“ยังไงก็ต้องขอบคุณที่ช่วยแก้สถานการณ์ให้ฉันนะ นายก็มาขายมะม่วงเหมือนกันเหรอ?” ผู้จัดการฉินพูดจบก็เข้าไปในห้อง หยิบน้ำแร่ 2 ขวดออกมายื่นให้ทั้งสองคน
ถูหมิ่นเซ็งสุด ๆ ตั้งแต่ซื้อรถมาส่งของให้โรงงานนี้ก็หลายสิบรอบแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่ได้ดื่มน้ำของโรงงาน
จ้าวฉินก็กระหายน้ำเหมือนกัน เขาเปิดขวดแล้วยกดื่มอึกหนึ่ง ก่อนจะพูดว่า “ใช่ครับ ผู้จัดการฉินสบายใจได้ เช้ามืดนี้ผมกับพี่ชายตัดลงมาทีละลูก ไม่มีลูกไหนตกพื้น เรื่องผิดศีลธรรมแบบนั้นเราไม่ทำหรอกครับ”
จากนั้นก็หันไปบอกลุงถูที่อยู่ข้าง ๆ ว่า “รีบไปเอารถมาสิ อย่าให้ผู้จัดการฉินเสียเวลา”
รถของพี่ชายวัยกลางคนคนนั้นขับเข้ามาพอดี จ้าวฉินควักบุหรี่ออกมายื่นให้เขาอีกมวน “พี่ครับ ผมมีธุระด่วนต้องเข้าเมือง พอจะช่วยให้ผมชั่งก่อนสักคันได้ไหมครับ?”
“เรื่องแค่นี้เอง พ่อหนุ่มนี่มีวิธีจริง ๆ”
จ้าวฉินยิ้ม พอรถของลุงถูจอดสนิทก็ให้ผู้จัดการฉินตรวจสินค้า เขาสุ่มหยิบมะม่วงมาสองลูก ปอกแล้วชิมอย่างละคำ ผู้จัดการฉินพยักหน้า “น้องชาย ราคาตลาดวันนี้อยู่ที่กิโลละ 2.73 หยวน สูงกว่าปีก่อนนิดหน่อย
แต่วันนี้ก็ต้องขอบคุณนายด้วย ของนายกับพี่ชายคนนี้ ฉันให้กิโลละ 3 หยวน มากกว่านี้ฉันก็อธิบายลำบาก”
“ได้เลยครับ ไม่ต้องลำบากใจก็พอ”
ได้เพิ่มอีก 3 เหมา ต่อให้ขายได้ 1,000 ชั่งก็เพิ่มแค่ 300 หยวน จ้าวฉินไม่เห็นเป็นเรื่องใหญ่อะไร แต่พี่ชายวัยกลางคนที่อยู่ข้าง ๆ กลับตื่นเต้นสุด ๆ รถเขาบรรทุกมะม่วงมาสองพันกว่าชั่ง เท่านี้ก็ได้เงินเพิ่มหกร้อยถึงเจ็ดร้อยหยวนแล้ว เท่ากับค่าแรงครึ่งเดือนเลย
เขารีบควักบุหรี่ออกมายื่นให้ผู้จัดการฉิน พออีกฝ่ายโบกมือปฏิเสธ ถึงค่อยยื่นให้จ้าวฉิน “ขอบใจนะน้องชาย ต้องขอบใจนายจริง ๆ… แล้วก็ผู้จัดการฉินด้วย”