พอได้ยินว่าจะเข้าเมือง อาเหอที่นั่งพยักหน้าอยู่เมื่อครู่ก็กลับมาคึกคักขึ้นทันที
“พี่ ผมไปด้วย”
“ได้ งั้นไปด้วยกัน เอาปูไปให้หมด ส่วนที่เหลือค่อยเอาไปขายที่ตลาดอาหารทะเลในเมือง”
จ้าวฉินหันไปบอกพี่ชายกับพี่สะใภ้อีกว่า “ถ้ารถมาแล้วก็ให้พี่ถูรอก่อนนะ ผมกลับไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแป๊บ สภาพแบบนี้เข้าเมืองไม่ไหว”
ตัวเปื้อนโคลนไปทั้งตัว แถมเหงื่อออกมาทั้งคืน กลิ่นเริ่มเหม็นเปรี้ยวแล้ว
พอเขากับอาเหอเดินออกไป เซี่ยหรงก็เอื้อมมือไปหยิกเอวของจ้าวผิง
“หยิกฉันทำไม?”
“ก็คุณนั่นแหละ ใจกว้างเกินไปแล้ว บะหมี่กับซาลาเปาตอนเช้าก็ปาเข้าไปสิบกว่าหยวนแล้ว วันนี้คุณก็คงไปทำงานไม่ได้แน่” ถึงจะบ่น แต่ก็ไม่ได้โกรธจริงจัง แค่เสียดายที่ปูพวกนี้ไม่ได้เหลือไว้กินที่บ้าน
แต่พอคิดว่าจ้าวฉินยังโสด ถ้าเขาเก็บเงินได้มากหน่อย ต่อไปเธอกับพี่ชายเขาก็จะได้สบายขึ้น จึงคลายใจลง
“เธอนี่นะ อาฉินเป็นแบบนี้ก็ดีแล้ว ปูเนื้อมันเหลืองแพงขนาดนั้น ยังยอมแบ่งไว้ให้หลานชายหลานสาวตั้งสองตัว แต่ตัวเองยังไม่ได้พูดเลยว่าจะเก็บไว้กินสักตัว
“อีกอย่าง เมื่อคืนฉันก็แทบไม่ได้ช่วยอะไร ของทั้งหมดเขากับเพื่อนเป็นคนเก็บ ฉันแค่ช่วยมัดเท่านั้นเอง”
“ก็จริงนะ ผู้ชายคนนี้ก็น่าสนใจ อยู่ ๆ ก็โตเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมาได้ยังไงก็ไม่รู้ นึกถึงช่วงก่อนหน้านี้ที่ยังทำตัวเหลวไหลอยู่เลย แต่ไม่กี่วันนี้เปลี่ยนไปคนละคน”
“พอเถอะ รีบกินบะหมี่แล้วไปปลุกอาหย่วน ไม่งั้นซาลาเปาเย็นหมด”
“คุณไปปลุกนะ ฉันจะไปนึ่งไข่ให้เหมี่ยวเหมี่ยวที่ครัว เดี๋ยวตื่นมาเห็นพี่ชายกินอยู่คนเดียวก็ร้องไห้อีก”