จ้าวฉินอาบน้ำเสร็จก็นั่งลงบนเตียง เปลือกตาบนกับล่างเริ่มตีกัน แต่ยังมีเรื่องค้างคาใจ จึงไม่กล้าล้มตัวลงนอนจริง ๆ
เขาเปิดโทรทัศน์ เจอเรื่องกระบี่เทพเซียนกำลังฉายอยู่ เมื่อก่อนเขาก็เคยดูเรื่องนี้เหมือนกัน พูดตามตรงคือแทบไม่เข้าใจเนื้อเรื่อง จำได้แค่ว่าหลิงเอ๋อร์สวยมาก
โทรศัพท์ดังขึ้น เขาหยิบมาดู เป็นข้อความจากลั่วเสี่ยวอี บอกว่าพวกเธอกลับถึงบ้านแล้ว และพี่ชายของเธอสั่งห้ามใครพูดเรื่องที่เธอตกทะเล
เขายิ้มแล้วส่งข้อความตอบไปว่า กลางวันยุ่งจนถึงตอนนี้ยังไม่ได้นอน ง่วงแทบตาย อีกฝ่ายตอบกลับมาทันทีว่าให้รีบพักผ่อน อย่าโต้รุ่งอีก
ทั้งคู่มีฐานะห่างกันอยู่ไม่น้อย ดูออกว่าครอบครัวของลั่วเสี่ยวอีมีพื้นเพดี ต่อให้ต่อไปจ้าวฉินมีเงินขึ้นมา ในสายตาอีกฝ่ายก็คงเป็นแค่เศรษฐีใหม่เท่านั้น
ก่อนหน้านี้อาจเป็นเพียงความเข้าใจผิด แต่ตอนนี้เขามั่นใจแล้วว่าลั่วเสี่ยวอีมีใจให้เขาอยู่บ้าง แม้จะยังเป็นความรู้สึกเลือนรางก็ตาม ส่วนเขาก็ยอมรับว่าเธอเป็นผู้หญิงในแบบที่ชอบ แต่ก็อย่างที่พูดนั่นแหละ ระยะห่างระหว่างกัน...
ปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติเถอะ!
คิดไปแล้ว เมื่อเวลาผ่านไป ความรู้สึกดี ๆ เล็กน้อยที่ลั่วเสี่ยวอีมีให้เพราะเขาช่วยชีวิตเธอ ก็คงเลือนหายไปเอง
อาเหอมาถึงเร็วพอดี ละครช่วงสั้น ๆ ที่คั่นระหว่างโฆษณาเพิ่งจบไป เขาก็มาถึงแล้ว นอกจากเบียร์ยังมีถั่วลิสงมาด้วย
“วันนี้กับแกล้มพะโล้บ้านตระกูลจางขายหมดเกลี้ยง เหลือแค่ถั่วลิสงนิดหน่อย”
“ก็ดีแล้ว”
ทั้งคู่เปิดเบียร์คนละขวด จ้าวฉินจิบไปคำหนึ่งแล้วพูดว่า “อาเหอ เมื่อวานเช้าตรู่แกบอกว่าเห็นไหลเปา แกแน่ใจนะว่าตอนเรียกเขา เขาได้ยินแล้วแต่ไม่ตอบ หรือไม่ได้ยินกันแน่?”