ตีสี่กว่า ๆ จ้าวฉินก็ตื่นขึ้นมาล้างหน้าแปรงฟัน อาบน้ำชำระร่างกายแล้วเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดสะอาด
จัดการเรียบร้อยแล้ว เขาก็หิ้วตะกร้าไม้ไผ่ใส่ธูปกับขนมที่จัดใส่จานไว้แล้ว มุ่งหน้าไปยังศาลเจ้าหมาจู่
หมาจู่เป็นเทพแห่งท้องทะเล ศาลเจ้าจึงตั้งอยู่ริมทะเล สร้างขึ้นในช่วงต้นทศวรรษ 1980 และได้รับการบูรณะซ่อมแซมอยู่เรื่อย ๆ บางครั้งชาวบ้านก็ช่วยกันออกเงิน บางครั้งพอมีพ่อค้าคหบดีผู้ศรัทธามาที่หมู่บ้าน ก็จะบริจาคเงินก้อนหนึ่ง
เพราะวันนี้เป็นวันสำคัญ คนที่มาจุดธูปไหว้จึงมีมาก ผู้สูงอายุบางบ้านมาตั้งแต่กลางดึก
ตอนจ้าวฉินมาถึง บังเอิญเห็นอาเหอกับย่าหิ้วตะกร้าออกมา ทั้งสองทักทายกันสั้น ๆ ย่าของอาเหอชวนเขาไปกินมื้อเช้าที่บ้าน ก่อนจะเดินจากไป
พอเดินเข้าไปในลาน ก็เห็นกระถางธูปใบใหญ่กว่าสิบใบ จุดธูปได้ก็จริง แต่โดยทั่วไปชาวบ้านจะเข้าไปไหว้ในวิหารหลักก่อน พอไหว้หมาจู่เสร็จแล้วค่อยออกมาจุดธูปในกระถางทีละดอก
แต่ข้างในก็ต้องต่อคิวเหมือนกัน ข้างหน้าจ้าวฉินยังมีคนอีกสิบกว่าคน ถ้าเร็วก็เข้าไปแค่สามถึงห้านาทีก็ออกมาแล้ว ถ้าช้าก็อยู่ข้างในเป็นสิบกว่านาที
ไม่รู้ว่าเพราะทำเรื่องไม่ดีไว้มากจนรู้สึกผิด หรือเพราะความโลภไม่รู้จักพอ
ยังดีที่วันนี้ไม่มีแดด ข้างนอกตอนนี้ก็ไม่ร้อนมาก คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าจ้าวฉินคือหญิงชราร่างเล็ก แม่ของเถ้าแก่จางที่ขายอาหารพะโล้ หลังจากนางเข้าไปแล้ว กลับไม่มีความเคลื่อนไหวอยู่นานถึงสิบนาที
ผ่านไปอีกหลายนาที จ้าวฉินแทบอยากโทรเรียกรถพยาบาลอยู่แล้ว หญิงชราถึงได้หิ้วตะกร้าเปล่าออกมา แต่เดินถึงประตูแล้วยังไม่จบ นางยังหันกลับไปพึมพำอะไรอีกสองสามคำ