ออกหาของทะเล: ลาเรียนกลับบ้าน รวยล้นฟ้าด้วยการหาสมบัติใต้ทะเล

ตอนที่ 43 เก็บของทะเล: ลาเรียนกลับบ้าน แล้วร่ำรวยจากการเก็บของทะเล

7 นาที· 1.5K คำ

ตีสี่กว่า ๆ จ้าวฉินก็ตื่นขึ้นมาล้างหน้าแปรงฟัน อาบน้ำชำระร่างกายแล้วเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดสะอาด

จัดการเรียบร้อยแล้ว เขาก็หิ้วตะกร้าไม้ไผ่ใส่ธูปกับขนมที่จัดใส่จานไว้แล้ว มุ่งหน้าไปยังศาลเจ้าหมาจู่

หมาจู่เป็นเทพแห่งท้องทะเล ศาลเจ้าจึงตั้งอยู่ริมทะเล สร้างขึ้นในช่วงต้นทศวรรษ 1980 และได้รับการบูรณะซ่อมแซมอยู่เรื่อย ๆ บางครั้งชาวบ้านก็ช่วยกันออกเงิน บางครั้งพอมีพ่อค้าคหบดีผู้ศรัทธามาที่หมู่บ้าน ก็จะบริจาคเงินก้อนหนึ่ง

เพราะวันนี้เป็นวันสำคัญ คนที่มาจุดธูปไหว้จึงมีมาก ผู้สูงอายุบางบ้านมาตั้งแต่กลางดึก

ตอนจ้าวฉินมาถึง บังเอิญเห็นอาเหอกับย่าหิ้วตะกร้าออกมา ทั้งสองทักทายกันสั้น ๆ ย่าของอาเหอชวนเขาไปกินมื้อเช้าที่บ้าน ก่อนจะเดินจากไป

พอเดินเข้าไปในลาน ก็เห็นกระถางธูปใบใหญ่กว่าสิบใบ จุดธูปได้ก็จริง แต่โดยทั่วไปชาวบ้านจะเข้าไปไหว้ในวิหารหลักก่อน พอไหว้หมาจู่เสร็จแล้วค่อยออกมาจุดธูปในกระถางทีละดอก

แต่ข้างในก็ต้องต่อคิวเหมือนกัน ข้างหน้าจ้าวฉินยังมีคนอีกสิบกว่าคน ถ้าเร็วก็เข้าไปแค่สามถึงห้านาทีก็ออกมาแล้ว ถ้าช้าก็อยู่ข้างในเป็นสิบกว่านาที

ไม่รู้ว่าเพราะทำเรื่องไม่ดีไว้มากจนรู้สึกผิด หรือเพราะความโลภไม่รู้จักพอ

ยังดีที่วันนี้ไม่มีแดด ข้างนอกตอนนี้ก็ไม่ร้อนมาก คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าจ้าวฉินคือหญิงชราร่างเล็ก แม่ของเถ้าแก่จางที่ขายอาหารพะโล้ หลังจากนางเข้าไปแล้ว กลับไม่มีความเคลื่อนไหวอยู่นานถึงสิบนาที

ผ่านไปอีกหลายนาที จ้าวฉินแทบอยากโทรเรียกรถพยาบาลอยู่แล้ว หญิงชราถึงได้หิ้วตะกร้าเปล่าออกมา แต่เดินถึงประตูแล้วยังไม่จบ นางยังหันกลับไปพึมพำอะไรอีกสองสามคำ

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป