ตื่นขึ้นบนเตียงคลอดยุคเจ็ดศูนย์ ฉันขอเฉิดฉายเพียงลำพัง

ตอนที่ 6 ร้านค้าระบบ

7 นาที· 1.6K คำ

เสิ่นอี้อันก้มมองทารกน้อยในผ้าห่อตัวที่ยังไม่รู้เรื่องรู้ราว ก่อนเอ่ยเสียงเบาว่า:

“ลู่จือเจี่ยน จำไว้นะ ชื่อนี้แม่เป็นคนแย่งมาให้ลูก ในสถานที่บ้า ๆ แห่งนี้ เราพึ่งพาได้แค่ตัวเองเท่านั้น”

พูดจบเธอก็หลับตาลง ปล่อยให้จิตสำนึกดำดิ่งเข้าสู่ห้วงความคิด

ในฟาร์ม หัวไชเท้าสุกแล้ว เธอใช้ความคิดสั่งเก็บเกี่ยวและขาย พลางมองเหรียญทองกับค่าประสบการณ์ค่อย ๆ เพิ่มขึ้น

พื้นที่เล็ก ๆ แห่งนี้เป็นทั้งอาวุธและความหวังเพียงหนึ่งเดียวของเธอในโลกที่ถูก “ลักพาตัว” มา

เสิ่นอี้อันทุ่มเทสมาธิเกือบทั้งหมดไปกับภารกิจอัปเกรดฟาร์ม

พืชผลที่ปลูกบนที่ดิน 6 แปลงซึ่งระบบมอบให้นั้นเติบโตและสุกงอมด้วยความเร็วเกินจินตนาการ

เธอทำขั้นตอนหว่านเมล็ด เก็บเกี่ยว และขายซ้ำไปซ้ำมาอย่างไร้ความรู้สึก จิตสำนึกจมอยู่ในหน้าจอฟาร์มเป็นเวลานาน จนแทบไม่รับรู้สิ่งใดภายนอก รวมถึงเสียงร้องของเด็กที่ “เก็บมาได้” ข้างหมอน

สำหรับเสิ่นอี้อัน ช่วงอยู่ไฟเป็นเวลาพักฟื้นร่างกายและสะสมทุน

แต่เธอกลับรู้สึกว่า แม้จะเก็บทุนได้บ้างแล้ว ทว่าร่างกายไม่ได้ฟื้นฟูขึ้นเท่าไร ซ้ำยังถูกทรมานอย่างหนัก

ระบบยังไม่อัปเกรดถึงเลเวล 10 จึงซื้อของไม่ได้ ทำได้แค่ให้นมแม่

“น้ำนมมาแล้วยัง?” นี่คือคำทักทายประจำวันของหวังเฉ่า น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่พอใจ ราวกับกำลังบอกว่าเธอเป็นคนไร้ประโยชน์จริง ๆ

เสิ่นอี้อันมักหรี่ตาลงครึ่งหนึ่ง ตอบกลับอย่างเกียจคร้านว่า “ยัง” แล้วก็ไม่พูดอะไรต่อ

เธอยังคงปฏิเสธที่จะให้นมลูกด้วยตัวเอง แต่ต่อให้ไม่ปฏิเสธก็ไม่มีน้ำนมให้ป้อนอยู่ดี

เมื่อเห็นว่าไม่มีน้ำนมให้ลูก หวังเฉ่าก็จนใจ ได้แต่หาอย่างอื่นมาเสริมให้

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป