“ฉันก็เก็บได้ตัวหนึ่งเหมือนกัน” ไม่นานอาเหอก็ชูหอยแตรขึ้นมาอย่างตื่นเต้น
“ถอยกลับมาหน่อย!” จ้าวฉินเงยหน้าขึ้น เห็นว่าอาเหอลงไปยืนในน้ำลึกถึงน่องแล้ว ส่วนไกลออกไปมีคลื่นลูกใหญ่กำลังซัดเข้ามา จึงตะโกนลั่นทันที
อาเหอเชื่อฟังดี ถือหอยแตรเดินกลับเข้าฝั่ง เดินมาได้ครึ่งทางคลื่นก็ซัดถึงตัว แม้ชายหาดจะช่วยลดแรงคลื่นจนคลื่นที่ซัดมาถึงตรงนี้เบาลงมากแล้ว แต่ก็ยังสาดน้ำทะเลใส่เขาตั้งแต่หัวจรดเท้า แถมทำให้เซไปเล็กน้อย
“ห้ามลงไปลึกกว่านี้นะ” จ้าวผิงกำชับอีกคน อาเหอเช็ดน้ำบนหน้าแล้วรับคำ
จ้าวฉินคิดในใจว่าเขาประเมินพลาดไปหน่อย ถ้ามีเชือกติดมาด้วยก็คงดี จะได้ผูกทั้งสามคนต่อกันไว้ ถ้าใครถูกคลื่นซัดล้ม อีกสองคนก็ยังดึงขึ้นมาได้ทัน
แต่พอมองของทะเลที่เกลื่อนอยู่บนชายหาด ต่อให้ตอนนี้มีใครบอกให้กลับ เขาก็ทำใจทิ้งไปไม่ได้อยู่ดี
“ดูของฉันสิ” จ้าวผิงชูปลิงทะเลตัวใหญ่ขึ้นมาอย่างตื่นเต้น น่าจะหนักสักครึ่งจินได้
จ้าวฉินฟังไม่ค่อยชัดว่าพี่ชายพูดอะไร แต่เห็นรอยยิ้มบนหน้าและมือที่ถือปลิงทะเลอยู่ ก็พอเดาได้แล้ว
ทั้งสามคนไม่มีใครจุดบุหรี่ ไม่ใช่เพราะยุ่งจนลืม แต่ลมแรงแถมมีฝนปรอย ๆ บุหรี่ในกระเป๋าคงเปียกหมดแล้ว
“พวกแกไม่กลัวตายกันหรือไง!” บ้านลุงจางที่ขายของพะโล้อยู่ไม่ไกลจากตรงนี้ เช้าตรู่เขาพบว่าเป็ดหายไปหลายตัว จึงออกมาตามหาท่ามกลางลมแรง พอขึ้นไปยืนบนที่สูงก็เห็นเงาคนสามคนอยู่ริมทะเล เลยเดินเข้ามาดู