บทที่ 46 เหมาหาดทรายอีกครั้ง
พอได้ยินว่าจ้าวฉินอยากไปชายทะเลอีก จ้าวผิงก็เกลี้ยกล่อมเป็นรอบที่สอง “อาฉิน อย่าเห็นว่าตอนนี้ลมเบาลงแล้วคลื่นที่ชายทะเลจะไม่แรงนะ วันนี้พวกเราอยู่บ้านกันดี ๆ เถอะ”
จ้าวผิงรู้สึกกลุ้มใจอยู่บ้าง เมื่อก่อนน้องชายไม่เอาไหนเอาเสียเลย ไม่ต้องพูดถึงการไปหาอาหารทะเลตามชายฝั่ง แค่นอนอยู่ได้ก็ไม่มีทางยอมนั่งแล้ว
แต่พอเปลี่ยนไปแล้วขยันเกินเหตุก็ไม่ดีเหมือนกัน ลมแรงขนาดนี้ยังจะไปชายทะเล อันตรายเกินไป
“พี่ใหญ่ พวกเราไม่ต้องไปเสี่ยงกับคลื่นหรอก แค่ไปดูตรงที่คลื่นซัดมาไม่ถึงก็พอ ระวังตัวหน่อยยังไงก็ไม่เป็นไรหรอก”
จ้าวผิงยังคงส่ายหน้า “อาฉิน คราวนี้ฟังพี่นะ ห้ามไปไหนทั้งนั้น”
“พี่ใหญ่ ลมเมื่อคืนคงทำให้ต้นไม้ผลบนเขาเสียหายหมดแล้ว รายได้หายไปอีกเป็นหมื่นเลยนะ”
ช่วงสองปีมานี้ราคาส้มโอไม่ค่อยดี ตกจินละเจ็ดแปดเหมาอย่างมาก แต่ราคาบ๊วยกลับสูงขึ้นเรื่อย ๆ
พอพูดถึงผลไม้บนเขา สีหน้าจ้าวผิงก็เต็มไปด้วยความขมขื่น
จ้าวฉินไม่ได้ตั้งใจทำให้พี่ชายรู้สึกแย่ เขาพูดต่อว่า “พี่ใหญ่ ยังไงเราก็ต้องหาทางชดเชยความเสียหายให้ได้ อีกอย่าง เมื่อเช้าตรู่เมื่อวานผมช่วยรูปปั้นหมาจู่รับเคราะห์แทนแล้วนี่นา
เมื่อคืนผมฝันด้วย ฝันว่าหาวัตถุดิบทะเลได้เยอะมาก ไม่อย่างนั้นดึกดื่นป่านนี้ผมคงไม่คิดจะเอาไซดักสัตว์น้ำไปวางหรอก
ช่วงนี้พี่ก็เห็นดวงของผมแล้วนี่ ต้องไม่พลาดแน่ บางทีแค่ไปถึงชายทะเลก็อาจเจอวัตถุดิบทะเลกองใหญ่ แค่ก้มเก็บก็พอแล้ว”
เขาไม่ได้ยืนกรานว่าจะต้องลากพี่ชายไปด้วย แต่ก็รู้ดีว่าถ้าพี่ชายไม่เห็นด้วย ไม่ว่าอย่างไรก็คงไม่ยอมให้เขาไปแน่