เก็บต่อไปข้างหน้าอีกราวสองร้อยเมตร เซี่ยหรงก็จำต้องหยุดอยู่ตรงนั้นเพื่อเฝ้าถุงกระสอบใบใหญ่สองใบที่ใส่ของจนเต็มแล้ว
ส่วนจ้าวฉินกับพวกก็เดินหน้าต่อไป ช่วงนี้พวกเขาเดินเก็บของไปด้วย ตลอดแนวหาดทรายเดินไปอย่างน้อยสองกิโลเมตร หาดทรายตรงหน้าพวกเขาเลยเขตหมู่บ้านตัวเองมาแล้ว
แต่ก็อย่างที่พูดกัน ทะเลเป็นของส่วนรวม ใคร ๆ ก็เก็บของได้
มีแต่พวกคนนอกพื้นที่ที่มาเที่ยว ซึ่งมักโดนคนท้องถิ่นตะโกนใส่สองสามคำ อ้างบ้างว่าชายหาดเป็นของหมู่บ้าน ถ้าเป็นคนในพื้นที่ พวกนั้นจะกล้าพูดแบบนี้ไหมล่ะ!
แต่ยิ่งเดินไปทางตะวันออก ทั้งสี่คนก็ยิ่งพบของน้อยลง จ้าวฉินจึงเริ่มเก็บหอยสารพัดชนิดที่เจอปะปนกัน ของพวกนี้ใช้แต้มโชคไม่มาก แถมยังเพิ่มค่าความดีความชอบได้ด้วย
ข้างหน้า มีก้อนหินยักษ์ยื่นออกมาจากริมฝั่ง ขวางหาดทรายไว้
ทั้งสี่คนต่างปิดบังความผิดหวังบนใบหน้าไม่มิด ก้อนหินยักษ์ก้อนนี้ไม่เพียงขวางหาดทราย แต่ยังขวางทางทำเงินของพวกเขาด้วย
“พี่ใหญ่ พี่เก็บของอยู่แถวนี้ไปก่อนนะ ผมกับอาเหอจะปีนขึ้นไปดูว่าข้างบนเป็นยังไง”
พูดจบก็เตรียมปีนขึ้นไป หาทางอ้อมไปอีกฝั่งของก้อนหินยักษ์ แต่ลุงจางกลับเอ่ยขึ้นว่า “กลับกันเถอะ”
เมื่อต้องรับสายตาฉงนของทั้งสามคน ลุงจางก็ถอนหายใจแล้วอธิบายว่า “ไม่รู้ตัวเลยว่าเราเดินมาถึงหมู่บ้านจินจงกันแล้ว ฉันเคยมาที่นี่ พอข้ามก้อนหินยักษ์ไปก็เป็นหน้าผาสูงชันทั้งหมด ไม่มีทางยืนได้เลย”
พอได้ยินแบบนั้น ทั้งสามคนก็ยิ่งผิดหวัง แต่พวกเขายังเชื่อลุงจางอยู่
จ้าวฉินหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาดู ตอนเช้าพวกเขาออกจากบ้านราวหกโมง ตอนนี้เกือบบ่ายสองแล้ว เวลาที่ผ่านไปดูเหมือนจะปลุกกลไกในร่างกายให้ตื่นขึ้น เขาไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เช้า จู่ ๆ ตอนนี้ก็หิวขึ้นมา