ระหว่างเดินจากจุดรับซื้อไปถึงมอเตอร์ไซค์ จ้าวฉินด่าบรรพบุรุษของเหล่าหลินย้อนไปสิบแปดชั่วโคตรแล้ว แม่งเอ๊ย ยังบอกว่าร้านอาหารให้แค่ 60 หยวน
แต่จุดรับซื้อเสนอมา 60 หยวนตั้งแต่แรก ถ้าเขาเอาของไปให้จริง ๆ แล้วต่อราคาอีกหน่อย อีกฝ่ายต้องรับซื้อที่ 65 หยวนแน่ ๆ ขาดไปจินละ 7 หยวน รวม ๆ แล้วตั้งสามสี่ร้อยเชียวนะ
“อาเล็ก มีธุระอะไรอีกไหม?”
“ไปเดินซูเปอร์มาร์เก็ตเป็นเพื่อนฉันหน่อย”
จ้าวจวิ้นหย่วนที่เดิมทีดูหงอย ๆ พอได้ยินว่าจะไปซูเปอร์มาร์เก็ตก็มีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที
“อาเล็ก รู้ได้ไงว่าผมหิวน้ำ?”
“อย่าบิดไปบิดมา นั่งให้ดี” เด็กนี่ฉลาดไม่เบา ถึงกับรู้จักส่งสัญญาณบอกใบ้ด้วย
พอถึงซูเปอร์มาร์เก็ต เขาก็ซื้อของใช้ในชีวิตประจำวันครบหมด ทั้งน้ำกันยุง ขดยากันยุง สบู่ และอีกสารพัด เมื่อก่อนจ้าวฉินใช้ชีวิตซกมกสุด ๆ
ที่นี่อยู่ใกล้ทะเล ซูเปอร์มาร์เก็ตเลยมีแม้แต่อุปกรณ์ตกปลาขาย พอเห็นคันเบ็ดเรียงกันเป็นแถว เขาก็อดใจเต้นอยากได้ขึ้นมาไม่ได้ แต่สุดท้ายก็ข่มใจไว้ก่อน ค่อยสะสมแต้มผลงานแล้วแลกจากระบบดีกว่า
เลือกของตัวเองเสร็จ เขาก็ซื้อซาฉีหม่าแบรนด์สวี่ฝูจี้ให้จ้าวจวิ้นหย่วนสองถุง หยิบน้ำอัดลมสองขวดจากตู้แช่ แล้วค่อยไปจ่ายเงิน
“เคยเล่นเกมไหม?”
“ผมบอกไว้นะ ห้ามไปบอกพ่อแม่ผมเด็ดขาด”
“โห ดูท่าจะเคยเล่นจริง ๆ ไม่มีใครมาไถเหรียญจากนายบ้างเหรอ?”
ตอนจ้าวฉินยังเรียนหนังสือ เขาก็เคยแวะมาที่นี่เหมือนกัน มักเจอพวกรุ่นพี่มารีดไถเงิน แต่พวกนั้นไม่กล้าขอเงินตรง ๆ ถ้าเห็นใครซื้อเหรียญมาเล่น ก็จะเดินไปขอแบ่งสักเหรียญ