ทันใดนั้น สติของถังเซียวก็หวนคืน เมื่อรู้ตัวถึงสภาพของทั้งคู่ในตอนนี้ เธอใช้ฟันขาวกัดริมฝีปากตัวเองแรง ๆ ผลักหวังตงออกไป พร้อมกับถอนตัวออกอย่างรวดเร็ว!
หวังตงสูดลมหายใจลึก เอ่ยขอโทษ ขณะที่สายตาจับจ้องไปยังน้ำหอมปรับอากาศในรถที่ช่องแอร์ น้ำเสียงลดต่ำลงทันที “นี่ของอะไร มาจากไหน”
ถังเซียวพูดโดยไม่ทันคิด “เมื่อคืนตู้เหยาให้ของขวัญฉัน...”
พูดถึงตรงนี้ สีหน้าเธอพลันเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง และพลันเข้าใจอะไรบางอย่าง ลดกระจกรถ ถอดน้ำหอมปรับอากาศแล้วขว้างทิ้งอย่างสุดแรง!
ลมเย็นพัดกรู อุณหภูมิในรถลดลงอย่างรวดเร็ว ทั้งคู่ที่สติกลับคืนมาต่างเงียบงันลงทันใด บรรยากาศในรถก็เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด!
ถังเซียวจัดผมที่ยุ่งเหยิงเล็กน้อย เอ่ยทำลายความอึดอัด “คุณ...คุณไม่เป็นไรนะ”
หวังตงใช้หลังมือเช็ดริมฝีปาก คราบเลือดสีแดงสดที่เหลืออยู่ดูสะดุดตาเป็นพิเศษ “ไม่เป็นไร เมื่อกี้ขอโทษครับ ผม...”
ถังเซียวขัดบทสนทนาที่น่าอายนี้ แต่ก็ไม่รู้จะพูดต่ออย่างไร “ไม่เป็นไรหรอก งั้นคุณ...”
หวังตงกลับสู่สภาวะปกติก่อน “ผมไปส่งคุณนะ”
ถังเซียวอึ้ง “คุณไปส่งฉัน?”
หวังตงถามกลับอย่างไม่เปิดโอกาสให้โต้แย้ง “ด้วยสภาพคุณตอนนี้ ยังจะขับรถไหวหรือ”
ถังเซียวจึงรู้สึกถึงความผิดปกติ แม้สติจะคืนมา แต่ฤทธิ์ยายังคงอยู่ แก้มยังร้อนผ่าวไม่พอ ร่างกายยังอ่อนปวกเปียก เท้าไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่น้อย จะขับรถย่อมไม่ได้แล้ว คิดดูแล้วเมื่อคืนคงอยู่ในสภาพใกล้เคียงกัน
หวังตงลงจากเบาะผู้โดยสารโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง พอเขาเปิดประตูฝั่งคนขับ ถึงได้รู้ว่าถังเซียวเดินเท้าเปล่ามาตลอด เขารีบหยิบรองเท้าส้นสูงคู่นั้นจากเบาะหลัง ยื่นให้ถังเซียวด้วยตัวเอง