จ้าวฉินกลัวว่าพี่ชายจะไม่ยอม จึงตรงเข้าครัวไปหยิบมีด ตั้งใจจะแยกเนื้อออกจากเปลือกหอยเป๋าฮื้อตัวนี้
“อาฉิน จะเก็บไว้กินจริง ๆ เหรอ เสียดายแย่เลย” เซี่ยหรงเองก็เสียดายอยู่บ้าง แต่พอคิดว่าจะได้ให้ลูกสองคนกิน ก็รู้สึกว่าไม่ขาดทุนอะไร
“เก็บไว้เถอะ ตัวใหญ่ขนาดนี้ ไม่รู้ต่อไปจะได้เจออีกหรือเปล่า ยังไงก็ให้เจ้าตัวเล็กสองคนกินลงท้องไป ไม่ได้เอาไปทิ้งสักหน่อย”
จ้าวฉินพูดพลางใช้สันมีดค่อย ๆ สอดเข้าไปตามใต้เปลือก ไม่นานก็เฉือนเอากล้ามเนื้อที่ติดกับเปลือกออก พอตัดขาด เนื้อก็หลุดออกมา
เขาคุ้นกับของแบบนี้ดี เมื่อก่อนเคยซื้อกิน จึงรู้ว่าส่วนไหนกินได้ ส่วนไหนกินไม่ได้ หลังจากควักเครื่องในกับปากออก ตอนกำลังควักอยู่นั้น เขาก็รู้สึกว่ามีของแข็งบาดมือเข้าให้
“แปลกแฮะ เอาเปลือกออกแล้วนี่” เขาพึมพำ พลางบีบเครื่องในดู กลับมีของแข็งชิ้นหนึ่งคล้ายฟัน แต่ดูเหมือนก้อนหินออกมา
ทั้งก้อนเป็นสีเขียวสว่าง ตรงปลายแหลมค่อย ๆ ไล่เฉดเป็นสีแดงอ่อน
“พี่ ดูนี่สิ มันคืออะไร?” เขาเองก็ไม่รู้ จึงเรียกพี่ชายมาดู
จ้าวผิงอยู่นิ่งไม่ได้ กำลังช่วยเมียเลือกหอยอยู่ พอได้ยินเสียงเรียกก็เดินเข้ามาดู แวบเดียวก็ร้องขึ้นอย่างตื่นเต้นว่า “นายควักออกมาจากหอยเป๋าฮื้อตัวนี้เหรอ?”
“ใช่สิ นี่อะไร หอยเป๋าฮื้อตัวใหญ่ขนาดนี้เป็นนิ่วเหรอ?”
“นี่คือไข่มุกหอยเป๋าฮื้อ ฉันเคยได้ยินแต่ชื่อ นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นกับตา” จ้าวผิงรับมันไป พลิกดูในน้ำ แล้วก็ยืนยันว่า “ใช่ แบบนี้แหละ”
พอได้ยินว่าเป็นไข่มุกหอยเป๋าฮื้อ เซี่ยหรงก็อยู่ไม่ติด ลุกขึ้นเดินเข้ามา “ไข่มุกอยู่ไหน ขอฉันดูหน่อย”