ทั้งสองวิ่งพรวดเดียวไปถึงเนินลาด แล้วหมอบลงกับพื้น ใบหน้าเปื้อนยิ้มตื่นเต้น พวกเขาชะโงกมองไป เห็นไฟในบ้านทั้งสองหลังสว่างขึ้นไล่เลี่ยกัน
“ไอ้สารเลวที่ไหนมาทุบกระจกบ้านฉันวะ!” พอเสียงเมียไหลเปาดังขึ้น อีกฟากก็ตอบกลับทันที
“ไอ้ตัวซวยที่ไหนปาหินใส่บ้านคนตอนกลางคืน!” เมียของหลินเอ้อร์ก็ตะโกนด่าบ้าง
พอเมียไหลเปาได้ยินคำพูดของอีกฝ่ายก็ยิ่งโมโห เสียงดังขึ้นกว่าเดิม “ไปตายซะ ไอ้สารเลว! ปากว่าตาขยิบ กลางวันไม่กล้ายุ่ง กลางคืนกลับเล่นสกปรก พวกขี้ขลาด!”
นี่ไม่ใช่แค่ด่ากระทบกระเทียบแล้ว เห็นชัด ๆ ว่าด่าบ้านหลินเอ้อร์ตรง ๆ เมียหลินเอ้อร์ก็ไม่ยอมเหมือนกัน “ขอให้คลอดลูกชายแล้วไม่มีรูตูดสิ ไม่สิ บางบ้านน่ะอยากคลอดลูกชายยังคลอดไม่ได้เลย...”
คำพูดนี้แทงใจเมียไหลเปาเข้าเต็ม ๆ เพราะบ้านเธอมีแต่ลูกสาวสองคน
ทั้งคู่ไม่กลัวว่าจะรบกวนคนอื่น ตะโกนด่ากันเสียงดัง กลางคืนอันเงียบสงัดแบบนี้ยิ่งได้ยินชัดเป็นพิเศษ
จ้าวฉินมองคนบ้านทั้งสองกำลังด่ากันข้ามกำแพงอยู่ในสวนหลังบ้าน แล้วก็ได้แต่กระอักกระอ่วนใจ
“อาเหอ เป็ดบ้านหลินเอ้อร์ไม่ต้องขโมยแล้วนะ”
“พี่ ทำไมล่ะ?”
“บ้านไหลเปาสมควรโดนแล้วก็จริง แต่หลินเอ้อร์โดนพวกเราก่อกวนดึกดื่น เงิน 15 หยวนนั่นก็คิดซะว่าเป็นค่าแรงที่พวกเราจ่ายให้เขาแล้วกัน”
“พี่ คิดแบบนี้ไม่ถูกนะ พวกเราเปิดโอกาสให้หลินเอ้อร์ได้แก้แค้น เขาควรเลี้ยงโต๊ะขอบคุณเราสองคนสักมื้อสิ”
จ้าวฉินคิดตามแล้ว ก็เหมือนจะมีเหตุผลจริง ๆ
บ้านหลินเอ้อร์เงียบไปก่อน ราวกับเห็นข้อความบนกระดาษแล้ว ไม่นานไฟก็ปิดลง ส่วนเมียไหลเปายังด่าต่ออีกหลายนาที พอรู้สึกว่าด่าคนเดียวไม่สนุกแล้วจึงยอมเลิกรา