ฟึ่บ ฟึ่บ ฟึ่บ!
เสียงตวาดเกรี้ยวกราดดังมาจากกลางอากาศ
ฝนธนูเทกระหน่ำลงมา
จากนั้น เสียงกรีดร้องโหยหวนก็ดังระงมขึ้นในตรอก เลือดสาดเป็นละอองแดงท่ามกลางหมอกขาวหนาทึบ เหล่าโจรดาบถูกลูกธนูสังหารล้มตายไม่ขาดสาย
“อ๊าก… แย่แล้ว! พวกเราติดกับเข้าแล้ว!”
ภาพเหตุการณ์คล้ายคลึงกันนี้กำลังเกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าตามมุมต่าง ๆ ของหมู่บ้านวั่ววั่ว
โจรดาบบางส่วนถูกหมอกปูนขาวทำให้ตาพร่ามัว ก่อนถูกยิงสังหารด้วยธนูระดมยิง!
บางส่วนทั้งคนทั้งม้าร่วงลงไปในหลุมพรางที่ปักหนามไผ่ไว้จนเต็ม!
บางส่วนถูกเชือกดักม้าสะดุดล้ม แล้วถูกพรานกับชาวบ้านที่ซ่อนอยู่ในเงามืดใช้ส้อมเหล็กแทงจนสิ้นใจ!
ส่วนอีกพวกเหยียบไหดินบรรจุดินปืนที่หานเจาทำขึ้นเอง จนระเบิดกระเด็นคว่ำคะมำหงาย เลือดอาบศีรษะแตก!
ชั่วขณะนั้น หมู่บ้านวั่ววั่วซึ่งเดิมเงียบสงัดกลับเต็มไปด้วยเสียงร่ำไห้คร่ำครวญ แสงไฟกับหมอกหนาทึบวูบไหวไม่หยุด ทำให้หมู่บ้านเล็ก ๆ บนเขาแห่งนี้ซึ่งดูธรรมดาสามัญ เพิ่มกลิ่นอายสังหารขึ้นมาหลายส่วน
“เกิดเรื่องอันใดขึ้น?!”
ชุยจิ้นอยู่กลางลานตากข้าวของหมู่บ้าน ได้ยินเสียงดังมาจากทุกสารทิศก็ขมวดคิ้วแน่น สังหรณ์ว่ามีบางอย่างผิดปกติ
“หัวหน้า… เกิด… เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!”
ในตอนนั้นเอง ลูกน้องคนหนึ่งซึ่งเลือดท่วมตัว ใบหน้าดำมอมแมมเพราะแรงระเบิด ก็คลานกระเสือกกระสนเข้ามารายงาน
“พี่น้องของเราติดกับดักกันหมดแล้ว!”
“มีทั้งธนูซุ่มยิง หลุมพราง เชือกดักม้า แล้วยังมีหมอกประหลาดที่ทำให้ลืมตาไม่ขึ้นและไอไม่หยุด กับไหแปลก ๆ ที่ส่งเสียงดังสนั่นราวฟ้าร้องและพ่นเปลวไฟ ทั้งหมู่บ้านเต็มไปด้วยกับดัก!”
“พี่น้องนับร้อยของเรา ตอนนี้เหลือผู้รอดชีวิตไม่ถึงยี่สิบคน!”
“ว่าอย่างไรนะ?!”
ชุยจิ้นได้ยินดังนั้นก็หน้าถอดสี กัดฟันกรอด นึกไม่ถึงว่าหมู่บ้านบ้านนอกเช่นนี้จะวางกับดักไว้ทั่วทุกทาง!
“บัดซบ! ต้องเป็นเพราะเจ้าคนแคระหวังให้ข่าวผิดแน่!”