ถังเซียวเบนสายตามองตามไป ในที่สุดก็เข้าใจแล้วว่าทำไมหวังตงถึงยืนกรานจะมาทวงความเป็นธรรม รูปถ่ายใบไม่ใหญ่ มีเจ็ดคนยืนเรียงแถว จุดพิเศษเพียงอย่างเดียวคือทุกคนล้วนสวมชุดทหาร รูปมีเพียงสีขาวดำ ยิ่งเพิ่มความสง่าและเคร่งขรึม ภายใต้ภาพถ่ายใบนี้ แม้แต่หวังตงก็ถูกปกคลุมด้วยรัศมีลึกลับ!
ฉินเฮ่าหนานทำท่าทางไม่ยี่หระ "ก็แค่เหยียบกรอบรูปแตก จะให้ฉันชดใช้ให้สักร้อยอันไหม?"
หวังตงเอ่ยเสียงทุ้ม "ค่ากรอบรูปไม่ต้องพูดถึง เชิญขอโทษ!"
ฉินเฮ่าหนานทำเหมือนได้ยินเรื่องตลก "แกว่าไงนะ ให้ฉันขอโทษ? ขอโทษใคร? ขอโทษรูปถ่าย? ที่นี่เนี่ยนะ?"
หวังตงพยักหน้า "ใช่ ที่นี่แหละ!"
ฉินเฮ่าหนานรู้สึกว่าหวังตงจงใจทำให้ตนขายหน้า น้ำเสียงยิ่งไม่ดี "แล้วพวกมันจะเห็นเหรอ?"
หวังตงเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่นจริงจัง "คนทำ ฟ้าเห็น!"
ฉินเฮ่าหนานเดินเข้าไป ลดเสียงต่ำ "หวังตง แกไม่ได้ตั้งใจมาหาเรื่องหรอกนะ?"
หวังตงถามกลับ "ที่ฉันเป็นอยู่ตอนนี้ ดูเหมือนกำลังล้อเล่นกับคุณงั้นเหรอ?"
ฉินเฮ่าหนานในที่สุดก็เอ่ยถามข้อสงสัยในใจ "แกกับเฉินหยิงเป็นอะไรกันแน่?"
หวังตงตอบอย่างสงบ "เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเฉินหยิง ถึงฉันไม่รู้จักเธอ วันนี้ก็ยังจะมาหาคุณอยู่ดี!"
ฉินเฮ่าหนานชั่งใจครู่สั้น แล้วเข้าไปกระซิบข้างหูหวังตงด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ "ได้ หวังตง แกมันเก่ง มีเฉินหยิงหนุนหลัง วันนี้ฉันไม่หาเรื่องแกก่อน แต่แกอย่าคิดว่าเรื่องนี้จะจบแค่นี้!"
หวังตงมองเขา "เรื่องหนึ่งก็ว่ากันไปตราบหนึ่ง ขอแค่คุณมาอย่างเปิดเผย ฉันพร้อมต้อนรับทุกเมื่อ!"