีขี่ผ่านหมู่บ้านพวกนาย เลยแวะมาหานายหน่อย”
พูดจบก็ชี้เสื้อผ้าตัวเอง “ฉันรู้จักกาลเทศะใช่ไหม ไม่ได้ใส่เครื่องแบบมา”
“คราวก่อนฉันพูดเล่นเอง ใส่อะไรมาฉันก็ยินดีต้อนรับทั้งนั้น นั่งก่อน ดื่มชาสักแก้ว”