“โห นี่ถึงกับเก็บปลิงทะเลได้ด้วย ตัวใหญ่ขนาดนี้เลย”
เฉียนคุนคิดมาตลอดว่าทั้งสองคนขึ้นเกาะมาเที่ยวเล่นกันเฉย ๆ อย่างไรเสีย ถึงเกาะจะอยู่ห่างจากชายฝั่งพอสมควร แต่เกาะเล็ก ๆ ที่อยู่ประจำแบบนี้ก็มีคนลงเรือมาเก็บอาหารทะเลเป็นครั้งคราว
ใครจะคิดว่าพวกเขาจะเก็บของดีระดับชั้นเลิศได้ด้วย
“ปลิงทะเลเหรอ? ขอฉันดูหน่อย” พอเจ้าของกิจการทั้งสามได้ยินว่ามีปลิงทะเล ก็พากันเข้ามาดู
“ตัวนี้เป็นของป่าล้วน ๆ เลยใช่ไหม” เจ้าของกิจการอีกคนมองจ้าวฉินด้วยสีหน้าตื่นเต้น
จ้าวฉินฟังออกว่าชายคนนี้อยากซื้อชัด ๆ สำหรับเจ้าของกิจการกลุ่มนี้ เงินไม่ใช่ปัญหา ที่กลัวคือจ่ายเงินไปแล้วกลับได้ของปลอม
ก่อนหน้านี้ถังของหนุ่มสองคนนี้ว่างเปล่าชัด ๆ แปลว่าต้องเก็บมาจากเกาะ ไม่มีทางปลอมได้
เฉียนคุนพยักหน้า พลางหันหัวเรือไปด้วยและอธิบายให้ฟังไปด้วย “คุณเย่ ของป่ากับของเพาะเลี้ยงแยกกันง่ายมาก อย่างแรกคือขนาด ของป่าขนาดจะไม่เท่ากัน ส่วนของเพาะเลี้ยงที่เก็บมาในคราวเดียวกันจะโตใกล้เคียงกันหมด
ดูปลิงทะเลพวกนี้สิ ตัวเล็กหนักแค่ร้อยกว่ากรัม ส่วนตัวใหญ่ก็เกือบสองร้อยกรัมแล้ว
อีกอย่างคือสี ของป่าสีจะไม่สม่ำเสมอ ส่วนของเพาะเลี้ยงจะเป็นสีน้ำตาลสม่ำเสมอ
สุดท้ายก็ดูหนามบนหลัง ของป่าต้องเจอภัยตามธรรมชาติมาก หนามบนหลังเลยแข็งแรงหนากว่า พูดอย่างเดียวคงไม่เห็นภาพ ไว้มีเวลาคุณลองไปดูของเพาะเลี้ยงที่ตลาด แล้วจะเห็นความต่างเอง”
คุณเย่คนนั้นถูมือไปมา “ไม่ทราบว่าปลิงทะเลนี่ใครเป็นคนเก็บมา?”
“พี่ชายผมเก็บครับ”
คุณเย่มองจ้าวฉินพลางส่งเสียงรับรู้เบา ๆ “น้องชาย ตัวนี้ขายไหม?”
“ขายครับคุณเย่ เป็นของป่าแน่นอน คุณวางใจได้เลย แล้วคุณให้ราคาได้กิโลละเท่าไรครับ?”