ซุน ชิงเหอหัวเราะอย่างมีเลศนัย
ซุนชิงหยางมองเธออย่างงุนงง ก่อนถามว่า “หัวเราะอะไรน่ะ”
“ฉันรู้ว่าเป็นไข่มุก แถมยังมีค่ามากด้วย แค่แปลกใจว่าที่แบบนี้มีไข่มุกได้ยังไง” ซุน ชิงเหอมองผิวน้ำที่สงบนิ่ง คิ้วขมวดเล็กน้อย
ซุนชิงหยางมองตามนิ้วที่น้องสาวชี้ไป
ไม่คิดว่าด้านหลังโขดหินตรงหน้าจะมีเปลือกหอยลายผีเสื้อสีทองกองซ้อนกันเป็นชั้น ๆ อย่างไม่เป็นระเบียบ
นั่นคือหอยไข่มุกที่มีชื่อเสียง
ปกติจะพบตามปากแม่น้ำที่ไหลลงทะเล แต่ที่นี่กลับพบเห็นได้ยากยิ่ง
ซุนชิงหยางคาดเดา
ใต้ผืนน้ำบริเวณอ่าวแนวปะการังแตกแห่งนี้ อาจซ่อนแหล่งขยายพันธุ์หอยไข่มุกป่าเอาไว้
ซุนชิงหยางยกนิ้วขึ้นแตะริมฝีปากเป็นสัญญาณให้เงียบ “ชิงเหอ เรื่องนี้ห้ามบอกใครเด็ดขาด เข้าใจไหม”
เห็นพี่ชายจริงจังขนาดนั้น ซุน ชิงเหอจึงได้แต่พยักหน้า “รู้แล้วค่ะพี่สอง หนูแค่อยากให้พี่รีบแต่งพี่สาวว่านถังเข้าบ้าน พี่สะใภ้ใหญ่ทั้ง... ทั้ง...”
“ไม่ต้องพูดถึงพี่สะใภ้ใหญ่ ถ้าไม่เห็นแก่หน้าพี่ใหญ่ ฉันอยากตบหน้าเธอสักฉาดจริง ๆ” พอนึกถึงพี่สะใภ้ใหญ่ ซุนชิงหยางก็รู้สึกรังเกียจขึ้นมาจากใจ
สองพี่น้องพูดคุยหัวเราะกัน พลางเก็บของต่ออยู่อีกนาน จนเห็นว่าน้ำทะเลเริ่มขึ้นแล้ว
ซุนชิงหยางจึงพาน้องสาวกลับบ้านพร้อมข้าวของเต็มมือ
ตลอดทาง ซุน ชิงเหอกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ