ออกหาของทะเล: ลาเรียนกลับบ้าน รวยล้นฟ้าด้วยการหาสมบัติใต้ทะเล

ตอนที่ 34 เก็บหอยริมทะเล: ลาเรียนกลับบ้าน แล้วร่ำรวยจากการหาของทะเล

7 นาที· 1.6K คำ

จ้าวฉินนับถือพี่ชายคนโตจริง ๆ เขากับอาเหอยังหยุดพักเป็นระยะ แต่พี่ชายของเขากลับเหมือนเครื่องจักรที่ไม่มีวันหยุด แทบจะมีแค่บางครั้งที่ยืดเอวขึ้นมาจุดบุหรี่สูบ

ฟ้าสว่างเต็มที่แล้ว ผู้คนที่เดินไปมาก็ยิ่งเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ

“โอ้โห หอยขมทะเลเยอะขนาดนี้เลย อาผิง นายกำลังจะรวยแล้วนะเนี่ย”

“มาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน เก็บได้ตั้งสองกระสอบแล้ว”

“เอ้อร์จื่อ กลับไปเอาถังมา ไม่สิ เอากระสอบมาเลย ฉันจะแคะไปก่อน”

บางคนยังคงอุทานด้วยความตื่นตะลึง ขณะที่บางคนลงจากคันเขื่อนเริ่มแคะหอยแล้ว ในเมื่อทะเลไม่มีเจ้าของ พาแกมาเก็บก็ย่อมพาฉันมาเก็บได้เหมือนกัน

จ้าวฉินไม่สนใจหอยขมทะเล แต่พวกป้า ๆ เหล่านี้คิดไม่เหมือนกัน แค่เก็บได้หลายสิบชั่งก็ได้เงินเพิ่มไม่น้อยแล้ว

พอเห็นคนเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ จ้าวฉินก็ถอนหายใจแล้วพูดว่า “พี่ กลับกันเถอะ ไม่มีอะไรให้เก็บแล้ว เดี๋ยวอาจมีเรื่องกันก็ได้”

จ้าวผิงมองคันเขื่อนที่มีคนแน่นตั้งแต่ต้นจนสุดทาง แล้วได้แต่พยักหน้าตอบอย่างหงุดหงิด เขาแค่เสียดายที่ฟ้าสว่างเร็วเกินไป ถ้าได้เก็บต่ออีกสองสามชั่วโมงก็คงดี

ตอนนี้เวลาประมาณเจ็ดโมงกว่า บนรถเข็นเรียงกระสอบหอยขมทะเลเพิ่มอีกสามกระสอบครึ่ง รวมแล้วน่าจะหนักราว 200 ชั่ง พอรวมกับที่ขนกลับไปก่อนหน้านี้ก็มีถึง 300 ชั่งพอดี

พอมาถึงปากหมู่บ้าน จ้าวฉินก็บอกให้ทั้งสองคนกลับไปก่อน ส่วนตัวเขาตั้งใจจะไปซื้ออาหาร

“เถ้าแก่ เอาบะหมี่เนื้อสาม... ไม่สิ ห้าชาม ใส่ห่อกลับบ้าน เพิ่ม...หน่อย”

“เพิ่มบะหมี่กับเนื้อใช่ไหม รู้แล้ว”

อืม เหล่าเผิงไม่เลวเลย ถึงกับตอบแทนได้แล้ว จ้าวฉินจ่ายเงินเสร็จก็แวะร้านข้าง ๆ ซื้อซาลาเปาลูกใหญ่สองสามลูก

เห็นร้านเล็ก ๆ ของเหล่าจูเปิดแล้ว เขาจึงเดินเข้าไปซื้อนมหนึ่งลัง พอตรวจดูจนแน่ใจว่าไม่ใช่ของปลอมแล้วถึงจ่ายเงิน

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป