หลังกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปแล้ว จ้าวฉินก็เหลือบดูค่าดวงอีกครั้ง ท้องอิ่มไม่ได้ทำให้มันเปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย ยังคงเป็น 193+0 เหมือนเดิม
ดังนั้นความตั้งใจที่จะออกไปหาอาหารทะเลตามชายฝั่งต่อในช่วงบ่ายจึงพังไม่เป็นท่า
“พี่ บ่ายนี้จะทำอะไรเหรอ?” อาเหอถาม
จ้าวฉินกวาดตามองบ้านที่รกไม่ต่างจากคอกหมู แล้วพูดกับเขาว่า “บ่ายนี้เก็บบ้านกันหน่อยเถอะ ที่นี่ไม่เหมือนที่ที่คนจะอยู่ได้เลยสักนิด”
“งั้นผมอยู่ช่วยพี่แล้วกัน” อาเหอดื่มน้ำซุปคำสุดท้ายจากถ้วยบะหมี่อย่างเป็นธรรมชาติ ก่อนจะโยนถ้วยออกไปนอกประตู
จ้าวฉินเห็นท่าทางที่ทำจนชินของเขาแล้วก็พูดไม่ออก เอาเถอะ จะได้ให้เจ้าหมอนี่ได้ลองรู้บ้างว่าทำความสะอาดเหนื่อยกว่าหาอาหารทะเลตามชายฝั่งเสียอีก
“ได้ นายกลับไปก่อน เอาเงินให้ย่าด้วย แล้วก็เก็บผักจากสวนที่บ้านนายมาฝากฉันหน่อย รอบนี้ไม่ต้องให้เงินนายแล้ว คราวหน้าถ้าเก็บมาให้ ฉันจะจ่ายให้ทุกครั้ง ไปเถอะ”
“ผักที่ย่าปลูก จะเอาเงินอะไรล่ะ?”
จ้าวฉินพลันทำหน้าขรึม “นายไม่ได้เป็นคนปลูกสักหน่อย ถ้านายปลูกเอง จะเอาไปให้ใครก็ได้ตามใจ แล้วนายมีสิทธิ์อะไรเอาผลงานของย่ามาใช้ซื้อใจคนอื่น?”
“ผม...”
“เอาละ ไปเถอะ จำไว้ว่านายโตแล้ว ต่อไปย่าต้องพึ่งนายเลี้ยงดู”
“ผมรู้แล้ว พี่”
คราวนี้ดูเหมือนเขาจะฟังเข้าหูจริง ๆ อาเหอวิ่งพรวดออกไป แต่พอพ้นประตูยังเตะถ้วยบะหมี่ที่ตัวเองโยนทิ้งไว้ด้วย
“เก็บขึ้นมา แล้วเอาไปทิ้งถังขยะ”
“อ้อ”
อาเหอเลยต้องก้มเก็บ ก่อนจะรีบวิ่งจากไป
จ้าวฉินหาไม้ไผ่มาท่อนหนึ่ง มัดไม้กวาดไว้ที่ปลาย แล้วกวาดเพดานกับผนังรอบห้องก่อน