“จากอำเภอไปตัวเมืองกี่กิโลเมตร?” จ้าวฉินถาม
“ประมาณ 20 กิโลเมตร”
จ้าวฉินเห็นกระดาษลังชิ้นหนึ่งวางอยู่บนกระจกหน้ารถ จึงหยิบขึ้นมาดู เป็นเบอร์โทรศัพท์ของเฒ่าถู เขาจำไว้ในใจแล้ววางกระดาษลังกลับที่เดิม
ถูหมิ่นรู้ที่อยู่ นี่ก็เป็นเหตุผลที่จ้าวผิงวางใจให้จ้าวฉินมา พอถึงโรงงาน เขาก็ไปยังแผนกรับซื้อ แต่กลับเห็นคนกำลังทะเลาะกันพอดี
“แกก็แค่ลูกจ้าง เจ้านายเป็นหลานชายแท้ ๆ ของฉัน เชื่อไหมว่าฉันจะอัดแกให้ตาย ไอ้พวกดูถูกคน!” ชายวัยห้าสิบกว่าใช้นิ้วชี้หน้าชายหนุ่มแล้วด่ากราด
ใบหน้าของชายหนุ่มเดี๋ยวแดงเดี๋ยวซีด แต่น้ำเสียงยังค่อนข้างสงบ “อาครับ มะม่วงของอาเราตรวจดูต่อหน้ากันแล้ว หลายลูกเป็นผลเสียทั้งนั้น ถ้าเรารับมา...”
“แกใช้ตาข้างไหนเห็นว่ามันเสีย? แกจงใจหาเรื่องคนแก่ใช่ไหม คิดว่าฉันไม่ได้ให้เงินใต้โต๊ะหรือไง? เอาสิ บอกมาว่าอยากได้เท่าไร ฉันให้ แต่แกกล้ารับไหม ไอ้สารเลว”
จ้าวฉินเริ่มร้อนใจ เพราะยังมีรถอีกคันจอดอยู่ข้างหน้า เป็นรถที่มาขายมะม่วงเหมือนกัน ชายวัยกลางคนคนหนึ่งนั่งยอง ๆ อยู่ข้างรถ คอยเช็ดเหงื่อบนหน้าผากเป็นระยะ สีหน้ากระวนกระวายไม่แพ้กัน
“พี่ชาย เกิดอะไรขึ้นเหรอ?” จ้าวฉินยื่นบุหรี่ให้ชายวัยกลางคน
อีกฝ่ายปากบอกว่าไม่ต้องเกรงใจ แต่ก็รับบุหรี่ไป ก่อนจะพูดว่า “เหมือนตาแก่นั่นเป็นญาติกับเจ้าของโรงงาน มะม่วงที่เอามาส่งเป็นลูกที่หล่นพื้นทั้งนั้น ตั้งใจมาหลอกกันชัด ๆ ฝ่ายจัดซื้อบอกตอนแรกว่าไม่รับ
แต่พอเห็นตาแก่นั่นโวยวายหนักเข้า ก็เสนอว่าจะรับในราคาครึ่งเดียว ตาแก่ก็ไม่ยอม เลยทะเลาะกันอยู่นี่แหละ”