หวังตงไม่หลบแม้แต่น้อย เขาใช้ลิ้นดุนกระพุ้งแก้ม รสชาติเค็มฝาดจาง ๆ ก่อนจะยิ้มเย้ยตัวเอง "ดูท่าว่าข้าคงเสือกเรื่องชาวบ้านจริง ๆ เมื่อคุณหนูถังไม่เห็นค่าของน้ำใจ เช่นนั้นก็ถือว่าข้าหมาเป็นแมวไปก็แล้วกัน!"
พูดพลาง หวังตงจอดรถชิดขอบทาง พร้อมปลดเข็มขัดนิรภัยในจังหวะเดียวกัน
ถังเซียวรีบคว้าข้อมือเขาไว้ น้ำเสียงร้อนรน "เดี๋ยวก่อน! คุณจะเดินจากไปดื้อ ๆ แบบนี้ ทางฉินเฮ่าหนานจะเอาอย่างไร?"
หวังตงค่อย ๆ ดึงข้อมือออก "คุณวางใจ ข้าหวังตงทำสิ่งใดย่อมรับผิดชอบเอง ฉินเฮ่าหนานนั้นฝีมือข้าลงมือเอง อย่างไรก็ไม่ทำให้คุณหนูใหญ่ถังต้องมารับเคราะห์แทนแน่นอน!"
สิ้นเสียง เขากระแทกประตูรถลงจากรถอย่างแรง!
ถังเซียวกว่าจะตั้งตัวทันก็ละล้าละลัง โดยไม่ทันสนใจสิ่งใด วิ่งเท้าเปล่าไล่ตามลงไป กางแขนทั้งสองข้างขวางหน้าเขา!
หวังตงเลิกคิ้วถาม "คุณยังมีธุระอะไรอีก?"
ถังเซียวดื้อดึง ดวงตาริมแดงระเรื่อฉายแววพร่ามัว "ห้ามไป!"
หวังตงลำบากใจที่จะเบือนหน้าหนี "คุณกลัวว่าผมจะหนีจนพวกคุณส่งตัวให้ใครไม่ได้สินะ? ก็ได้ งั้นคุณโทรหาฉินเฮ่าหนานเถอะ วางใจเถอะ ผมจะรอเขาอยู่ที่นี่ ไม่ไปไหนทั้งนั้น!"
ถังเซียวกัดริมฝีปากแน่น น้ำตาพรั่งพรูราวกับเขื่อนแตก "คุณมันไอ้เลว!"
ในพริบตา อารมณ์ของถังเซียวปะทุจนคุมไม่อยู่ กอดเข่าทรุดตัวลงกับพื้น ไหล่กระตุก สะอื้นไห้ไม่หยุด แผ่นหลังบางและอ่อนแอนั้นยิ่งทำให้คนเห็นแล้วอดใจสงสารไม่ได้
เหตุการณ์กะทันหันที่พลิกผันนี้ทำให้หวังตงใจเสียไปชั่วขณะ ไม่มีประสบการณ์รับมือเลยสักนิด มือไม้พันกัน "ผมก็ไม่ได้ไปไหน คุณจะร้องไห้ทำไม? อย่าร้องได้ไหม ผมไม่ไปแล้วตกลงไหม?"