คุณนายถังไม่สนใจคำถามของหวังตง “ฉันไม่สนว่านายเข้ามาได้ยังไง และไม่สนว่านายพูดกับกั่วกั่วยังไง หวังตง ฉันถามนายแค่ข้อเดียว ตอนนั้นนายรับปากอะไรไว้ในโทรศัพท์? นายบอกว่าเรื่องนี้จบแค่นี้ นายบอกว่าจะไม่มายุ่งกับลูกสาวฉันอีก แล้วยังบอกว่าจะไม่เอาเงินตระกูลถังแม้แต่แดงเดียว!”
“ปากก็พูดเหมือนมีศักดิ์ศรี แต่ตอนนี้นายทำอะไรอยู่? ก่อนหน้านี้พาลูกสาวฉันออกจากบ้านตระกูลถังก็ว่าแย่แล้ว ยังตามมาถึงงานเลี้ยงตระกูลฮั่นอีก นายคิดจะทำอะไร? คิดว่าที่นี่คนเยอะ แล้วฉันจะไม่กล้าทำอะไรนายรึไง?”
หวังตงตอบอย่างสงบ “ขอโทษนะครับ คุณน้าถัง ผมคิดว่าคุณเข้าใจผิดเรื่องหนึ่ง ที่ผมมาที่นี่วันนี้ไม่ใช่เพราะถังเซียว แต่เพราะมาร่วมงานเลี้ยง และจัดการธุระส่วนตัวนิดหน่อย”
หม่าเชี่ยนยืนเยาะข้างๆ “หวังตง ฉันว่าแกนี่มันอวดดีไม่เบาเลยนะ คิดว่าตัวเองเป็นใคร? ก็แค่คนขับรถรับจ้าง แกมีสิทธิ์อะไรมางานเลี้ยงวันเกิดคุณหนูใหญ่สกุลฮั่น?”
“แล้วก็หยุดตีหน้าเป็นคนใหญ่คนโตได้แล้ว! อะไรนะ ยังเล่นละครไม่พอ เห็นตัวเองเป็นประธานซุ่นเฟิงกรุ๊ปจริงๆ รึ? มาที่นี่จัดการธุระส่วนตัว? แค่คนขับรถรับจ้าง หน้าด้านจริงๆ เลยนะแก ไปส่องกระจกดูซะบ้าง ถุย ไอ้พวกไร้ค่า!”
“ชุดบนตัวแกเช่ามาล่ะสิ? คงไม่ถูกเลยใช่ไหม? ว่าแต่แกน่ะ เอาเงินเดือนครึ่งปีมาสร้างภาพ คิดว่าจะหลอกคนทั้งโลกได้? คิดว่าจะเจอถังเซียวได้อย่างนั้นรึ? แกแสดงได้ดีทีเดียว แต่คงไม่คิดว่าจะถูกจับได้เร็วขนาดนี้ใช่ไหม?”