พอเข้าบ้านพี่ชาย ก็ขนของทั้งหมดไปไว้หลังบ้านทันที
เซี่ยหรงได้ยินเสียงดัง ตอนนี้เลยตื่นขึ้นมาด้วย “พวกนายทำกันทั้งคืนเลยเหรอ โอ้โห ทำไมได้เยอะขนาดนี้ ไปเจอรังปูทะเลกันมาหรือไงเนี่ย”
สีหน้าแรกเริ่มจากตกตะลึง ก่อนรอยยิ้มจะค่อย ๆ แผ่จากหางตาไปทั่วทั้งใบหน้า
จ้าวฉินกลั้นขำไม่อยู่ พี่สะใภ้พูดเหมือนคุณอารองไม่มีผิด
“พวกนายสามคนทำได้เยอะขนาดนี้ในคืนเดียวเลยเหรอ โธ่เอ๊ย รู้งี้ฉันไปช่วยด้วยดีกว่า” เซี่ยหรงพูดพลางยกเก้าอี้มาให้พวกเขา เธอรู้ว่าทั้งสามคงนั่งยอง ๆ กันมาทั้งคืน ถ้าต้องยองคัดของต่ออีกคงแย่แน่
“พี่สะใภ้ เพื่อนพี่ชายหลายคนก็มาช่วยด้วยนะ มีแค่พวกเราสามคนคงทำไม่ได้เยอะขนาดนี้หรอก” อาเหอเรียกเซี่ยหรงตามจ้าวฉิน
พอความตื่นเต้นผ่านไป ตอนนี้เขาง่วงจนแทบไม่ไหว ถึงได้เห็นชัดว่าถ้าให้ทำงานต่อเนื่อง คนที่อึดกว่าก็ยังเป็นจ้าวฉินกับพี่ชายของเขา
จ้าวฉินหยิบบุหรี่ออกมาแจกให้ทั้งสองคนคนละมวน แล้วช่วยจุดให้ ก่อนพูดว่า “ทนเหนื่อยอีกหน่อยนะ พอจัดการเสร็จ กินข้าวแล้วค่อยพัก”
จ้าวผิงพยักหน้า พอเห็นภรรยากำลังจะนั่งลงช่วยคัด ก็รีบห้ามไว้ “เธอไม่ต้องทำ ไปดูบ้านเผิงเหล่าลิ่วเปิดหรือยัง แล้วซื้อบะหมี่กลับมาสักสองสามชาม ไม่ต้องหุงข้าวเช้าแล้ว กินบะหมี่กันเลย ซื้อซาลาเปาไส้เนื้อมาด้วยสักสองสามลูก ส่วนเหมี่ยวเหมี่ยว เดี๋ยวนึ่งไข่ให้สักชามก็พอ”
ปกติแล้วเซี่ยหรงคงเสียดายเงิน ไม่อยากจ่ายฟุ่มเฟือยขนาดนี้ ต้มโจ๊กกินที่บ้านก็ไม่ได้ลำบากอะไร แต่พอเห็นปูมากมายขนาดนี้
เธอก็รู้ว่าทั้งสามเหนื่อยมาทั้งคืน จึงหันกลับเข้าบ้านไปหยิบเงิน ก่อนถามพวกเขาว่า “ซาลาเปา 10 ลูกพอไหม”